Συζητούσαμε σήμερα στο γραφείο για δύσκολες συνεργασίες με δύσκολους συναδέλφους ή δύσκολους διευθυντές και θυμήθηκα ένα Διευθυντή που είχα κάπου, κάπως, κάποτε, που δυσκόλευε τη ζωή τη δική μου και της άλλης κοπέλας που δουλεύαμε μαζί γι’αυτόν, κάθε μέρα για δύο ατελείωτα χρόνια. Ο καλότροπος -Not- Διευθυντής, δεχόταν ως απαντήσεις στις ερωτήσεις / απαιτήσεις του μόνο τα «ναι/ βεβαίως/ αμέσως/ μάλιστα». Ακόμα κι όταν δεν ήξερες για τι πράγμα σου μιλάει, ακόμα και όταν δεν ήταν εφικτό αυτό που σου ζητούσε σήμερα για χθες, έπρεπε να αποκριθείς μία από τις άνωθεν αποδεκτές απαντήσεις και μετά να παρακαλέσεις την Παναγία και το σύμπαν να σε βοηθήσουν να το πραγματοποιήσεις. Τι έζησα με…

Μ’αρέσουν πολύ οι οικογενειακές συγκεντρώσεις! Το φουντούκι είναι τυχερό και όχι μόνο συμπαθιούνται τα δύο σόγια του, αλλά έχουν και ανεξάρτητως ημών, των φουντουκογονέων εννοώ, μεταξύ τους καλές προσωπικές σχέσεις! Επίσης είναι τυχερό γιατί η μία γιαγιά έχει ένα μικρό εξοχικό σπιτάκι κοντά στην Αθήνα. Στη φωτό βλέπετε το φουντούκι με τις δύο γιαγιάδες του και τη μία προγιαγιά του, λίγο πρίν το μεσημεριανό φαγητό! Τους έχει μαζέψει λουλούδια και τα φοράνε στα μαλλιά!Έχει και άλλη μία προγιαγιά, τέσσερις φουντουκογιαγιάδες στο σύνολο, αλλά δεν είχε έρθει μαζί μας χθες. Σε γιαγιάδες είμαστε πλήρεις, σε παππού έχουμε έναν μόνο και είναι μεγάλος ψήστης!   Ξεσάλωσε το φουντουκάκι αυτό το ΣΚ και ας μη βοήθησε πολύ ο…

Πολύ αγαπώ τις αργίες! Και δεν ξυπνάς απο το μαύρο χάραμα για να πας στη δουλειά και έχεις όλη τη μέρα να την περάσεις με το παιδί σου και να παίξετε ξεκούραστα! Όλο το πρωί παίζαμε, κυνηγιόμασταν, χορέψαμε, μας τράβηξε ο μπαμπάς βίντεο, φάγαμε έξω μπακαλιάρο, φτιάξαμε σπίτι μας σκορδαλιά, ωραία περάσαμε! Το απογευματάκι πήγαμε με το φουντούκι, τους φίλους του και τους γονείς τους σε παιδότοπο! Ωραία εφεύρεση οι παιδότοποι! Καλές και οι κούνιες αλλά σαν τον παιδότοπο δεν έχει! Τα παιδιά καταδιασκεδάζουν, τρέχουν, σκαρφαλώνουν, χοροπηδάνε σε φουσκωτά παιχνίδια, κολυμπάνε σε πολύχρωμα μπαλάκια και συ όχι μόνο δεν έχεις να μαζέψεις μετά το χάος αλλά τα παίρνεις ευτυχισμένα και ξεθεωμένα, έτοιμα για τον…

Παράφραση του γνωστού τραγουδιού, μόνο που εγώ δεν σκέφτομαι κάποιο πρόσωπο, αλλά μην τρακάρω κανέναν χριστιανό, μη με πιάσει κάνα κόκκινο φανάρι σε ανηφόρα και δεν μπορώ να ξεκινήσω όταν ανάψει πράσινο, μην και δεν βρω θέση παρκινγκ που να μπορώ να παρκάρω «με τη μούρη» και κυρίως μην πατήσω κανέναν ανέμελο πεζό… Όλα αυτά τα ωραία και θετικά -αμίτα μόσιον- πράγματα! Όσο σκέφτομαι ότι έχω δίπλωμα από τα 18 μου και ότι αν με σταματήσει κανένας της τροχαίας να το ελέγξει, θα σκεφτεί «αυτή έχει δίπλωμα 19 ολόκληρα χρόνια, γιατί άραγε έχει ακόμα το Ν στο παρμπρίζ της», με πιάνουν τα γέλια! Εκείνη την εποχή, των 18 ετών εννοώ,…