Ανυπομονώ να έρθουν τα Χριστούγεννα. Αγαπώ τα Χριστούγεννα κι όχι μόνο αυτά καθ’ αυτά, αλλά και την προ – Χριστουγεννιάτικη περίοδο. Αυτή τη γλυκιά αναμονή, την παιδική προσμονή κι ας έχουμε ενηλικιωθεί προ πολλού, που ξεκινάει στις αρχές του Δεκεμβρίου και μας παρασέρνει στην παραμυθένια ατμόσφαιρα της. Η μαγεία βρίσκεται ολούθε. Και βρίσκεται στα μικρά πράγματα, όπως στη μυρωδιά των γλυκών που ξεχύνεται από την κουζίνα σε όλο το σπίτι μας ή που μπαίνει σκαστή από το παραθύρι μας απ’ το τσουρέκι και τα μπισκότα που ψήνει η γειτόνισσα. Τη γευόμαστε στα μελομακάρονα τα τραγανά ή τα ποτισμένα με μπόλικο μέλι και στους κουραμπιέδες με την περίσσια άχνη. Στις λιχουδιές…

Πιστεύουμε ότι μετά από κάποια ηλικία δεν μπορούμε και δε θέλουμε, να κάνουμε καινούριες φιλίες. Νομίζουμε ότι έχουμε κλείσει σε αυτόν τον τομέα με τους ανθρώπους που μας ενώνουν χρόνια κοινής πορείας και αγάπης και άλλος δε χωράει ή δεν έχουμε όρεξη να βάλουμε στη ζωή μας. Αναθεωρούμε όταν κάνουμε παιδί και εκείνο αρχίσει να επιλέγει τους φίλους του. Τότε διαπιστώνουμε ότι έχουμε και παραέχουμε χρόνο για τις άγνωστες -μέχρι εκείνη τη στιγμή- γυναίκες, που είναι οι μαμάδες των φίλων του παιδιού μας. Όσο πιο πολύ παρέα κάνει το μικράκι μας στα πρώτα του βήματα κοινωνικοποίησης, πέρα από το ασφαλές περιβάλλον της ευρύτερης οικογενειακής εστίας, με κάποιο παιδάκι που γνώρισε…

Η ευχή που έδινε ο σοφός παππούς μου σε όλα τα νέα ζευγάρια για να μακροημερεύσουν, ήταν «να είστε στο ίδιο χαράκωμα». Τι εννοούσε με αυτό; Εννοούσε ότι το ζευγάρι δε θα πρέπει να τρώγεται σαν τον σκύλο με τη γάτα, αλλά να είναι μονιασμένο και αγαπημένο. Να βρίσκεται πάντα στην ίδια πλευρά, να μπορεί να χαίρεται μαζί τις ομορφιές της ζωής και να αντιμετωπίζει επιτυχώς τις δυσκολίες της. Που αν έχει δυσκολίες η ζωή; Ουυυυ, ένα σωρό. Οι συνθήκες δεν είναι πάντα ευνοϊκές, τουναντίον, πάσης φύσεως προβλήματα, μικρά και μεγάλα κάνουν ανά διαστήματα την εμφάνιση τους. Αναλόγως το μέγεθος του προβλήματος, αυξάνει ο βαθμός δυσκολίας του να παραμείνει το…