Η απιστία είναι ένα θέμα που απασχολεί τους ανθρώπους από την εποχή του Μωυσή, γι’ αυτό και τέθηκε σαν θέμα στις 10 εντολές, με το ξεκάθαρο «ου μοιχεύσεις». Για πολλά χρόνια κινδύνευες αν σε ‘πιαναν στα πράσα, να σε πάνε στο αστυνομικό τμήμα τυλιγμένο στα σεντόνια, όπως το παράνομο ζευγαράκι στην ταινία «Βίλα των οργίων» με την αθάνατη ατάκα από τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, «τι το κάναμε εδώ, American bar». Στο ίδιο έργο θεατές κι ενίοτε πρωταγωνιστές, βλέπεις και τα σύγχρονα ζευγάρια. Η απιστία είναι ένα θέμα, όχι μόνο υπαρκτό αλλά και σύνηθες. Ας αφήσουμε στην άκρη τα ζευγάρια που έχουν μεν σχέση, αλλά αυτή μπάζει από παντού, που δεν αφήνουν…

Με το που βρεθήκατε στον ίδιο χώρο, ξεχύθηκαν οι φερομόνες σας και οι υπόλοιπες χημικές ουσίες άρχισαν να κάνουν πάρτι! Έρωτας με τη πρώτη ματιά. Η έλξη σας έφερε κοντά, πολύ κοντά και διαπιστώσατε ότι ταιριάζετε άψογα σεξουαλικά. Ο ένας είναι το κλειδί στη κλειδαριά του άλλου. Μπαίνει ο ένας στον άλλο με ευκολία, άνεση κι αποτελεσματικότητα. Τι ευτυχία όταν ένα σώμα σε δέχεται τόσο αβίαστα, όταν σε ποθεί και γίνεται ένα με το δικό σου. Νιώθετε ότι πιάσατε το τζακ ποτ των σχέσεων και ότι θα ζήσετε και ‘σεις ένα love story ανάλογο των πρωταγωνιστών στις αισθηματικές ταινίες του Χόλιγουντ. Με το απαραίτητο happy end ή κάτι αντίστοιχο με…

“To travel is to live”, είπε ο αγαπημένος μας παραμυθάς Hans Christian Andersen. Πραγματικά τα ταξίδια είναι έρωτας, είναι μαγεία, είναι εικόνες. Κι όχι μόνο, είναι κι αρώματα, γεύσεις, διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων μας! Για όλα αυτά, μετά από κάθε ταξίδι, όλοι νιώθουμε πιο πλούσιοι. Δεν είναι τυχαίο το γνωμικό «Το ταξίδι είναι το μόνο πράγμα που αγοράζεις και σε κάνει πλούσιο». Πλούσιο σε εμπειρίες. Ανακαλύπτεις καινούρια μέρη, γνωρίζεις νέους ανθρώπους, έρχεσαι σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, ήθη κι έθιμα, εξελίσσεσαι ο ίδιος σαν άνθρωπος. Ταξιδιάρες ψυχές, όμως οι εποχές έχουν σφίξει το ζωνάρι. Απ’ την άλλη, «Η  φτώχια, θέλει καλοπέραση», λέει ο σοφός λαός. Η αλήθεια είναι ότι δε…

«H αγάπη φωτίζει με τη λάμψη του παραμυθιού την καθημερινότητα», έτσι δήλωσε ο Άγγλος ρομαντικός ποιητής Percy Shelley, και πολύ καλά τα λέει. Ειδικά όταν η αγάπη που λαμβάνεις προέρχεται από ένα μικρό παιδάκι, το δικό σου το παιδάκι, τότε πρόκειται για παραμύθι χωρίς τέλος. Και για το παιδάκι σου όμως, είσαι η πριγκίπισσα του δικού του παραμυθιού! Είσαι όλος του ο κόσμος, σε αγαπάει χωρίς όρους κι όρια. Είσαι το πρότυπό του, αντιγράφει καρμπόν συμπεριφορές σου κι ατάκες σου και θέλει  να γίνει σαν και σένα αν είναι το ίδιο φύλο ή να σε παντρευτεί αν είναι το αντίθετο! Κι αφού είσαι δική του πριγκίπισσα, δεν μπορείς να είσαι…

Η τηλεόραση αναπαράγει το στερεότυπο των κακών πεθερικών, ιδίως της κακιάς πεθεράς και την αντίληψη ότι υπάρχει εξαρχής αμοιβαία αντιπάθεια και κόντρα με τη νύφη ή το γαμπρό. Αυτό έχει τις ρίζες του στο βάθος των αιώνων, αλλά όπως όλα τα στερεότυπα, καλό θα ήταν να το ανατρέψουμε και να το αφήσουμε πίσω μας. Δεν είναι όλες οι πεθερές σαν τη Θεοπούλα του «παρά πέντε» που κοντή ανέβαζε τη νύφη της, κοντή την κατέβαζε, ούτε σαν αυτές σε έτερο πετυχημένο σίριαλ της τηλεόρασης, «7 θανάσιμες πεθερές». Ούτε φυσικά όλοι οι πεθεροί κάνουν καψόνια στο γαμπρό τους, όπως ο τηλεοπτικός χαρακτήρας του Πέτρου Φιλιππίδη, στο σίριαλ «50-50». Καταρχάς, κανείς δεν κέρδισε…