-
Η Σχολή Μαγείας και Ξορκιών Χόγκουαρτς έχασε τον Διευθυντή της
Αυτό το ποστ αναφέρεται σε όσους θα ήθελαν να είναι μαθητές στο Χόγκουαρτς, τη Σχολή Μαγείας και Ξορκιών Χόγκουαρτς, βεβαίως βεβαίως!Σε όσους κάποια στιγμή φαντασιώθηκαν -Ντοντ τζατζ, ο καθένας με τις φαντασιώσεις του, εντάξει;- να έρχεται μια κουκουβάγια ή έστω δεκαοχτούρα να τους χτυπά το παραθύρι και να τους δίνει το προσκλητήριο που δεν έπεφτε από τα χέρια γιατί ήταν μαγικό και πετούσε στον αέρα!Σε όσους μας είδαμε να φοράμε καπέλο διαλογής και να μας στέλνει σε κοιτώνα στο House Slytherin ή House Gryffindor, (οι άλλοι δύο κοιτώνες ήταν κομπάρσοι)!Η υποφαινόμενη θα ήταν στο δεύτερο, ξέρετε, το ολίγον φλώρικο, το σωστό, το μπάι δε μπουκ, το ντοντ μπρέικ δε ρουλς…
-
25 χρόνια Γκουγκλ!
Σήμερα έχει γενέθλια η κολλητή μας, η φωτεινή παντογνώστρια Γκούγλ! Πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια από κείνη τη μέρα που είδε το φως του μάταιου αυτού κόσμου που όλο τη ρωτάει γιατί και γιατί και τι είναι αυτό, εκείνο και το άλλο ή πώς να πάω/φτιάξω/κάνω/ράνω το οτιδήποτε! Και δεν έχει μεγαλύτερη χαρά από το να μεταλαμπαδεύει τη γνώση της και να μας κάνει και εμάς να νιώθουμε σοφές κουκουβάγιες! Γονείς της είναι οι Λάρρυ Πέιτζ και Σεργκέι Μπριν που την γέννησαν νεότατοι, όταν έκαναν το διδακτορικό τους στο Στάνφορντ του Γιου Κέι! Γεια στα χεράκια τους, πώς ζούσαμε χωρίς εκείνη δεν ξέρω!Ή μάλλον ξέρω, εγκυκλοπαίδειες Grand Larousse, κίτρινος χρυσός οδηγός…
-
Το παραμύθι ενός ραγισμένου έρωτα
Το παραμύθι ενός ραγισμένου έρωτα είναι ποίημα του Μενέλαου Λουντέμη. Σου έχω μιλήσει για εκείνον εδώ αλλά και αλλού! Πόσο υπέροχο; Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό, ἦταν ἕνα γραμμόφωνο. Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο. Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι, ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο, γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του. Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό, ἦταν ἕνας Ερωτας. Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη, γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο γιὰ νὰ πει τὸ καημό του. …
-
Καλοκαίρι στο νησί| Άη Στράτης 2023
Φέτος, πήγα στο νησί. Είχα χρόνια, να πάω, από τότε που έχασα τη γιαγιά μου. Πρώτη φορά βρισκόμουν εκεί χωρίς εκείνη. Πρωτόγνωρο. Το είχα ξαναπεράσει και με τον παππού βέβαια αλλά ειδικά φέτος, ο ήχος της απουσίας τους ήταν εκκωφαντικός! Πρωτόγνωρο, να βρίσκομαι στον Άη Στράτη χωρίς εκείνη, πρωτόγνωρο να πρέπει να βρω να νοικιάσω σπίτι, πρωτόγνωρο να υπάρχει κόσμος που δε γνωρίζω -οι μικροί είχαν μεγαλώσει, κάποιοι “ξένοι” είχαν εγκατασταθεί στο νησί, άλλοι ήταν σύζυγοι που δεν είχα γνωρίσει, κουλουπού. Στο παρατσάκ θα ξεκινούσα τα «τίνος είσαι συ»! Εμένα με ρώτησαν πάντως, λόγω τιμής, οι λιμενικοί όταν κατέβηκα από το πλοίο και αργότερα κάνα δυο πολύ μεγάλες γιαγιάδες! “Είμαι…
-
Τι έπαθε πάλι το αυτοκίνητό μου, οέο;
Για να γελάσουμε λίγο, (καλά εγώ βέβαια έκλαψα μια σταλίτσα, μόνο μια σταλίτσα κι αυτό στην αρχή), να σας πω τι μου συνέβη νωρίτερα! Όσοι είστε καιρό στην παρέα μας ξέρετε τη μοναδική σχέση που έχω με την οδήγηση/αυτοκίνητο μου, τα χουμε πει εδώ και εδώ αλλά και αλλού! Μια σχέση πάθους και ίντριγκας, με μπόλικα τσαλίμια, που κρατάει τη φλόγα ζωντανή και δεν μας αφήνει να ρουτινιάσουμε! Τελειώνω τη δουλειά, μπαίνω μετρό, βγαίνω μετρό, μπαίνω ησάπ, βγαίνω ησάπ, και πάω να μπω στο αμάξι να πάω στο σπιτάκι μου! Το αυτοκίνητο όμως δεν έκανε το χαρούμενο & δυνατό ΤΟΥΡΟΥΡΟΥ, όπως με «χαιρετάει» κάθε φορά όταν βάζω και γυρίζω το…
-
Παγκόσμια ημέρα φιλιού!
