-
Μια κερασιά φτιαγμένη από τουβλάκια LEGO, έχει τη δική της θέση στο βιβλίο των Ρεκόρ Guinness
Η Ιαπωνία την άνοιξη είναι πολύ δημοφιλής προορισμός. Κόσμος καταφθάνει από κάθε γωνιά της γης για να δει από κοντά τις διάσημες ανθισμένες ροζ κερασιές της, που μοιάζει σαν να έχουν βγει από κάποιο βιβλίο παραμυθιών. Και μπορεί αυτές οι κερασιές να διατηρούν τα άνθη τους για μικρό χρονικό διάστημα κι όλοι να εύχονταν να κρατούσε λίγο περισσότερο αυτή η ονειρεμένη ομορφιά, αλλά πλέον υπάρχει μια που παραμένει άθικτη, όλο τον χρόνο. Η κερασιά αυτή που απέκτησε τη δική της θέση στο βιβλίο Γκίνες, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ κι αποτελείται απο…τουβλάκια LEGO! Το δέντρο που σχεδιάστηκε αρχικά στην Τσεχική Δημοκρατία και μεταφέρθηκε στη συνέχεια στην Ιαπωνία για να συναρμολογηθεί, τοποθετήθηκε…
-
Μια εκπληκτική υποβρύχια χορογραφία από τη Julie Gautier, στην πιο βαθιά πισίνα του κόσμου!
Η Γαλλίδα Julie Gautier είναι μία αυτοδίδακτη δύτρια και χορεύτρια, που από την ηλικία των 26 ετών, άρχισε να δημιουργεί καλλιτεχνικά υποβρύχια βίντεο που εντυπωσιάζουν. Το τελευταίο της video – project που γυρίστηκε στην πιο βαθιά πισίνα του κόσμου στη Βενετία, έχει ονομασία AMA που σημαίνει «γυναίκα της θάλασσας» στα γιαπωνέζικα. Το βίντεο προβλήθηκε την Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας (8 Μαρτίου 2018) σε περισσότερες από 40 αίθουσες σε όλο τον κόσμο και ήταν αφιερωμένο πού αλλού; Σε όλες τις γυναίκες! Η Julie Gautier δήλωσε ότι με το βίντεο αυτό ήθελε να στείλει το μήνυμα «δεν είστε μόνες». Το βίντεο ξεκινάει με τη Gautier να στέκεται στη βροχή και την κάμερα να εστιάζει στο πρόσωπό της. Στη συνέχεια η κάμερα κατεβαίνει…
-
Ευλογημένη η γιαγιά, αλλά και η αγάπη του παιδιού σου για κείνη
Το παιδί σου έχει αδυναμία στη γιαγιά; Ε, και λοιπόν; Ακόμα και αν έρχονται στιγμές που σε πειράζει λιγάκι επειδή θέλει να μείνει μαζί της και όχι μαζί σου, να χαίρεσαι. Γιατί η σχέση γιαγιάς – εγγονιού είναι μοναδική κι ευλογημένη, είναι ευλογιά για κείνην, για το παιδί σου, αλλά και για σένα! Η αδυναμία που έχουν τα παιδιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες, ειδικά όταν εκείνοι τα φροντίζουν και τους κάνουν babysitting και kidsitting αγγλιστί, επειδή οι γονείς τους δουλεύουν, είναι κάτι δεδομένο κι απολύτως λογικό. Άλλωστε, οι πιο πολλοί γονείς του σήμερα, θυμόμαστε πώς κάναμε μικροί για τις δικές μας γιαγιάδες με τις οποίες περνούσαμε πολλές ώρες, πριν…
-
Εμένα το παιδί μου ποτέ δε θα…
