-
Θερινό σινεμαδάκι, σ’αγαπώ!
Καλοκαίρι χωρίς θερινό σινεμά, γίνεται; Δε γίνεται! Κι ας υπάρχουν κουνούπια, κι ας γαυγίζει ο σκύλος στο μπαλκόνι της απέναντι πολυκατοικίας κι ας υπάρχει ο κίνδυνος να πέσει καμιά ξαφνική βροχή, όπως μας συνήθισε ο Ιούνιος! Τα θερινά σινεμά είναι θεσμός! Τελεία και παύλα! Κι αγαπάμε θερινά σινεμά! Επίσης τελεία και παύλα. Έχουν κάτι γοητευτικό και ρομαντικό, κάτι τα αστέρια στον ουρανό, κάτι το γιασεμί και τα νυχτολούλουδα, που έλεγε κι ο Κηλαηδόνης. Κι εμείς είμαστε ρομαντικές ψυχές! Πήγαμε λοιπόν με τις φιλενάδες μου κι είδαμε την πρώτη μας ταινία σε θερινό για φέτος, το: “Book Club”. Δεν πήγαμε για κάτι βαθυστόχαστο, ούτε για κάτι οσκαρικό. Πήγαμε να αράξουμε, να…
-
Παιδί μου, μάζεψε τα παιχνίδια σου!
Στα σχολεία που ακολουθούν το μοντεσσοριανό σύστημα εκπαίδευσης, τα παιδιά είναι υπεύθυνα για τη φροντίδα της τάξης, ξέρετε, μαζέματα, τακτοποίηση και τα σχετικά. Το κάθε παιδί αφήνει τα πράγματα που χρησιμοποίησε όπως και όπου ακριβώς τα βρήκε. Με αυτή τη μέθοδο επιτυγχάνεται το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα φυσικής και ψυχικής ανάπτυξης των παιδιών, που έχουν ανεξαρτησία κι ελευθερία, αλλά με όρια και σεβασμό προς τον περίγυρό τους. Ωραία θα ήταν κι οι γονείς στο σπίτι να ακολουθούσαμε το ίδιο σύστημα και τα παιδιά να ήταν υπεύθυνα για το συμμάζεμα των προσωπικών αντικειμένων τους, τουτέστιν των παιχνιδιών τους. Βέβαια, αν τους μαθαίναμε να κάνουνε και γενικότερα δουλειές, ακόμη καλύτερα. Κι όταν λέμε…
-
Ο κόμης Δράκουλας ερωτεύεται τη Λίνα Σακκά στο θέατρο “Ελληνικός Κόσμος”
Όλοι γνωρίζουμε την υπόθεση του Δράκουλα και παρ’ όλο που έχει παιχτεί αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια, συνεχίζει να ασκεί γοητεία και να προσελκύει το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών και τη συρροή θεατών στις θεατρικές και κινηματογραφικές αίθουσες. Φέτος, ασχολήθηκε μαζί του η σκηνοθέτης Φρόσω Λύτρα με τη θεατρική της ομάδα “Naan“ και τον ανέβασε στο θέατρο του Ελληνικού Κόσμου. Πήγαμε προχθές με τις κουμπάρες, το παρακολουθήσαμε και μείναμε εντυπωσιασμένες. Το μυθιστόρημα του Ιρλανδού συγγραφέα Bram Stoker είναι γραμμένο σε επιστολική μορφή, με αμφίβολα τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας κι έτσι ακριβώς ήταν κι η θεατρική παράσταση που είδαμε. Η δράση δηλαδή εξελισσόταν μέσω μιας σειράς γραμμάτων και καταχωρήσεων…
-
Βρες το πάθος σου και πλησίασε την ευτυχία
Το τελευταίο διάστημα, παρατήρησα ότι τα θέματα που μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον μου για συζήτηση, ήταν το εξής ένα: τα γραπτά μου! Είτε ανέβαζα κάτι στη νουαζέτα μου, είτε κάπου αλλού, με «έπιανα» να συζητάω, έως κι αποκλειστικά, γι’ αυτό. Και καλά αν συζητούσα με άτομα που βαδίζαμε στα ίδια δημιουργικά μονοπάτια, όπως είναι οι συμμαθητές μου από το Καλλιτεχνικό Δρώμενο κι ο δάσκαλός μου. Καλά αν έπρηζα τον νουαζετοσύζυγο, που έχει αποδεχθεί ότι από τη μέρα που με γνώρισε, βρήκε τον μπελά του. Οι υπόλοιποι όμως; Που δεν έχουν τον ίδιο καημό με εμένα; Τι γίνεται με αυτούς; Πώς οι φρέσκιες μαμάδες, συζητάνε το πρώτο διάστημα (και το δεύτερο), μόνο…
-
Ο Jedediah Corwyn Voltz κατασκευάζει μικροσκοπικά νεραϊδόσπιτα μέσα σε γλάστρες!
