-
Η εξαφάνιση της Μόνα Λίζα| Όλη η αλήθεια, δείτε το πριν το κατεβάσουν!
Χρόνια ατελείωτα με ζωγράφιζε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και παρόλ αυτά, με έκανε μια σταλιά. Δεν πειράζει, άλλωστε, τα ακριβά αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια. Ήμουν περιζήτητη εξαρχής, και πριν καταλήξω στο Μουσείο του Λούβρου, έμενα στον Πύργο του Γάλλου ηγεμόνα Φραγκίσκου Α’ στο Φοντενεμπλό και στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Μάλιστα, για καποιο διάστημα, δε θέλω να σας σοκάρω αλλά κοιμόμουν με τον Μεγάλο Ναπολέοντα και την Ιωσηφίνα στο υπνοδωμάτιό τους. Ω, ναι! Ωραία η Γαλλία και τα γαλλικά φιλιά, τα κρουασάν, τα κρασιά και οι ωραίοι Σεφ… Η Έμιλι in Paris θα σας τα έλεγε καλύτερα, που επίσης ήρθε για λίγο αλλά έκατσε πολύ! Κάθομαι που λέτε και χαμογελώ…
-
Τιμημένα 80’s & 90’s στον Άη Στράτη
Μια φορά κι ένα νησί στο Βόρειο Αιγαίο, το καράβι σταματούσε μεσοπέλαγα. Δεν έδενε στο λιμάνι, διότι αυτό δεν υπήρχε. Μόνο ένα μικρούλι και εκεί τα νερά ήταν ρηχά για το πλοίο. Μια πορτούλα άνοιγε στα χαμηλά του πλοίου κι ερχόντουσαν καΐκια να μας παραλάβουν, έναν-έναν. Καμιά φορά όλο και κάποια βαλίτσα έκανε βουτιά στη θάλασσα, μα δεν χανότανε! Την ψάρευαν και την έβγαζαν στη στεριά! Είχε κάτι το περιπετειώδες, σχεδόν κινηματογραφικό όλο αυτό, μια μαγεία, σαν να μπαίναμε σε άλλη πραγματικότητα! Αυτοκίνητα -προφανώς- δεν υπήρχαν. Ό,τι είχε ρόδες ήταν κάρο, και αυτά κάνανε τη δουλειά τους αγόγγυστα. Ούτε φούρνος, ούτε σούπερ μάρκετ. Μόνο ένα μικρό παντοπωλείο. Ό,τι χρειαζόμασταν, ερχόταν…
-
Οι ταλαντούχοι Ρόμπερτ και Κλάρα Σούμαν αγαπήθηκαν πολύ!
Στο σαλόνι ενός σπιτιού στο Τσβίκαου της Γερμανίας, η Φράου Σούμαν μάλωνε τον γιο της Ρόμπερτ. Ήταν το πέμπτο παιδί και στερνοπαίδι της και συνήθως του έκανε τα χατίρια. Όχι όμως σήμερα. «Ξέχνα το πιάνο, “Στέφανε Κορκολή”. Ξέ-χνα-το. Θα γίνεις πανεπιστήμονας, δικηγόρος, θα ‘χεις αληθινή δουλειά και λεφτά». Εκείνος δεν αντιμίλησε, γιατί τη σεβόταν, όμως, μέσα του, σκόνη και θρύψαλα η ζωή του, η φωνή του Καλλιτέχνη φώναζε και σπάραζε. Διάβαζε να περάσει Νομική αλλά ταυτόχρονα το βράδυ που ξάπλωνε στο κρεβάτι του, φορούσε τα ερ ποντς και άκουγε ποντ καστ μεγάλων μουσικών. Πέρασε στο πανεπιστήμιο στη Λειψία και εκεί, μακριά απο την επίβλεψη της μαμάς, ένιωσε ελεύθερος. Αντί να…
-
Ο μελαγχολικός Έντουαρντ Χόππερ
