Μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούνε! Σας θυμίζει κάτι αυτή η έκφραση; Τα παιδιά σας μήπως; Ίσως τον (νεαρότερο) εαυτό σας με τον αδερφό /αδερφή σας; Τι κάνουν συνήθως τα αδέρφια; Ναι, ακόμα και τα πολύ αγαπημένα! Μαλώνουν, αρπάζονται με το παραμικρο κι αυτό συμβαίνει, ό,τι φύλλο κι αν έχουνε και ανεξαρτήτως της διαφοράς ηλικίας τους. Θα τσακωθούν είτε γιατί διεκδικούν το ίδιο παιχνίδι, είτε ένας από τους δύο πρόλαβε και πάτησε πρώτος το κουμπί του ασανσέρ ή γιατί έκανε κάτι, οτιδήποτε, λογικό ή… λιγότερο λογικό, που τον εκνεύρισε, όπως για παράδειγμα ότι ανέπνευσε τον αέρα του. True story! Όταν όμως ο ένας από τους δύο λείπει, ο άλλος…

Το βιβλίο “Τα φώτα του δάσους” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, περνάει ένα σημαντικό μήνυμα: πρέπει να αγαπάμε αυτό που είμαστε. Να μη θέλουμε να είμαστε κάποιος άλλος που θεωρούμε ότι είναι καλύτερος, μεγαλύτερος, σημαντικότερος κι άρα αξίζει περισσότερο από εμάς. Είμαστε αυτοί που είμαστε και αυτό είναι σπουδαίο, γιατί κανείς δεν είναι σαν και μας, είμαστε μοναδικοί και ούτως ή άλλως, όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι. Όταν αποδεχτούμε τον εαυτό μας, τότε θα οδηγηθούμε στην ευτυχία και στην προσωπική μας ανάπτυξη. Το βιβλίο το λάτρεψε η μικρή μου γιατί κάνοντας «βόλτα» στις σελίδες του και πατώντας στα σημεία που γράφει «πίεσε κι άκου», άκουγε τους ήχους της…

Θα σου προτείνω όχι ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά τέσσερα υπέροχα χριστουγεννιάτικα παραμύθια για μικρούτσικους αναγνώστες, από 3 χρονών κι άνω, τα οποία λάτρεψε η καραμελένια κόρη μου! Καλά Χριστούγεννα Μικρέ Έλιοτ! – Εκδόσεις Κλειδάριθμος Ο μικρός Έλιοτ, το γνωστό πετίτ πουά ελεφαντάκι, που κυκλοφορεί στην περιοχή του Κλειδάριθμου και που όλες οι μαμάδες με μικρά παιδιά αγαπήσαμε, ζητάει από τον Άγιο Βασίλη να του φέρει το πνεύμα των Χριστουγέννων. Εκείνος όμως του απαντάει ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να βρει μόνος του! Αρχίζει τότε να το ψάχνει ολούθε μαζί με το φίλο του το Ποντικάκι αλλά δεν το βρίσκουν πουθενά! Κάποια στιγμή, ο αέρας φέρνει στα χέρια…

Η θεραπευτική ιδιότητα της αγκαλιάς είναι γνωστή. Εξού κι η δημοφιλής έκφραση “μια σφιχτή αγκαλιά, να κολλήσουν τα σπασμένα μας”. Πολλές φορές αυτό που χρειάζεται κανείς, μικρός ή μεγάλος, όταν δεν είναι καλά, είναι να τον πάρουμε μια αγκαλιά. Αυτό μόνο. Μπορεί να μη θέλει να μιλήσει γι’ αυτό που τον απασχολεί ή γι’αυτό που του συνέβη, και να μην έχει καμία όρεξη να ακούσει τι θα κάναμε εμείς στη θέση του. Μπορεί να θέλει να βιώσει τη λύπη και τη στενοχώρια του πρώτα, πριν προχωρήσει παρακάτω. Μπορεί να χρειάζεται τον χρόνο του για να αντιδράσει. Κι ως τότε να έχει ανάγκη απλώς μια αληθινή αγκαλιά και δύο πρόθυμα αυτιά…

Το πρώτο βιβλίο που -ήρθε στα χέρια μας και – η ιστορία του έχει πρωταγωνιστές έναν μπαμπά και το παιδί του. Συνήθως οι μπαμπάδες είναι πιο ριγμένοι ή είναι κομπάρσοι (βλέπε τους μπαμπάδες Βασιλιάδες στα κλασσικά παραμύθια) και συνήθως αναφέρεται μόνο η μαμά. Και μ’ αρέσει που ο μπαμπάς είναι γραμμένος με κεφαλαίο Μ – στις λεπτομέρειες κρύβεται πάντα η διαφορά. Το παιδί έχει όνομα, είναι ο Τομ, ο μπαμπάς είναι ο … Μπαμπάς. Αυτό δείχνει ότι οι δυο τους έχουν κάτι παραπάνω από τη βιολογική μεταξύ τους σχέση. Το δέσιμο τους είναι ισχυρό. Η Linda Sarah, συγγραφέας αυτού του βιβλίου για παιδιά ηλικίας από 3 ετών -προσωπικά πιστεύω ότι…