Trigger Warning Δεν είναι σαν τα κείμενα που σας έχω συνηθίσει! Έχει θεματολογία -περιγραφές, που μπορεί να ενοχλήσουν/προκαλέσουν στρες. Ένιωθε ότι θα σπάσει η καρδιά της από αυτόν τον έρωτα που τελείωσε νωρίς, που δεν ήταν αληθινός και προφανώς όχι αμοιβαίος. Το «σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς», σκέφτηκε μηχανικά κάτι που είχε διαβάσει πρόσφατα σερφάροντας στο διαδίκτυο. «Θα ήθελα μια απάντηση τώρα» πληκτρολόγησε στο κινητό της, χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά και δειλιάσει. Για ένα μόνο δευτερόλεπτο, λιγοψύχησε και μετά πάτησε το κουμπί της αποστολής. Ο ήχος του μηνύματος που δεν άργησε να έρθει, την έκανε να αναπηδήσει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και διάβασε: «Δεν είναι όλα τα πράγματα μόνο…

Εκείνος Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Από την ώρα που άνοιξε τα μάτια του και πηγαίνοντας να φτιάξει καφέ χτύπησε το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού του στο τραπεζάκι του σαλονιού. Ο πάγος αντί να μπει στον καφέ του τοποθετήθηκε στο πόδι του που μετά το στρίμωξε όπως όπως στο δερμάτινο σκαρπίνι του. Πήρε το σακάκι και τον χαρτοφύλακα στο χέρι και βγήκε από το σπίτι με κακή διάθεση, η οποία δεν έφτιαξε όταν αντίκρυσε το λάστιχο του αυτοκινήτου του ένα με την άσφαλτο. Λογικά η ρεζέρβα θα ήταν στη θέση της, αλλά δε θα καθόταν με το κοστούμι του να ψάχνει γρύλλους και να αλλάζει λάστιχα. Ήδη είχε…

Οι δύο κοπέλες τρέχανε με τις σαγιονάρες σέρνοντας τις βαλίτσες τους στον κακοτράχαλο δρόμο προς το λιμάνι!    «Τρέχα χριστιανή μου, αργήσαμε, θα χάσουμε το πλοίο»! Η μελαχρινή κοπέλα που προπορευόταν, φώναζε στην ξανθιά που ακολουθούσε μία ανάσα πίσω της   «Τρέχω τι να κάνω, δεν είμαι και ο Κεντέρης!», απαντούσε η άλλη ασθμαίνοντας!   «Αχ!» φώναξε ξαφνικά, «περίμενε, έσπασαν τα ροδάκια της βαλίτσας»!    «Ε, όχι ρε συ, όχι ρε Μέρφυ! Μπορείς να τη σηκώσεις;» τη ρώτησε με αγωνία η μελαχρινή.   «Πλάκα κάνεις; Μόνο αν είχα τα μπράτσα του Σβαρτζενέγκερ!», αποκρίθηκε η ξανθιά που δεν έχανε ποτέ το χιούμορ της. «Πήρες όλη την ντουλάπα μαζί στις διακοπές και τι κατάλαβες; Κυκλοφορούσες όλη την…

Η βιντεοκασέτα που τις έδειχνε να γελάνε στο λουναπάρκ είχε φτάσει στο τέλος της. «Φρεντς φορ έβερ», φώναζαν χαρούμενες, με την καλύτερή της φίλη τη Ρένα, τη διπλανή της στο θρανίο από το νήπιο και σ΄ όλες τις τάξεις του σχολείου. Σχεδόν δηλαδή. Την είχε σαν αδερφή της την Ρένα. Την είχαν πάρει υπό την προστασία τους οικογενειακώς, αφού ο πατέρας της δούλευε συνεχώς και ασταμάτητα, επτά μέρες την εβδομάδα κι η μητέρα της τους είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μωρό ακόμα. Το λουναπάρκ ήταν το αγαπημένο τους μέρος. Εκεί τις πήγαιναν οι γονείς της τα Σαββατοκύριακα, εκεί βγαίνανε τα Σαββατόβραδα μόνες τους, όταν μεγάλωσαν. Όλα μαζί τα κάνανε. Μόνο στο…

Κοιμόταν. Έναν βαθύ ύπνο χωρίς όνειρα, όπως άλλωστε το συνήθιζε τους τελευταίους μήνες. Σε αυτό, βεβαίως, συνέβαλε και η βοήθεια της χημείας. Ζήτησε τη συνδρομή της γιατί χρειαζόταν ξεκούραση από τις σκέψεις και να χάσει τον έλεγχο του ονείρου. Γιατί, ακόμα και όταν ονειρευόταν, σχημάτιζε τον χώρο, διάλεγε τους πρωταγωνιστές και τις καταστάσεις που συμμετείχαν και ας μην ήταν εφικτά στην πραγματικότητα. Ξυπνούσε κάθιδρη. Τα ζούσε στον ξύπνιο της, θα τα ζούσε και στον ύπνο της; Παρόλο που ο βαθύς ύπνος λειτουργούσε κι ως συσκευή ακύρωσης του θορύβου, ένας ενοχλητικός επίμονος ήχος από μακριά που ολοένα και πλησίαζε, κατάφερε να εισχωρήσει και να φτάσει στο συνειδητό της. Ανακάθισε στο κρεβάτι…