Άλλο ένα βιβλίο που ταυτίστηκα με την πρωταγωνίστρια και μου θύμησε τα σχολικά μου χρόνια! Η Νεφέλη πηγαίνει στη Β’ δημοτικού και αν και είναι επιμελής και καλή μαθήτρια, παθαίνει το εξής: Κάθε φορά που η δασκάλα της της κάνει μια ερώτηση, είτε είναι μαθηματικά, πχ την προπαίδεια του εύκολου πέντε που την ξέρει από το νηπιαγωγείο, είτε γλώσσα, πανικοβάλλεται και δεν μπορεί να μιλήσει, να δώσει την απάντηση. Ο μηχανισμός άμυνας του οργανισμού της στην επίθεση άγχους που της προκαλεί η ερώτηση είναι να ξεγλιστράει από την πραγματικότητα, ταξιδεύοντας με τη φαντασία της αλλού, και να επιστρέφει όταν πλέον το μάθημα έχει πάει παρακάτω. Φοβάται, αγχώνεται μην απαντήσει λάθος,…

Η θεραπευτική ιδιότητα της αγκαλιάς είναι γνωστή. Εξού κι η δημοφιλής έκφραση “μια σφιχτή αγκαλιά, να κολλήσουν τα σπασμένα μας”. Πολλές φορές αυτό που χρειάζεται κανείς, μικρός ή μεγάλος, όταν δεν είναι καλά, είναι να τον πάρουμε μια αγκαλιά. Αυτό μόνο. Μπορεί να μη θέλει να μιλήσει γι’ αυτό που τον απασχολεί ή γι’αυτό που του συνέβη, και να μην έχει καμία όρεξη να ακούσει τι θα κάναμε εμείς στη θέση του. Μπορεί να θέλει να βιώσει τη λύπη και τη στενοχώρια του πρώτα, πριν προχωρήσει παρακάτω. Μπορεί να χρειάζεται τον χρόνο του για να αντιδράσει. Κι ως τότε να έχει ανάγκη απλώς μια αληθινή αγκαλιά και δύο πρόθυμα αυτιά…

Το πρώτο βιβλίο που -ήρθε στα χέρια μας και – η ιστορία του έχει πρωταγωνιστές έναν μπαμπά και το παιδί του. Συνήθως οι μπαμπάδες είναι πιο ριγμένοι ή είναι κομπάρσοι (βλέπε τους μπαμπάδες Βασιλιάδες στα κλασσικά παραμύθια) και συνήθως αναφέρεται μόνο η μαμά. Και μ’ αρέσει που ο μπαμπάς είναι γραμμένος με κεφαλαίο Μ – στις λεπτομέρειες κρύβεται πάντα η διαφορά. Το παιδί έχει όνομα, είναι ο Τομ, ο μπαμπάς είναι ο … Μπαμπάς. Αυτό δείχνει ότι οι δυο τους έχουν κάτι παραπάνω από τη βιολογική μεταξύ τους σχέση. Το δέσιμο τους είναι ισχυρό. Η Linda Sarah, συγγραφέας αυτού του βιβλίου για παιδιά ηλικίας από 3 ετών -προσωπικά πιστεύω ότι…

Έψαχνα καιρό ένα βιβλίο για την απώλεια, που να εξηγεί με απλά και κατανοητά λόγια την έννοια του θανάτου, ώστε να μπορούν τα παιδιά μικρής ηλικίας να την αντιληφθούν. Το βιβλίο «Που πήγε η γιαγιά» των Εκδόσεων «Κλειδάριθμος», είναι εξαιρετικό. Με άγγιξε κι εμένα, βούρκωσα και με έπιασε η καρδιά μου γιατί κι εγώ ακόμα, η ενήλικας, δεν την έχω αντιμετωπίσει την απώλεια των δικών μου ανθρώπων. Έχω κουκουλώσει τα συναισθήματά μου κάτω από το χαλί. Αλλά το θέμα μου δεν είμαι εγώ, είναι ο γιος μου, που επτά χρονών, προχθές μου έλεγε ότι αν δει ένα πεφταστέρι, θα ζητήσει σαν ευχή να γυρίσει πίσω ο παππούς του κι η…