Ο Jedediah Corwyn Voltz εργάζεται ως σκηνογράφος στο Λος Αντζελες και ζει σ’ ένα σπίτι που ξεχειλίζει από φυτά. Το πράσινο κι οι κατασκευές πάντα διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στη ζωή και την καθημερινότητα του. Ως παιδί, συνήθιζε να κατασκευάζει οχυρά για τα στρατιωτάκια του μέσα στα φυτά του κήπου και να παίζει με αυτά. Το χειμώνα που λόγω κρύου έμενε αναγκαστικά μέσα στο σπίτι, χρησιμοποιούσε τη μεγάλη συλλογή από εσωτερικά φυτά της μαμάς του. Μέσα σε αυτά τοποθετούσε τις κατασκευές του, οι οποίες αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι του παιχνιδιού του. Κι ως μεγάλος όμως, συνέχισε τη δραστηριότητα αυτή. Είναι απίθανο να βρεθεί φυτό στο σπίτι ή την αυλή του χωρίς κάποια…
Μπορεί να σας αρέσει
Ποιος διαβάζει Άγκαθα Κρίστι;
Χαρούμενοι στα social media
Στο Ζάππειο μια μέρα περιπατούσα…
-
Ακόμα κι αν φύγεις, για το γύρο του κόσμου…
Τέλος εποχής για το φουντούκι, αλλά και για εμάς. Τελείωσε το νηπιαγωγείο, το αγόρι μου μετά το καλοκαίρι θα πάει στο «μεγάλο» σχολείο το δημοτικό. Τι να πρωτοπώ για το σχολείο μας…Μπήκε στη ζωή μας εντελώς τυχαία, όταν το φουντούκι ήταν δύο ετών. Σαν τώρα θυμάμαι το τηλέφωνο από τη γραμματέα του σχολείου να με ενημερώνει ότι είμαστε οι πρώτοι επιλαχόντες μέσω ΕΣΠΑ κι ότι από τη Δευτέρα μπορεί να έρθει το παιδί στο σχολείο. Εκείνη τη στιγμή, δεν είχαμε ιδέα ότι το παιδί μας θα αποκτούσε μια δεύτερη οικογένεια. Γιατί, αυτό είναι η «καραμέλα» πλέον για όλα τα καραμελόπαιδα και τους καραμελογονείς. Μια οικογένεια που απαρτίζεται από μέλη πλήρως…
Μπορεί να σας αρέσει
Όταν ήρθε το δεύτερο μωρό σπίτι μας
Της Όπισθεν τα δύσκολα!
