Μια φορά κι ένα νησί στο Βόρειο Αιγαίο, το καράβι σταματούσε μεσοπέλαγα. Δεν έδενε στο λιμάνι, διότι αυτό δεν υπήρχε. Μόνο ένα μικρούλι και εκεί τα νερά ήταν ρηχά για το πλοίο. Μια πορτούλα άνοιγε στα χαμηλά του πλοίου κι ερχόντουσαν καΐκια να μας παραλάβουν, έναν-έναν. Καμιά φορά όλο και κάποια βαλίτσα έκανε βουτιά στη θάλασσα, μα δεν χανότανε! Την ψάρευαν και την έβγαζαν στη στεριά! Είχε κάτι το περιπετειώδες, σχεδόν κινηματογραφικό όλο αυτό, μια μαγεία, σαν να μπαίναμε σε άλλη πραγματικότητα! Αυτοκίνητα -προφανώς- δεν υπήρχαν. Ό,τι είχε ρόδες ήταν κάρο, και αυτά κάνανε τη δουλειά τους αγόγγυστα. Ούτε φούρνος, ούτε σούπερ μάρκετ. Μόνο ένα μικρό παντοπωλείο. Ό,τι χρειαζόμασταν, ερχόταν…

Φέτος, πήγα στο νησί. Είχα χρόνια, να πάω, από τότε που έχασα τη γιαγιά μου. Πρώτη φορά βρισκόμουν εκεί χωρίς εκείνη. Πρωτόγνωρο. Το είχα ξαναπεράσει και με τον παππού βέβαια αλλά ειδικά φέτος, ο ήχος της απουσίας τους ήταν εκκωφαντικός! Πρωτόγνωρο, να βρίσκομαι στον Άη Στράτη χωρίς εκείνη, πρωτόγνωρο να πρέπει να βρω να νοικιάσω σπίτι, πρωτόγνωρο να υπάρχει κόσμος που δε γνωρίζω -οι μικροί είχαν μεγαλώσει, κάποιοι “ξένοι” είχαν εγκατασταθεί στο νησί, άλλοι ήταν σύζυγοι που δεν είχα γνωρίσει, κουλουπού. Στο παρατσάκ θα ξεκινούσα τα «τίνος είσαι συ»! Εμένα με ρώτησαν πάντως, λόγω τιμής, οι λιμενικοί όταν κατέβηκα από το πλοίο και αργότερα κάνα δυο πολύ μεγάλες γιαγιάδες! “Είμαι…