Δεν υπάρχει άνθρωπος, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο που να μην έχει καταφύγει κάποια στιγμή σε ψέμα, μικρό ή μεγάλο για να καλύψει, ξεγλιστρήσει, δικαιολογήσει μια άβολη κατάσταση στην οποία βρέθηκε. Ποιος με το χέρι στο ευαγγέλιο θα ορκιστεί ότι λέει πάντα και μόνο την αλήθεια; Κανείς, κι αν το κάνει, ψέματα λέει. Δεν αναφέρομαι στους συστηματικούς επαγγελματίες Pinokio, που έχουν κάνει το ψέμα τρόπο ζωής τους και χρειάζονται επαγγελματική προσέγγιση και βοήθεια, ούτε σ’ αυτούς που με κακή πρόθεση το χρησιμοποιούν ελαφρά τη καρδία για να βλάψουν κάποιον, αλλά στους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, σε ‘σένα κι εμένα. Ταυτόχρονα βέβαια, όλοι εκτιμάμε κι υμνούμε την αλήθεια, την ειλικρίνεια, τη διαφάνεια.  Υπάρχουν…

Και τελειώνει το γαμήλιο πάρτι κι η γαμήλια νύχτα μόλις αρχίζει, ή όχι; Καταρχάς, ας παραβλέψουμε ότι η πρώτη νύχτα γάμου στην πραγματικότητα είναι πρωί κι ο ήλιος έχει πάρει προ πολλού τη θέση του φεγγαριού. Σπανίως το ζεύγος να αποχωρήσει απ’ τον χώρο που γιορτάζει την επισημοποίηση του έρωτά του από παπά και κουμπάρους πριν αποχωρήσει μαζί του κι η νύχτα. Σε αντίθετη περίπτωση μάλλον κάτι πήγε στραβά στο γλέντι κι αυτό θα ήταν κρίμα. Βέβαια ένας κακός Dj θα μπορούσε να συμβάλει σ’ αυτό, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Εσείς σαν ζεύγος είχατε ονειρευτεί μια νύχτα ή έστω συνέχεια νύχτας, τρελού –συζυγικού πλέον– πάθους σε κάποιο δωμάτιο…

Τί πιο ωραίο απ’ το να έχεις κοινά «θέλω» με τον άνθρωπό σου, να ταυτίζονται οι απόψεις σας, να διασκεδάζετε με τα ίδια πράγματα. Περνάει όμορφα κι αρμονικά έτσι η ζωή, να τσουλάει η καθημερινότητα που λέμε. Ούτε να κάνεις πολλές υποχωρήσεις, ούτε διεκδικήσεις, ούτε επίπονους συμβιβασμούς στο βωμό του έρωτα, όπως για παράδειγμα να θέλεις να τεμπελιάσετε τα Κυριακάτικα πρωινά στο κρεβάτι κι ο άλλος να πάτε στο Τατόι για mountain bike. Ή να θέλεις να πας μπουζούκια στην Πάολα κι ο άλλος να θέλει να σε πάει στη συναυλία του Μαραβέγια. Tι γίνεται, όμως, όταν ξαφνικά αντί για τον αγαπημένο σου συγγραφέα, αρχίζεις να διαβάζεις τον συγγραφέα που θαυμάζει…

Χυλόπιτα και απιστία, δύο μορφές ερωτικής απογοήτευσης που τυγχάνουν και στις καλύτερες οικογένειες κι αφήνουν γεύση πικρή. Όχι ότι αυτά τα δύο έχουν την ίδια βαρύτητα. Έχουν, όμως, κοινό παρανομαστή. Την απόρριψη που βιώνει και θα πρέπει να διαχειριστεί ο αποδέκτης τους. Στην πρώτη περίπτωση, αν νιώθεις ερωτευμένος και σου πήρε όλο το θάρρος της γης για να κάνεις κίνηση, το ν’ ακούσεις το κλασσικό και πολυχρησιμοποιημένο «σε βλέπω φιλικά» σε τσακίζει. Ειδικά, αν νόμιζες ότι διέκρινες πράσινο φως από το πρόσωπο που σέρβιρε της χυλόπιτας. Φίλους έχεις κι είναι εκείνοι που θα σε βοηθήσουν να ξεπεράσεις την απόρριψη. Θα φροντίσουν τον εγωισμό σου που θίχτηκε και την αυτοπεποίθησή σου…

Είναι κάποιες σχέσεις που δεν τσουλάνε απ’ την αρχή, αλλά περνάει καιρός μέχρι να το συνειδητοποιήσεις ή απλά ελπίζεις ότι στην πορεία θα φτιάξουν τα πράγματα. Όταν έχεις ερωτευτεί τον άλλο ή έχεις επενδύσει στη σχέση και κάνεις σχέδια για το μέλλον σας, το παλεύεις, θέλεις να την κάνεις να πετύχει. Υπάρχουν όμως κι σχέσεις που είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Μία από αυτές είναι κι η σχέση ενός straight με ένα gay. Όχι η συνειδητή σχέση, σαν ένα είδος συμφωνίας μεταξύ τους, που είναι win win κατάσταση, αλλά όταν ο ένας απ’ τους δύο δεν το ξέρει. Μη βιαστείς να πεις ότι τέτοιες σχέσεις δεν υπάρχουν, γιατί να κάνει κάποιος…