Σου έχει τύχει άνθρωπος που μετά βίας γνωρίζεστε ή μόλις συστηθήκατε να σου συμπεριφέρεται λες κι έχετε φάει ψωμί κι αλάτι μαζί; Να σε αποκαλεί απ’ την αρχή της γνωριμίας σας «φίλε», «κολλητέ», «αγαπούλα», «γλυκούλα» αναλόγως τι φύλο είσαι, ενίοτε συνοδευόμενα και με την κτητική αντωνυμία «μου»; Ή ακόμα χειρότερα, να συνοδεύει την παραπάνω φιλική προσέγγιση που ξεπήδησε απ’ το πουθενά, με ασορτί φιλικές χειρονομίες, για παράδειγμα να σε σπρώχνει λέγοντας ένα αστείο ή να σε αγγίζει θέλοντας να δώσει έμφαση σε αυτό που λέει; Δε σου ‘ρχεται να πεις ένα «Συγγνώμη, γνωριζόμαστε από κάπου»;  Πραγματικά, από πού κι ως πού τόση οικειότητα; Πηγάζει από κάποιο υπερβολικό αυθορμητισμό, κάποια έξτρα αυτοπεποίθηση…

Τρομερό ελάττωμα η αγένεια. Αυτό που είναι ακόμα πιο τρομερό είναι όταν αναγκάζεσαι να συναναστρέφεσαι αυτούς που το έχουν. Μπορεί να συνεργάζεστε, να είναι μέλη του ευρύτερου κύκλου σου ή να εξαρτάσαι από εκείνους για κάποιες, οποιασδήποτε φύσεως, συναλλαγές που έχεις. Αυτή η έλλειψη καλών τρόπων πηγάζει φυσικά πρώτα απ’ όλα από την οικογένειά τους. Αν δεν τους έμαθαν οι γονείς τους να λένε «ευχαριστώ», «παρακαλώ», «συγγνώμη», πώς να τους γίνει συνήθεια και να τα ξεστομίζουν αυθορμήτως χωρίς σκέψη; Αν δε διδάχθηκαν ως παιδιά να απαντάνε όταν τους μιλάνε και να το κάνουν κι όμορφα, πώς σαν ενήλικες να έχουν την ευγένεια ως αυτόματο τρόπο έκφρασης; Η αγένεια είναι σαν…

Αν είχαμε το μαγικό τζίνι και τη δυνατότητα να κάνουμε τρεις ευχές για να είμαστε ευτυχισμένοι, θα ξέραμε τι να ευχηθούμε; Εννοείται ότι μιλάμε για εμάς που έχουμε την τύχη να έχουμε δεδομένα αγαθά, όπως ειρήνη, χώρα, σπίτι. Τι είναι η ευτυχία; Πώς θα την ορίζαμε για να τη διεκδικήσουμε με τρεις ευχές; Είναι τα χρήματα; Πόσα παραδείγματα χρειαζόμαστε πραγματικά πλούσιων ανθρώπων που ήταν δυστυχισμένοι; Ο Ωνάσης κι όλο του το σόι φτάνει; Τα χρήματα δεν αγοράζουν τα πάντα, σίγουρα όχι την ευτυχία. Δεν είπαμε να μην έχουμε μαντήλι να κλάψουμε, αλλά δε χρειάζονται πολλά για να ‘μαστε καλά. Μια δουλειά να έχουμε που να καλύπτει τα έξοδά μας και…

Λόγια μεγάλα αγάπης κι έρωτα, όλοι έχουμε πει, λέμε ή θα ξαναπούμε. Κάτι «σ’ αγαπάω», «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα», «σε σκέφτομαι όλη μέρα», «δε θέλω κανέναν άλλο στη ζωή μου». Ξέρεις ποιος τα αξίζει όλα αυτά να λέγονται για πάρτη του; Εκείνο το άτομο που ποτέ δε μας έκανε να αμφισβητήσουμε το ενδιαφέρον του και να αναρωτηθούμε «με θέλει-δε με θέλει». Εκείνο που δε ζήτησε χρόνο να σκεφτεί τι θέλει απ’ τη σχέση μας και δε μας έκανε να κλάψουμε επειδή αδιαφόρησε ή μας πλήγωσε. Αν τον έχουμε βρει τον άνθρωπό μας, καλώς. Σε κάθε άλλη περίπτωση που ισχύει κάτι απ’ τα παραπάνω, μήπως να το ξανασκεφτούμε; Δε…

Τι είναι αυτό που παθαίνουμε όταν φτάσει το απόγευμα της Κυριακής, δε λέγεται. Ενώ μέχρι εκείνη την ώρα μπορεί να είμαστε μες στην καλή χαρά, ξαφνικά η διάθεσή μας αποκτά μια σκούρα απόχρωση, από γκρί ποντικί έως μαύρο κι άραχνο. Μια μελαγχολία αρχίζει κι αχνοφαίνεται, λίγα νεύρα κάνουν την εμφάνισή τους, μια στενοχώρια κάνει είσοδο, η πιθανότητα για τσακωμό με το σύντροφο αιωρείται, το κέφι πάει περίπατο. Τι blue Mondays και «μου τη δίνουν οι Δευτέρες» status, σαν την Κυριακή το απόγευμα δεν έχει. Ειδικά αν έχουμε  ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ κι αργήσουμε να ξυπνήσουμε και χάσουμε το πρωί. Κάτι που μας φέρνει τη Δευτέρα σε απόσταση αναπνοής. Αν ανατρέξουμε…