Και που λέτε, τώρα που είμαι οδηγός :Ρ, σκέφτηκα να πάω καμιά βόλτα στη φίλη και κουμπάρα μου, να παίξουμε (τα παιδιά μας δηλ, όχι εμείς! αχαχα), που είχαμε καιρό να το κάνουμε! Παίρνω το φουντούκι, το βάζω στο αυτοκίνητο που ήθελε τρελή μπουγάδα (θα πω παρακάτω γιατί λέω τη λεπτομέρεια αυτή!) και ξεκινάμε για διαδρομή που θεωρητικά –πάντα θεωρητικά- είναι στις δυνατότητες μου! Μέχρι τα μέσα της διαδρομής, τα πήγαινα αρκετά καλά, με ελεγχόμενο άγχος, αν εξαιρέσουμε το φουντούκι που έβγαζε τα χέρια από τα λουριά ασφαλείας του καθίσματος του, που ήθελε να πιάσει τα παιχνίδια που του πέφτανε κάτω και που ήθελε να πηγαίνουμε “πιο δυνατά (=γρήγορα), όπως…

Καιρό έχω να γράψω για τα κατορθώματα μου στους δρόμους! Ο ρυθμός βελτίωσης στο να ξεπεράσω τη φοβία μου για την οδήγηση, μπορεί να συναγωνιστεί τον ρυθμό βηματισμού της χελώνας στους αγώνες της με τον λαγό! Η μόνη βελτίωση που υπάρχει, είναι ότι δεν σκέφτομαι από την προηγούμενη μέρα ότι έχω να οδηγήσω την επόμενη και να αρρωσταίνω. Στην κυριολεξία. Να βγάζω ψυχοσωματικά. Αναρωτιέμαι αν υπήρξε και άλλη τέτοια σοβαρή, σχεδόν ανίατη περίπτωση σαν και μένα, που να μεταμορφώθηκε σε Ιππότη της ασφάλτου! Θα ήταν παρήγορο αν ήξερα ότι έχει υπάρξει προηγούμενο. Σε αυτό το διάστημα που έχω να γράψω για οδήγηση, είχα διάφορα αυτοκινητιστικά θεματάκια! Με τι να πρωτοξεκινήσω!Ας…

Χθές πήγα το παιδάκι μου να παίξει με τους φίλους του σε ένα παιδότοπο! Μόνη μου, με το αμαξάκι μου! Ντάξει, δεν ήταν πολύ μακριά, την μισή διαδρομή την ξέρω από το σχολείο και είχε και αλάνα να παρκάρω! Εγώ πάντως, ένιωσα ότι έκανα κατόρθωμα! :Ρ Αντιστάθηκα στην εύκολη επιλογή του να παίξουμε μέσα στο σπίτι μια τόσο όμορφη μέρα ή το να πάμε με τα πόδια μέχρι την πλατεία! Και εκείνος καταχάρηκε και εγώ το ίδιο! Καταχαρήκαμε οικογενειακώς! Εμπόδιο Νο 1: Φορούσα μπαλαρίνες και μου μπαινοβγαίνανε την ώρα που πατούσα γκάζο/ φρένο. Η φουντουκονονά προτείνει σε τέτοιες περιπτώσεις να οδηγείς ξυπόλητη, αλλά δεν το έκανα. Εμπόδιο Νο 2: Στην…

…’εσύ αν θέλεις κοίταζε με’, λέει το τραγούδι, αλλά αν έγραφα εγώ τους στίχους θα έλεγε: “κάνε πιο κεί”! Κάθε μέρα, όλο και κάτι συμβαίνει σε αυτή τη μικρή διαδρομή που κάνω καθημερινά με το αυτοκίνητο και αρχίζω να αποκτώ πόντους εμπειρίας! Πριν γράψω για την χθεσινή στροφή, ας πώ και το πρωινό περιστατικό! Σήμερα το πρωί που λέτε,  λίγο πριν παρκάρω στην αλάνα, παραλίγο να ακολουθήσει μετωπική σύγκρουση με ένα άλλο αυτοκίνητο.  Από τη μία, βλέποντας την άλλη οδηγό να έρχεται καταπάνω μου, σκέφτηκα για μερικά δευτερόλεπτα – μέχρι να πατήσει φρένο ένα εκατοστό απόσταση από μένα-, ότι όντως με τρακάρουν. Από την άλλη, σκέφτηκα ότι ήταν πρόοδος ότι…

Σήμερα, πουρνό πουρνό, πάμε με το φουντούκι να πάρουμε το  μικρό αυτοκινητάκι μας και να πάμε σχολείο! Εμπόδιο 1 Κάποιος άνθρωπος είχε παρκάρει από πίσω μου! OMG! Ευτυχώς είδε το Ν στο παρμπρίζ, μου άφησε χώρο και δεν μου κόλλησε, άλλα όχι τόσο χώρο όσο χρειάζομαι εγώ συγκεκριμένα. Μπροστά μου είχε και άλλο αυτοκίνητο, οπότε αναγκάστηκα πρωί πρωί και με το παιδί μέσα στο αμάξι, να μάθω να κάνω μανουβρίτσες.. λίιιγο πίσω, όλο το τιμόνι αριστερά και μπροστά, ξανά πίσω και όλο το τιμόνι δεξια και μετά όλο αριστερά και μπροστά και φύγαμε! Χάρηκα που τα κατάφερα, γιατί η πρώτη και αυθόρμητη κίνηση μου ήταν να πάρω τηλέφωνο τον μπαμπά…

Παράφραση του γνωστού τραγουδιού, μόνο που εγώ δεν σκέφτομαι κάποιο πρόσωπο, αλλά μην τρακάρω κανέναν χριστιανό, μη με πιάσει κάνα κόκκινο φανάρι σε ανηφόρα και δεν μπορώ να ξεκινήσω όταν ανάψει πράσινο, μην και δεν βρω θέση παρκινγκ που να μπορώ να παρκάρω «με τη μούρη» και κυρίως μην πατήσω κανέναν ανέμελο πεζό… Όλα αυτά τα ωραία και θετικά -αμίτα μόσιον- πράγματα! Όσο σκέφτομαι ότι έχω δίπλωμα από τα 18 μου και ότι αν με σταματήσει κανένας της τροχαίας να το ελέγξει, θα σκεφτεί «αυτή έχει δίπλωμα 19 ολόκληρα χρόνια, γιατί άραγε έχει ακόμα το Ν στο παρμπρίζ της», με πιάνουν τα γέλια! Εκείνη την εποχή, των 18 ετών εννοώ,…