Πόσες φορές έχει ειπωθεί η παραπάνω φράση από μαμάδες που πιστεύουν ότι κάτι κάνουν καλύτερα από τη «μαμαδοφίλη» τους που «σίγουρα κάτι κάνει λάθος, κάπου φταίει και δεν μπορεί να χειριστεί το παιδί της», που χτυπιέται ουρλιάζοντας στα πατώματα του σούπερ μάρκετ, ή κάποιου καταστήματος παιχνιδιών, που κοιμάται πολύ αργά, ή σηκώνεται μέσα στη νύχτα, που ενώ δεν είναι πια βρέφος, έχει την τάδε αντιδραστική συμπεριφορά και τέλος πάντων, που κάνει διάφορα, που το δικό τους παιδί δεν έχει κάνει… ΑΚΟΜΑ! Αυτή η μικρή λεξούλα κάνει όλη τη διαφορά. Ό,τι δε μας έχει τύχει ακόμα δε σημαίνει ότι δε θα μας τύχει και ποτέ. Τα παιδιά, μεγαλώνοντας, αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές κι ενώ πιστεύουμε ότι έχουμε…
-
Το δεδομένο, ο Ηράκλειτος κι οι Μοίρες
Όλοι λέμε συχνά πάνω στην κουβέντα ότι δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο, ωστόσο, ξεχνιόμαστε κι όλοι θεωρούμε πάρα πολλά πράγματα δεδομένα. Θεωρούμε ανθρώπους δεδομένους, σχέσεις δεδομένες, συμπεριφορές δεδομένες, τη ζωή μας, όπως την ξέρουμε, δεδομένη. Και μετά, έρχεται η απώλεια, η αλλαγή οποιασδήποτε μορφής, και ξαφνιαζόμαστε, σοκαριζόμαστε, θυμώνουμε, απορούμε με αυτήν κι αυτόν που την προκαλεί. Τι έπαθε και πλέον αδιαφορεί, απομακρύνεται, μας απορρίπτει κάποιος που μέχρι τώρα μας αγαπούσε, στήριζε, ενδιαφερόταν για μας; Τρελάθηκε; Τι του άλλαξε γνώμη, σκέψη και συμπεριφορά; Μήπως οι δικές μας πράξεις -ή η έλλειψη πράξεων- προηγήθηκαν τις δικής του αλλαγής; Αναλόγως της απάντησης και του πόσο σημαντικός είναι για εμάς, είτε τον διεκδικούμε πίσω και…
-
Όταν χάνεις το γονιό σου…
Όταν κάποιος χάνει το γονιό του, νιώθει σαν να του τραβήξανε ξαφνικά το χαλί κάτω από τα πόδια του. Τον πόνο της απώλειας αυτής, μπορεί να τον καταλάβει μόνο κάποιος που έχει βιώσει την ίδια απώλεια. Μόνο. Όλοι οι άλλοι συμπάσχουν αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν ακριβώς. Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει ο γονιός του αλλά ποτέ δεν είναι προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο, ακόμη κι άρρωστος να είναι ο πατέρας ή η μάνα του. Πόσο μάλλον όταν είναι νέος, δεν έχει θέμα υγείας και πιάνει την πέτρα και τη στύβει. Το καλοκαίρι αυτό του 2018 είναι μαύρο. Δεν τα ήξερα έτσι εγώ τα καλοκαίρια. Αλλιώς τα…
-
Πενθώ για το Μάτι…
