Το βιβλίο “Τα φώτα του δάσους” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, περνάει ένα σημαντικό μήνυμα: πρέπει να αγαπάμε αυτό που είμαστε. Να μη θέλουμε να είμαστε κάποιος άλλος που θεωρούμε ότι είναι καλύτερος, μεγαλύτερος, σημαντικότερος κι άρα αξίζει περισσότερο από εμάς. Είμαστε αυτοί που είμαστε και αυτό είναι σπουδαίο, γιατί κανείς δεν είναι σαν και μας, είμαστε μοναδικοί και ούτως ή άλλως, όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι. Όταν αποδεχτούμε τον εαυτό μας, τότε θα οδηγηθούμε στην ευτυχία και στην προσωπική μας ανάπτυξη. Το βιβλίο το λάτρεψε η μικρή μου γιατί κάνοντας «βόλτα» στις σελίδες του και πατώντας στα σημεία που γράφει «πίεσε κι άκου», άκουγε τους ήχους της…

Θα σου προτείνω όχι ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά τέσσερα υπέροχα χριστουγεννιάτικα παραμύθια για μικρούτσικους αναγνώστες, από 3 χρονών κι άνω, τα οποία λάτρεψε η καραμελένια κόρη μου! Καλά Χριστούγεννα Μικρέ Έλιοτ! – Εκδόσεις Κλειδάριθμος Ο μικρός Έλιοτ, το γνωστό πετίτ πουά ελεφαντάκι, που κυκλοφορεί στην περιοχή του Κλειδάριθμου και που όλες οι μαμάδες με μικρά παιδιά αγαπήσαμε, ζητάει από τον Άγιο Βασίλη να του φέρει το πνεύμα των Χριστουγέννων. Εκείνος όμως του απαντάει ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να βρει μόνος του! Αρχίζει τότε να το ψάχνει ολούθε μαζί με το φίλο του το Ποντικάκι αλλά δεν το βρίσκουν πουθενά! Κάποια στιγμή, ο αέρας φέρνει στα χέρια…

Καλά, ξετρελάθηκα! Το καταδιασκέδασα, γέλασα δυνατά, κακαριστά σε διάφορα σημεία διαβάζοντάς το! Πολλές φορές συμβαίνει να χαίρομαι ένα παιδικό βιβλίο περισσότερο και από τα παιδιά μου! Άσε που έχει και φανταστική εικονογράφηση! Ρε παιδί μου, αν ο εικονογράφος έχει ταλέντο, ένα καλογραμμένο βιβλίο το απογειώνει! Ο Σάνι, που είναι είναι ζωάκι σουρικάτα (ξέρετε τι ζώο είναι αυτό; Εγώ τώρα το έμαθα, το ομολογώ!) διαβάζει σε ένα περιοδικό πώς είναι τα τέλεια Χριστούγεννα! Ξέρετε τώρα, έλατα, χιόνια, στρωμένο εορταστικό τραπέζι που να διαθέτει και του πουλιού το γάλα, ακόμα και λαχανάκια Βρυξελλών! Εκεί που μένει με την οικογένειά του, στην έρημο ντε, δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά που διαβάζει και…

Άλλο ένα βιβλίο που ταυτίστηκα με την πρωταγωνίστρια και μου θύμησε τα σχολικά μου χρόνια! Η Νεφέλη πηγαίνει στη Β’ δημοτικού και αν και είναι επιμελής και καλή μαθήτρια, παθαίνει το εξής: Κάθε φορά που η δασκάλα της της κάνει μια ερώτηση, είτε είναι μαθηματικά, πχ την προπαίδεια του εύκολου πέντε που την ξέρει από το νηπιαγωγείο, είτε γλώσσα, πανικοβάλλεται και δεν μπορεί να μιλήσει, να δώσει την απάντηση. Ο μηχανισμός άμυνας του οργανισμού της στην επίθεση άγχους που της προκαλεί η ερώτηση είναι να ξεγλιστράει από την πραγματικότητα, ταξιδεύοντας με τη φαντασία της αλλού, και να επιστρέφει όταν πλέον το μάθημα έχει πάει παρακάτω. Φοβάται, αγχώνεται μην απαντήσει λάθος,…

Η θεραπευτική ιδιότητα της αγκαλιάς είναι γνωστή. Εξού κι η δημοφιλής έκφραση “μια σφιχτή αγκαλιά, να κολλήσουν τα σπασμένα μας”. Πολλές φορές αυτό που χρειάζεται κανείς, μικρός ή μεγάλος, όταν δεν είναι καλά, είναι να τον πάρουμε μια αγκαλιά. Αυτό μόνο. Μπορεί να μη θέλει να μιλήσει γι’ αυτό που τον απασχολεί ή γι’αυτό που του συνέβη, και να μην έχει καμία όρεξη να ακούσει τι θα κάναμε εμείς στη θέση του. Μπορεί να θέλει να βιώσει τη λύπη και τη στενοχώρια του πρώτα, πριν προχωρήσει παρακάτω. Μπορεί να χρειάζεται τον χρόνο του για να αντιδράσει. Κι ως τότε να έχει ανάγκη απλώς μια αληθινή αγκαλιά και δύο πρόθυμα αυτιά…