Ξεκινάει το σχολείο και υπάρχει μια μικρή …εμ, άρνηση; Βαρυθυμία; Δεθελωναπαωσχολίαση; Λογικό! Σαν το καλοκαίρι και το αραλίκι δεν έχει! Για τα μικράκια δε, που θα πάνε πρώτη φορά παιδικό σταθμό – νηπιαγωγείο – πρώτη δημοτικού, υπάρχει κι ο φόβος και το άγχος του αγνώστου. Και για εκείνα και για τους γονείς! Been there, done that… Πόσο είχα αγχωθεί πέρυσι που θα πήγαινε το φουντούκι Α’ δημοτικού αλλά και η καραμελίτσα μου που ήταν τοσοδούλα και πήγαινε κι εκείνη “χολείο” δε λεγόταν… Είχαμε προετοιμάσει το έδαφος με πολύ μπλα – μπλά, γνώριζαν τι να περιμένουν και τελικά όλα πήγαν καλά! Σε αυτήν την προετοιμασία -ναι και εδώ!- βοηθάνε και τα…

Με την κόρη μου διαβάσαμε και σας προτείνουμε ένα διασκεδαστικό παιδικό βιβλίο της Τζούλια Ντόναλντσον, σε εικονογράφηση της Λίντια Μονκς και μετάφραση της Μάρως Ταυρή από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο! Ζωάκια, χρώματα και κείμενο γραμμένο με ομοιοκαταληξία, σαν ποιηματάκι, τι άλλο να θέλουν τα παιδάκια ηλικίας μεταξύ 3 – 6 χρονών για να τους τραβήξει το ενδιαφέρον; Μα, μια «γαργαλιστική» υπόθεση, φυσικά! Και την έχουν! Η μικρή πασχαλίτσα πάει διακοπές και σαν σωστή τουρίστρια κάνει μια στάση στο ζωολογικό κήπο! Βλέπει τα λιοντάρια, τις τίγρεις, τον κροκόδειλο, την ύαινα, τον ελέφαντα, τις μαϊμούδες και…  τα ρα τα ταααν, δύο κακούς, γνώριμους από τα παλιά! Τους βλέπει και τους  ακούει να συνωμοτούν…

Πώς θα σας φαινόταν να είχατε ένα μαγικό μολύβι που θα ζωγράφιζε μόνο του και θα σας ταξίδευε σε άλλα μέρη κι άλλες εποχές; Συναρπαστικό; Υπέροχο; Καταπληκτικό; Ναι, αλλά αν βρισκόσασταν ξαφνικά στην έρημο με ένα λιχούδικο τζίνι και την ώρα που έστρωνε τραπέζι, εμφανίζονταν ξαφνικά οι 40 κλέφτες με τις χατζάρες τους, τι θα λέγατε; Κι αν γλιτώνατε από αυτούς, αλλά το μολύβι σας πήγαινε στην Αρχαία Αίγυπτο και με μια μούμια παρέα που δεν ξέρει να ξεχωρίσει  το αριστερό από το δεξί, τρέχατε να σωθείτε από τα δόντια ενός κροκόδειλου που πεινάει; Μεγάλη περιπέτεια έτσι; Τη ζήσανε ο Ερρίκος κι η Άννα, δύο κολλητοί φίλοι μαζί με τον…

Παλιότερα, διάβαζα λογοτεχνικά -κυρίως- βιβλία κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου. Τώρα, τα βράδια διαβάζω παιδικά βιβλία στο γιο μου στο δικό του κρεβάτι, μέχρι να τον πάρει ο ύπνος! Ευελπιστώ να συνεχίσει τη συνήθεια αυτή και μεγαλώνοντας που θα μπορεί να διαβάζει άνετα μόνος του χωρίς βοήθεια! Έχει κάποια αγαπημένα που θέλει να διαβάζουμε συνέχεια, κι εγώ αλλά κι εκείνος τα έχουμε μάθει πια απέξω κι ανακατωτά. Πάμε να δούμε την πρώτη δεκάδα, στην οποία θα προσέξετε ένα μοτίβο στις προτιμήσεις του, αστέρια, διάστημα, Τριβιζάς. Πώς να πιάσεις ένα αστέρι – Jeffers Oliver Αυτό το διαβάζουμε τρία χρόνια τώρα σταθερά, μπορεί και μόνος του μια κι έχει μια πρόταση σε…