Έχεις κοιμηθεί ποτέ όρθια;
-
Μαμά γιατί δε με καλέσανε στο πάρτι;
Παιδικά πάρτι γενεθλίων… Κάτι τόσο ευχάριστο, είναι δυνατόν να μπορεί να προκαλέσει στενοχώρια; Κι όμως, ναι! Σε ποιους; Στους ακάλεστους, φυσικά. Σίγουρα, δε θα μας ήταν ευχάριστο να ενημερωθούμε από κάποια μαμαδοφίλη του σχολείου ότι το παιδί της είναι καλεσμένο σε πάρτι γενεθλίων ενός συμμαθητή, ενώ το δικό μας όχι. Ένα «γιατί όχι το δικό μου το παιδί» είναι το πρώτο που σκεφτόμαστε, πόσο μάλλον αν εμείς τους είχαμε καλέσει στο πάρτι μας. Ένας προβληματισμός κι ένα άγχος κάνουν την εμφάνισή τους: Είναι το παιδί μας αρκετά κοινωνικό; Το κάνουν παρέα τα άλλα παιδάκια; Ίσως να ξεπηδάνε κι άλλες σκέψεις: Μήπως φταίμε εμείς, μήπως δεν ήμασταν αρκετά ευχάριστες και κοινωνικές…
-
Έρωτας παρά τέταρτο
Γράφει η Sunflower… Δεν απευθύνομαι σε εσένα που κάποτε σου ενέπνευσα τον έρωτα που σου ενέπνευσα. Απευθύνομαι στον έρωτα αυτόν. Τον μακρινό στον χρόνο. Τον μονόπλευρο. Που δεν του έδωσα σημασία, ούτε ευκαιρία. Του έρωτα, που δέσμια της νιότης μου και του πόθου που προκαλούσα στους άντρες, δεν εκτίμησα. Αν μου προσφερόταν πάλι σήμερα αυτός ο έρωτας, δεν ξέρω τι θα έκανα μαζί του. Αν θα τον αρνιόμουν ή αν θα δοκίμαζα να πορευτώ με κάποιον που δεν ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά. Δεν ένιωσα να με περνάει καμιά ηλεκτρική εκκένωση ούτε στο πρώτο ούτε και στο δεύτερο βλέμμα, δεν ένιωσα αόρατες νύμφες να μου ψιθυρίζουν πως συνάντησα το πεπρωμένο…
-
Έξυπνες κι αστείες ατάκες παιδιού πεντέμισι χρονών!
Το αγόρι μου, το φουντούκι μου, πεντέμισι πλέον χρονών, καθημερινά μου λέει τα απίστευτα! Μερικά τα ξεχνάω, αν κι εκείνη την ώρα λέω αποκλείεται να τα ξεχάσω ποτέ, κάποια τα σημειώνω και τα μοιράζομαι με τους φαν του! Παίζοντας Μονόπολη (15/04/18) Μαμά, θα σου κάνω σταμάτα (=χαλάστρα) αν αγοράσω αυτήν την πόλη, γιατί δε θα μπορείς να χτίσεις! Βραδινό διάβασμα στο κρεβάτι κι η ώρα είναι περασμένη (15/4/18) -Μαμά, να διαβάσουμε άλλο ένα; -Όχι, είναι πολύ αργά! -Με αγαπάς; -Πάρα πολύ! -Ε, θα μου διαβάσεις τότε, αυτά κάνουν οι αγάπες! Μαθηματικά (30/04/18) -Μαμά, άπειρον πλην άπειρον μας κάνει μηδέν ή άπειρο; -Εεεεεε -Καλά, τότε πες μου πόσο κάνει 320 επί…
-
Ο λόγος σου με χόρτασε και το ψωμί σου φα’ το!
«Ο λόγος σου με χόρτασε και το ψωμί σου φα’ το», την έχεις ακουστά την έκφραση; Τη χρησιμοποιούμε όταν εισπράττουμε τόση χαρά κι ικανοποίηση από κάτι όμορφο που μας είπανε, που είμαστε πλήρης, μας αρκεί, δε χρειαζόμαστε τίποτα άλλο. Ένας καλός λόγος μπορεί να φτιάξει το κέφι και τη μέρα κάποιου, να του δώσει δύναμη και να τονώσει το ηθικό να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες, ακόμη και να κάνει το κάτι τις παρά πάνω. Παίρνω και παράδειγμα από τον εαυτό μου. Όταν ο άλλος μου μιλάει όμορφα, μου δίνει σημασία κι αναγνωρίζει την αξία μου, μπορώ να κάνω τα πάντα γι’ αυτόν. Όσο κουρασμένη και να είμαι, ό,τι και να έχω,…
