-
Έχεις δικαίωμα να μην είσαι καλά
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό κορίτσι που είχε χάσει πρόσφατα τον μπαμπά του, ζητήθηκε να κάνει μια ζωγραφιά κι εκείνο αποτύπωσε πάνω στο λευκό χαρτί πολλά χρωματιστά λουλούδια. Και λουλούδια και πολλά και χρωματιστά. Ζωγράφισε κάτι τόσο χαρούμενο κι αισιόδοξο σε περίοδο που θα πρεπε λογικά να πιάσει αποκλειστικά τους μαύρους μαρκαδόρους και να τα μπογιατίσει όλα μαύρα κι άραχνα. Υπάρχει κόσμος λοιπόν, που έχει την τάση να αποφεύγει να νιώσει τη στενοχώρια και ν’ αναβάλλει τη θλίψη για μετά, αργότερα, ποτέ. Τη χαρά τη νιώθει με όλο του το «είναι», τη ρουφάει ως το μεδούλι, οτιδήποτε όμως ζορίζει το βάζει σε ένα κουτάκι και το στοιβάζει…
-
Να μιλά κανείς ή να μη μιλά;
Ιδού η απορία. Όπως ξέρετε ή θα ‘χετε ήδη καταλάβει από τα διάφορα που ανεβάζω, όταν κάποιος κάνει ή λέει κάτι που με αφορά και με ενοχλεί, προσπερνάω, δε δίνω συνέχεια. Είμαι ο ορισμός του «Και τι α κανς α κατς α μαλώις;» Δεν ξέρω αν αυτό τον κάνει να τρώγεται παραπάνω με τα ρούχα του, γιατί καμιά φορά όταν ξύνεσαι στην γκλίτσα του τσοπάνη, θέλεις αυτός να αντιδράσει κι όταν εκείνος δεν το κάνει, αυτό μπορεί να σε τσαντίζει περισσότερο. Αν ισχύει αυτό, με ικανοποιεί. Ας βράζει στο ζουμί του. Αν όχι και νομίζει ότι δεν κατάλαβα και γι’ αυτό δεν απάντησα, λάθος μαντεψιά, απλώς δε μ’ αρέσουν οι…
-
Αγαπήστε ελεύθερα!
Γράφει η Σταυρούλα Ζάμπρα Ξυπνάς ένα πρωί με απρόσμενα συναισθήματα, σαν να μετακινήθηκε κατι μέσα σου. Μοιάζεις διαφορετικός αλλά είσαι ολότελα εσύ. Δεν αναρωτιέσαι πού πας, αρκεί που συνεχίζεις και μπορείς να λύνεις το γρίφο της προσωπικής σου εξέλιξης. Σημασία έχει να αγαπάς, ψιθυρίζεις μέσα σου και κάπου εκεί αντιλαμβάνεσαι πως ποτέ άλλοτε δεν είχες καταλάβει πως δίπλα στη λέξη αγάπη θα μπορούσες να ταιριάξεις απόλυτα τη λέξη ελευθερία. Ως τώρα τα είχες μάθει λάθος. Γνώριζες την αγάπη της εξάρτησης, του εγκλωβισμένου «μαζί», του τα πάντα μαζί. Σαν τσαλακωμένοι εαυτοί που σιγά σιγά πεθαίνουν από ασφυξία. Ποτέ άλλοτε δεν είχες καταλάβει πως δίπλα από τη λέξη αγάπη θα μπορούσες να…
-
Για μια θέση στο τραίνο
Τις προάλλες, έτρεχα κλασσικά το πρωί σαν την τρελή να προλάβω το τραίνο. Τι κι αν έτρεξα –σε ανηφόρα παρακαλώ- τι κι αν ανέβηκα δυο- δυο τα σκαλιά του σταθμού, τσάμπα το λαχάνιασμα, το τραίνο έφυγε σφυρίζοντας μου κλέφτικα, τη στιγμή που πάτησα και το δεύτερο πόδι μου στην πλατφόρμα. Έσκασα. Έσκασα απ’ τη στενοχώρια μου που δεν μπόρεσα να κρεμαστώ και γω σαν τσαμπί σταφύλι στην πόρτα του τραίνου, λες και ήμουν στη Βομβάη και όχι στην Αθήνα. Διότι ήταν ασφυκτικά γεμάτο, δηλαδή κι ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα να είχα φτάσει, και να το είχα προλάβει, δεν ξέρω αν θα ήταν και πρέπον να κολλήσω πάνω στον άνθρωπο που ήταν…
-
Τον έρωτα για να τον βρεις πρέπει να ψάχνεις στα σωστά σημεία!
Ακούγεται συχνά σε παρέες, από φίλους και γνωστούς, το παράπονο ότι δεν μπορούν να στεριώσουν σε μια σχέση. Είναι γεγονός ότι αυτή η εποχή διακατέχεται από μια λογική fast food, του γρήγορου, του ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Κοπέλες και παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά, αξιόλογα, εμφανίσιμα, με όλο το πακέτο που λέμε, έχουν τη διάθεση να προσφέρουν σε κάποιον άλλον πολλά, τον ίδιο τον πολύτιμο εαυτό τους, να μοιραστούν και να δημιουργήσουν στιγμές, και είναι μόνα. Ακούνε συνέχεια τους γύρω τους να τους λένε ότι τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις, όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος και κουνάνε το κεφάλι απογοητευμένα. Τα θεωρούν λόγια…