Με την Παγκόσμια ημέρα φιλιού, έχω ξαναασχοληθεί στο Blog, όταν έγραψα τα δέκα γνωστά ερωτικά ποιήματα με επίκεντρο το φιλί, εδώ! Με το που μου το θύμισαν σήμερα τα ίντερνετς, το πρώτο που σκέφτηκα να ανεβάσω είναι η επική, επικότατη, σκηνή στο The Notebook, με τον Ράιαν Γκόσλινγκ και την Ρέιτσελ Μακ Άνταμς να φιλιούνται στη βροχή! Αξεπέραστη σκηνή! Γνώμη μου! Την έχω κάνει ανάρτηση όμως στις δέκα καλύτερες ταινίες ή κάπως έτσι. Μετά σκέφτηκα τον Κλιμτ και το φιλί του, αλλά έχω κάνει ανάρτηση γι αυτόν στο Blog, τον έχω και σε πίνακα και σε διάφορα αντικείμενα, άσε που έγινε λίγο «σούπα», μόνο σε καλαμάκι δεν τον βγάλανε, οπότε…
-
10+2 ατάκες από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων
Με αφορμή αυτήν τη φωτό που έβγαλα την κόρη μου και την έβαλα κεντρική εικόνα θα σας γράψω δέκα συν δύο ατάκες από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, που πολύ μου αρέσουν! Το βιβλίο δεν με είχε κερδίσει μικρή, ήταν κάπως «ζαλιστικό» και αυτή η κακιά βασίλισσα με το μεγάλο κεφάλι κάπως τρομακτική, αλλά στην πορεία κατάλαβα τους συμβολισμούς, που υπάρχουν από τις πρώτες γραμμές! Πρόκειται πέρι μαύρου παραμυθιού, μετά τα μαθήματα δημιουργικής γραφής που έκανα, μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι! Σε κάθε περίπτωση είναι λογοτεχνία, έχει πολλή φαντασία και μια κάποια ψυχεδέλεια, σόρρυ θα έσκαγα αν δεν το έλεγα! Από που να το πιάσεις, από την λαγουδότρυπα που…
-
Ο κύριος Στέλιος, ο θυρωρός!
Προλάβατε θυρωρούς στη πολυκατοικία σας; Ή σε πολυκατοικία φίλων σας; Ή τους έχετε δει μόνο σε ταινίες, τύπου «Παπατρέχας» με τον Θανάση Βέγγο; Τα παλιάαα τα χρόνια, τα οποία πρόλαβα βεβαίως βεβαίως η μεσήλιξ, ένα διαμέρισμα της πολυκατοικίας, συνήθως ήταν υπόγειο ή ισόγειο, παραχωρούνταν στον Θυρωρό που έμενε εκεί με την οικογένειά του. Τα καθήκοντά του ήταν κυρίως να φυλάει το κτίριο, ποιος μπαίνει ποιος βγαίνει, αν δεν ήταν ένοικος τι δουλειά είχε στην πολυκατοικία, κρατώντας τους κλέφτες μακριά, να μοιράζει την αλληλογραφία, τη συντήρηση στα διάφορα, αν δεν χρειαζόταν ειδικός επαγγελματίας γι αυτά! Σαν ένας διαχειριστής της πολυκατοικίας μαζί με σεκιούριτι, αλλά στο πολύ πιο ενισχυμένο και στο αποκλειστικό!…
-
Το μωρό της Σοφίτας|Secret Dinner με τη Λένα Μαντά
You know what i did last night! Τα είδες στα στόρις! Παρευρέθηκα σε Secret dinner για λίγους! Να, αυτά είναι τα τυχερά των Bloggers & για κάτι τέτοια πετάω τη σκούφια μου! Πόσο μάλλον όταν στο dinner παρευρίσκεται μια συγγραφέας που χει γράψει ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία έβερ, το «Έρωτας σαν Βροχή» -ναι, περισσότερο και από το σπίτι δίπλα στο ποτάμι- που ζω, στο Νέτφλιξ να το δω, Παπακαλιάτης ακούει; Στη Lena Manta αναφέρομαι, που είναι χείμαρρος, προσιτή, ούτε καλάμια, ούτε μύτες ψηλά, ευγενέστατη και για τις σαρανταδώδεκα φωτογραφίες που της ζητήσαμε, άνετη, γελαστή, μας είπε …και τι δε μας είπε! Και όλα αυτά με τη μουσική…
-
Ο ξάδερφος μου!
Τυχεροί όσοι έχουν ανθρώπους – βράχους διαχρονικά στη ζωή τους, πόσο μάλλον αν είναι μέλη της οικογένειας τους, γιατί τους φίλους, και λοιπούς στη ζωή μας, τους επιλέγουμε! Οπότε ως ένα μεγάλο βαθμό έχουμε λόγο στην τύχη μας, δεν παίζει μπάλα μόνη της! Αυτό το ποστ είναι για τον ξάδερφο μου τον Γιώργο. Από το σόι της Μάνης, όχι του Αϊ Στράτη, διότι είμεθα κατά το ήμισυ Μανιάτισσες και αυτό -στερεότυπο ξεστερεότυπο αλέρτ- με δυσκολεύει πολύ στο θέμα «υπομονή», που δεν συγκαταλέγεται μέσα στις αρετές μου και που ώρες ώρες θέλω να βάλω σε όλα τα παράλογα και άδικα ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ! Στο θέμα μας! Αυτό το ποστ λοιπόν είναι δήλωση αγάπης, επειδή έτσι, επειδή…