«Τζοζεφίν, πώς σου φαίνεται;» ρώτησε τη γνώμη της γυναίκας του που ήταν και αυτή ζωγράφος και που, δε θα το πιστέψετε, όταν τον παντρεύτηκε το 1924 εγκατέλειψε τη δική της καριέρα για να ασχοληθεί με τη δική του. Απόφαση της ήταν αυτή μεν, συχνά γινόταν η αιτία των τσακωμών τους, δε. Αγαπούσε τον άνδρα της και εκτιμούσε πολύ το ταλέντο του, αλλά δεν μπορούσε να ξεχάσει, ούτε να προσπεράσει, ότι πριν τον γάμο τους, δικά της έργα βρίσκονταν σε γκαλερί δίπλα σε πίνακες των Πάμπλο Πικάσο και Αμεντέο Μοντιλιάνι. «Τι λες Τζο;» επέμεινε εκείνος, όσο εκείνη μελετούσε τον πίνακα που έδειχνε κάτι ξενυχτισμένους σε ένα νυχτερινό καφέ. «Θα τον ονομάσω…
-
Η συναυλία των COLDPLAY και η αγκαλιά των CEO και HR
«Κρις, η γραμματέας μου λέει ότι η συναυλία σου είναι σολντ άουτ. Θέλω δύο εισιτήρια, μέιτ» «Είμαστε ήδη υπέρβαροι, θα βουλιάξει το στάδιο», γέλασε ο Σούπερ Σταρ. «Έλα, Κρις, θέλω οπωσδήποτε δύο εισιτήρια, το έχω υποσχεθεί, είμαστε μεγαλύτεροι φαν σου και από την Γκουίνεθ Πάλτροου», δεν παρέδωσε τα όπλα έτσι απλά εκείνος. Η Γκουίνεθ που περνούσε εκείνη τη ώρα από το σαλόνι, γέλασε… Κι οι CEO είναι κι αυτοί κάτι μικρά παιδάκια με μεγάλα γραφεία. Που έχουν μάθει να γίνεται το δικό τους. «Δεν πουλάω εισιτήρια παιδί μου, σαν τους συγγραφείς που όλοι τους ζητάνε δωρεάν αντίτυπο. Δεν έχουν και δεν έχω. Απλώς, τραγουδώ. Τελευταία στιγμή, ψάχνεις και εσύ εισιτήριο;…
-
Ο Γιάννης Τσαρούχης και το θιγμένο ναυτικό
Ο Τσαρούχης χάζευε τους ναύτες που είχε ζωγραφίσει στον πίνακα και χαμογελούσε όταν έλαβε μήνυμα στο κινητό του. Χαμογέλασε ακόμα περισσότερο, τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται, σκέφθηκε. Του είχε στείλει ο ένας από τους δύο εικονιζόμενους στον πίνακα. «Κατεβαίνει όλο το βασιλικό ναυτικό στο Ζάππειο. Αγριεμένο. Ανησυχώ για σένα», διάβασε και σταμάτησε να χαμογελάει. Εκείνη τη στιγμή τον πλησίασε η θεία του η Δέσποινα, η αδερφή της μητέρας του και γυναίκα του βασιλιά των κονιάκ, Μεταξά. Στο σπίτι τους, ένα περίφημο νεοκλασικό, έργο του σπουδαίου αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ, μεγάλωσε. Αρχικά, γιατί η μητέρα του θεωρούσε ότι λερώνει τους τοίχους με τις νερομπογιές και τις τέμπερές του και του φώναζε, όπως και…
-
Η μεταμόρφωση του Κάφκα
Τι θα γινόταν αν το πρωί ξυπνούσα σαν κατσαρίδα ή, έστω, σκαθάρι; Το χέρι του Φραντς έμεινε μετέωρο στη σκέψη αυτή. Έγραφε, όπως πάντα, στο τάμπλετ του πριν τον βραδινό ύπνο. Μόνο τις νύχτες μπορούσε να γράψει. Τα πρωινά πήγαινε στο γραφείο. Όπως επιθυμούσε ο πατέρας του. Σπούδασε Νομική, όπως ήθελε ο πατέρας του. Γενικότερα, έκανε ό,τι ήθελε ο πατέρας του. Τις νύχτες όμως… έγραφε ακατάπαυστα…. Ο πατέρας του ροχάλιζε ήδη στο κρεβάτι του και ποσώς τον απασχολούσε τι κάνει ο γιος του στο δικό του. «Συγγραφέας, δεν είναι κανονική δουλειά, είναι χόμπι. Εκτός αν είσαι η Μαντά. Είσαι;» Δεν ήταν. Ήταν ασφαλιστής. Και έτσι είχε τον πατέρα του ικανοποιημένο.…
-
Ο Σαλβαδόρ Νταλί και τα γλειφιτζούρια Chupa Chups!
