Νουαζέτα με φουντούκι και καραμέλα

“To travel is to live”, είπε ο αγαπημένος μας παραμυθάς Hans Christian Andersen. Πραγματικά τα ταξίδια είναι έρωτας, είναι μαγεία, είναι εικόνες. Κι όχι μόνο, είναι κι αρώματα, γεύσεις, διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων μας! Για όλα αυτά, μετά από κάθε ταξίδι, όλοι νιώθουμε πιο πλούσιοι. Δεν είναι τυχαίο το γνωμικό «Το ταξίδι είναι το μόνο πράγμα που αγοράζεις και σε κάνει πλούσιο». Πλούσιο σε εμπειρίες. Ανακαλύπτεις καινούρια μέρη, γνωρίζεις νέους ανθρώπους, έρχεσαι σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, ήθη κι έθιμα, εξελίσσεσαι ο ίδιος σαν άνθρωπος. Ταξιδιάρες ψυχές, όμως οι εποχές έχουν σφίξει το ζωνάρι. Απ’ την άλλη, «Η  φτώχια, θέλει καλοπέραση», λέει ο σοφός λαός. Η αλήθεια είναι ότι δε…

«H αγάπη φωτίζει με τη λάμψη του παραμυθιού την καθημερινότητα», έτσι δήλωσε ο Άγγλος ρομαντικός ποιητής Percy Shelley, και πολύ καλά τα λέει. Ειδικά όταν η αγάπη που λαμβάνεις προέρχεται από ένα μικρό παιδάκι, το δικό σου το παιδάκι, τότε πρόκειται για παραμύθι χωρίς τέλος. Και για το παιδάκι σου όμως, είσαι η πριγκίπισσα του δικού του παραμυθιού! Είσαι όλος του ο κόσμος, σε αγαπάει χωρίς όρους κι όρια. Είσαι το πρότυπό του, αντιγράφει καρμπόν συμπεριφορές σου κι ατάκες σου και θέλει  να γίνει σαν και σένα αν είναι το ίδιο φύλο ή να σε παντρευτεί αν είναι το αντίθετο! Κι αφού είσαι δική του πριγκίπισσα, δεν μπορείς να είσαι…

Η τηλεόραση αναπαράγει το στερεότυπο των κακών πεθερικών, ιδίως της κακιάς πεθεράς και την αντίληψη ότι υπάρχει εξαρχής αμοιβαία αντιπάθεια και κόντρα με τη νύφη ή το γαμπρό. Αυτό έχει τις ρίζες του στο βάθος των αιώνων, αλλά όπως όλα τα στερεότυπα, καλό θα ήταν να το ανατρέψουμε και να το αφήσουμε πίσω μας. Δεν είναι όλες οι πεθερές σαν τη Θεοπούλα του «παρά πέντε» που κοντή ανέβαζε τη νύφη της, κοντή την κατέβαζε, ούτε σαν αυτές σε έτερο πετυχημένο σίριαλ της τηλεόρασης, «7 θανάσιμες πεθερές». Ούτε φυσικά όλοι οι πεθεροί κάνουν καψόνια στο γαμπρό τους, όπως ο τηλεοπτικός χαρακτήρας του Πέτρου Φιλιππίδη, στο σίριαλ «50-50». Καταρχάς, κανείς δεν κέρδισε…

Όλοι θυμόμαστε το παραμύθι «Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος»! Το παπάκι πέρασε ζόρια όλη την παιδική κι εφηβική του ηλικία, πλήρωσε με κλάματα κι απομόνωση τη διαφορετικότητά του απ’ το περιβάλλον του και μετά μεγάλωσε, μεταμορφώθηκε σε κύκνο κι έτσι απλά, ήρθε το happy end! Λογικό, γιατί αυτός είναι ο ρόλος των παραμυθιών, να έχουν ευτυχισμένο τέλος. Τι γίνεται όμως στην πραγματική ζωή; Τόσο αναίμακτα, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, που λέμε, μπορεί ένας άνθρωπος που πέρασε δύσκολα μικρός, να γίνει ένας ισορροπημένος μεγάλος, χωρίς κανένα ψυχολογικό θέμα, χωρίς να του έχει μείνει ούτε ένα τόσο δα κουσουράκι; Ακόμα κι αν γίνει περιζήτητος και δημοφιλής μεγαλώνοντας, όλο και κάποιο κατάλοιπο απ’…