-
Κάθε πρωί που κίναγα να πάω στα σχολειά, φεύγανε σαν πουλιά τα ψαροκάικα…
Κάθε πρωί, μα κάθε πρωί, προσπαθώ να ξυπνήσω τα παιδιά να ετοιμαστούμε και να πάμε ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, στην αρχή με γλυκόλογα, αγκαλιές και φιλιά και στη συνέχεια με αγριοφωνάρες και βρηχηθμούς. Όσο το ρολόι κάνει τικ τακ κι εμείς παραμένουμε στάσιμοι, σιγά σιγά αρχίζω να υψώνω φωνή και μεταμορφώνομαι από νεράιδα σε κακή μάγισσα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάθε Σάββατο είναι όρθια και χοροπηδάνε γεμάτα ενέργεια από τις 7 το πρωί, ενώ κάθε μέρα, καθημερινή, πριν τις 8 -θυμίζω 8.15 χτυπάει το κουδούνι στο δημοτικό- δε σηκώνονται από τα παπλώματα κι όταν σηκωθούν με τα πολλά, περπατάνε με το ρυθμό της χελώνας. Που εγώ έχω…
-
Το αναπάντεχο της καθημερινότητας
Γράφει η Χριστίνα Παλαιολόγου… Μεσοβδόμαδα 04.40 κι ενώ η πλειοψηφία κοιμάται ύπνον ελαφρύ, απλώνεις νευρικά το χέρι και πιάνεις να εκσφενδονίσεις το ρημαδοξυπνητήρι κράααααατς, χίλια μικρά κομματάκια στο πάτωμα και…αυτό χτυπάει ακόμα! Φτου! Πάλι το κινητό διέλυσα! Αν υποθέσουμε πως κρύβουμε ένα δολοφόνο μέσα μας, τότε σίγουρα βγαίνει από τον λήθαργο κάθε ξημέρωμα δίνοντας μάχη με αυτές τις απίθανες εφευρέσεις. Με το μαλλί και τις σκέψεις ανάκατες, τι μέρα είναι; Τι ώρα; Πρωί; Βράδυ; Που κρύφτηκαν πάλι οι διαολεμένες παντόφλες μου;…..φτάνεις επιτέλους στο μπάνιο. Αδυσώπητος εκτελεστής ο καθρέφτης με το διπλό φως (για να βλέπω διπλά τα χάλια μου) στο τσακ γλιτώνει το φτύσιμο και δέχεται στωικά το μονόλογο. Πώς…