Έχουμε 1958 κι ο Ισπανός Enric Bernat βρίσκεται μπροστά στους κριτές του DRAGONS’ DEN GREECE», το reality επιχειρηματικότητας του ΑΝΤ1, με παρουσιαστή τον Σάκη Τανιμανίδη. Έχει αρκετό άγχος γιατί πρέπει να τους πείσει να επενδύσουνε στην ιδέα του. Θέλει η μικρή ισπανική του επιχείρηση, να πάει Γκλόμπαλ! Σκάι ιζ δε λίμιτ! «Πες μας λίγα λόγια για σένα» του ζήτησε ο Τανιμανίδης για να τον χαλαρώσει. «Ο παππούς μου ήταν ζαχαροπλάστης, ο Joseph Bernat, και όταν τον χάσαμε, τα εγγόνια του κληρονομήσαμε εξ αδιαιρέτου την οικογενειακή επιχείρηση», ξεκίνησε να λέει. «Για να μην μπλέκει ο ένας στα πόδια του άλλου και τσακωθούμε, ξέρετε τι παθαίνουν οι οικογένειες με τα κληρονομικά, μοιράσαμε…
-
Diana Ross είσαι είδωλο!
Σε ένα φαστφουντάδικο του Ντιτρόιτ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι, σκούπιζε με το βετέξ το τραπέζι και μάζευε σε ένα δίσκο τα πιάτα με τα αποφάγια αυτών που κάθονταν λίγο νωρίτερα εκεί. Ο υπεύθυνος που είχε μπει λίγο νωρίτερα, την κοίταζε με μισό μάτι. Τον έβλεπε με την περιφερειακή της όραση ότι την κοίταζε και ήξερε και τον λόγο. Ήταν η πρώτη Αφροαμερικανή που δούλευε σε τέτοια θέση. Σε μαγαζί που έτρωγαν λευκοί. «Τζον; Ποια είναι αυτή;», ρώτησε ο υπεύθυνος το αγόρι στο ταμείο. «Νταιάνα τη λένε» «Δε με νοιάζει πώς τη λένε. Τι κάνει εδώ;» «Καθαρίζει τα τραπέζια; Είναι και γρήγορη, πολύ καλή στη δουλειά. Και κούκλα, έτσι;». «Διώξτην». «Γιατί; Επειδή…
-
Ο έρωτας του ποιητή Τζον Κητς και της Φάνι Μπράουν δεν είχε χάπι εντ
«Ιτς ε νιου ντον, ιτς ε νιου ντέι, ιτς ε νιου λάιφ, φορ μιιιι, εντ αμ φίλινγκ γκουντ», τραγουδούσε δυνατά η Φάνι μπροστά στον καθρέφτη της κρατώντας την βούρτσα της για μικρόφωνο.«Οι γείτονες θα μας φέρουν την αστυνομία, ακόμα δεν μετακομίσαμε» τη μάλωσε η μητέρα της μπαίνοντας στο υπνοδωμάτιό της, χαμηλώνοντας ταυτόχρονα την ένταση στο σιντί που έπαιζε στη διαπασών.«Δεν πας μέχρι το μίνι μάρκετ στη γωνία, να φέρεις γάλα, υλικά για τοστ και μια εξάδα αυγά με ύψιλον;» συμπλήρωσε.Ήταν ρητορική ερώτηση οπότε φόρεσε τα σταράκια της, έβαλε και το τζόκει καπέλο της και ετοιμάστηκε να βγει έξω. Τελευταία στιγμή πέρασε τα χείλη της και με λίγο λιπ γκλος- ποτέ…