Δεν μπορώ να γράψω κείμενο για την τραγωδία στο Μάτι. Δεν μπορώ να βρω τις λέξεις, να τις βάλω σε σειρά… Γιατί τι να πεις. Τι να πεις. Η πραγματικότητα ξεπέρασε οποιαδήποτε ταινία τρόμου. Όπως όλη η Ελλάδα, έτσι κι εγώ, είμαι μουδιασμένη, σοκαρισμένη, νιώθω θλίψη, απέραντη θλίψη κι οργή. Οργή που κάθε καλοκαίρι δολοφόνοι -εμπρηστές σκορπάνε τον θάνατο και ποτέ κανείς δεν τιμωρείται. Το Μάτι το έχω στην καρδιά μου. Άνθρωποι που αγαπώ, άνθρωποι που έχουν μια θέση στη καρδιά μου ρεζερβέ για πάντα, είχαν σπίτια εκεί. Κι ευτυχώς που εκείνοι είναι καλά. Γιατί τα ντουβάρια ξαναχτίζονται, οι άνθρωποι δεν ξαναγίνονται. Με πιάνουν τα κλάματα καθοδόν για τη δουλειά,…
-
5 αγαπημένα βιβλία της κόρης μου -βιβλία για μωρά
Η μικρή καραμελένια κόρη μου είναι σχεδόν δύο έτων κι έχει και εκείνη τα αγαπημένα της βιβλία! Το ένα από τα πέντε βέβαια είναι για μεγαλύτερα παιδάκια, αλλά της αρέσει πολύ και της ταιριάζει κι απίστευτα! Της το πήρε η γιαγιά της γιατί η πιο συνηθισμένη έκφραση της καραμελίτσας για τα πάντα -όλα, είναι «κο μου»= δικό μου! Πάμε να δούμε τη short -list αγαπημένων βιβλίων της καραμέλας, από την οποία λείπει ο Σποτ, ο σκυλάκος του Hill Eric, ο οποίος επίσης της αρέσει και θέλω να της πάρω και την υπόλοιπη σειρά. Ο Αρκουδάκος στο πειρατικό –Benji Davies (Εκδόσεις Ίκαρος) Ανήκει όπως κι ο σκυλάκος Σποτ σε μια σειρά…
-
10 αγαπημένα μου βιβλία (Μέρος Α΄)
Από μικρή είχα τη συνήθεια να διαβάζω το βράδυ στο κρεβάτι πριν με πάρει ο ύπνος, συνήθεια που διατήρησα μέχρι και που απέκτησα το πρώτο μου παιδί. Είχα όλη τη σειρά των «Μυστικών 7» και των «5 λαγωνικών», αργότερα, διάβαζα εφηβικά λογοτεχνικά, τύπου “Τσιμεντένιο Δάσος”, είχα τα άπαντα της Άλκης Ζέη και Ζωρζ Σαρρή και συνέχισα με ό,τι βρισκόταν στο διάβα μου. Στο σπίτι μας υπήρχαν οι κλασσικοί, οπότε τους γνώρισα σε μικρή ηλικία κι έχω διαβάσει επίσης σ’ εκείνα τα νεαρά μου χρόνια, Νίτσε κι Έσσε, κάτι που ίσως θα έπρεπε να επαναλάβω κάποια στιγμή κι ως μεγάλη. Τώρα διαβάζω πιο σπάνια και συνήθως επιλέγω πιο ανάλαφρα βιβλία, τύπου Λένα…
-
Άη Στράτης, το νησί μου!
Ο Άη Στράτης είναι το νησί μου κι είναι το πιο όμορφο όλων! Ο κάποτε τόπος εξορίας, είναι τώρα παράδεισος διακοπών για όσους θέλουν κάτι χαλαρό και ήρεμο, ανεπιτήδευτο και αυθεντικό, να γαληνέψουν, να ξεκουραστούν και να φορτίσουν μπαταρίες. Αυτό το μικρό νησάκι του Βορειοανατολικού Αιγαίου, αγκαλιασμένο από τον μπλε, βαθύ μπλε, ωκεανό, είναι το “my happy place”, το ησυχαστήριό μου, ο τόπος που ξεκουράζω ψυχή και σώμα. Κολυμπάω στα πεντακάθαρα, ελαφρώς παγωμένα, νερά του κι «αδειάζω», χαλαρώνω, ευτυχώ. «Πού θα πας διακοπές; Στο νησί; Πότε θα πας στο νησί; Έκλεισες εισιτήρια για το νησί; Έχουν μαζευτεί όλοι στο νησί κλπ» είναι η συζήτηση που έχει την τιμητική της με το…
