Μέχρι τώρα, αν εξαιρέσουμε τον Διευθυντή που έχω κάνει γνωστό και δημοφιλή –Not- πλέον σε όλο το νουαζετέ κόσμο, είχα πολύ καλές συνεργασίες, όπου και αν έχω δουλέψει. Είμαι ευκολοπροσαρμόσιμη, easy going, που με λέει και η φίλη μου η Κατερίνα, –φουντουκομπαμπά, σε βλέπω που αναστενάζεις! :Ρ- και πάντα βρίσκω κάποιο κοινό σημείο, όποιον και να έχω απέναντι μου, για να συνεργαστώ. Άλλωστε, αν δεν περνάς καλά στο εργασιακό σου περιβάλλον, στο οποίο περνάς τη μισή ζωή σου, τότε tough luck, που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Ακόμα και την εποχή του Διευθυντή, κάτι καλό βγήκε από το τότε εργασιακό περιβάλλον! Απέκτησα άλλη μια φίλη, με την οποία μοιραζόμασταν την…

Συζητούσαμε σήμερα στο γραφείο για δύσκολες συνεργασίες με δύσκολους συναδέλφους ή δύσκολους διευθυντές και θυμήθηκα ένα Διευθυντή που είχα κάπου, κάπως, κάποτε, που δυσκόλευε τη ζωή τη δική μου και της άλλης κοπέλας που δουλεύαμε μαζί γι’αυτόν, κάθε μέρα για δύο ατελείωτα χρόνια. Ο καλότροπος -Not- Διευθυντής, δεχόταν ως απαντήσεις στις ερωτήσεις / απαιτήσεις του μόνο τα «ναι/ βεβαίως/ αμέσως/ μάλιστα». Ακόμα κι όταν δεν ήξερες για τι πράγμα σου μιλάει, ακόμα και όταν δεν ήταν εφικτό αυτό που σου ζητούσε σήμερα για χθες, έπρεπε να αποκριθείς μία από τις άνωθεν αποδεκτές απαντήσεις και μετά να παρακαλέσεις την Παναγία και το σύμπαν να σε βοηθήσουν να το πραγματοποιήσεις. Τι έζησα με…