Και που λέτε, τώρα που είμαι οδηγός :Ρ, σκέφτηκα να πάω καμιά βόλτα στη φίλη και κουμπάρα μου, να παίξουμε (τα παιδιά μας δηλ, όχι εμείς! αχαχα), που είχαμε καιρό να το κάνουμε! Παίρνω το φουντούκι, το βάζω στο αυτοκίνητο που ήθελε τρελή μπουγάδα (θα πω παρακάτω γιατί λέω τη λεπτομέρεια αυτή!) και ξεκινάμε για διαδρομή που θεωρητικά –πάντα θεωρητικά- είναι στις δυνατότητες μου! Μέχρι τα μέσα της διαδρομής, τα πήγαινα αρκετά καλά, με ελεγχόμενο άγχος, αν εξαιρέσουμε το φουντούκι που έβγαζε τα χέρια από τα λουριά ασφαλείας του καθίσματος του, που ήθελε να πιάσει τα παιχνίδια που του πέφτανε κάτω και που ήθελε να πηγαίνουμε “πιο δυνατά (=γρήγορα), όπως…

Μέχρι τώρα, αν εξαιρέσουμε τον Διευθυντή που έχω κάνει γνωστό και δημοφιλή –Not- πλέον σε όλο το νουαζετέ κόσμο, είχα πολύ καλές συνεργασίες, όπου και αν έχω δουλέψει. Είμαι ευκολοπροσαρμόσιμη, easy going, που με λέει και η φίλη μου η Κατερίνα, –φουντουκομπαμπά, σε βλέπω που αναστενάζεις! :Ρ- και πάντα βρίσκω κάποιο κοινό σημείο, όποιον και να έχω απέναντι μου, για να συνεργαστώ. Άλλωστε, αν δεν περνάς καλά στο εργασιακό σου περιβάλλον, στο οποίο περνάς τη μισή ζωή σου, τότε tough luck, που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Ακόμα και την εποχή του Διευθυντή, κάτι καλό βγήκε από το τότε εργασιακό περιβάλλον! Απέκτησα άλλη μια φίλη, με την οποία μοιραζόμασταν την…

Καιρό έχω να γράψω για τα κατορθώματα μου στους δρόμους! Ο ρυθμός βελτίωσης στο να ξεπεράσω τη φοβία μου για την οδήγηση, μπορεί να συναγωνιστεί τον ρυθμό βηματισμού της χελώνας στους αγώνες της με τον λαγό! Η μόνη βελτίωση που υπάρχει, είναι ότι δεν σκέφτομαι από την προηγούμενη μέρα ότι έχω να οδηγήσω την επόμενη και να αρρωσταίνω. Στην κυριολεξία. Να βγάζω ψυχοσωματικά. Αναρωτιέμαι αν υπήρξε και άλλη τέτοια σοβαρή, σχεδόν ανίατη περίπτωση σαν και μένα, που να μεταμορφώθηκε σε Ιππότη της ασφάλτου! Θα ήταν παρήγορο αν ήξερα ότι έχει υπάρξει προηγούμενο. Σε αυτό το διάστημα που έχω να γράψω για οδήγηση, είχα διάφορα αυτοκινητιστικά θεματάκια! Με τι να πρωτοξεκινήσω!Ας…

Χρόνια πολλά μαμά μου! Να ‘σαι γερή, χαρούμενη και να χαίρεσαι και τα 3 σου παιδάκια! Γιορτή της μητέρας σήμερα! Γιορτάζω και εγώ! Με έκανε να γιορτάζω ενα πανέξυπνο,πανέμορφο,πανφανταστικό φουντουκάκι! Ναι – ναι, σας βλέπω που λέτε ότι είμαι κουκουβάγια και τα σχετικά, αλλά αφού είναι τέτοιο το παιδί μου, να μη το πω?Θα το πω και θα το φωνάξω! Τέτοιο δώρο δεν το περίμενα στη ζωή μου! Τέτοιον έρωτα και τέτοια λατρεία,με το καλημέρα σας, απο το πρώτο δευτερόλεπτο! Κανείς δεν μου το είχε, ούτε εγώ η ίδια, ότι θα γινόμουν μαμά, -απο τα πάρτυ -τα ποτά-τα ξενύχτια – τα γιούχου -τα ‘εγώ παιδί; μα παιδί είμαι εγώ’ κλπ-,…

Εξαιρετικά αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση στην αγαπημένη μου συνάδελφο που μας έκανε κολλητές κάποτε ένας Διευθυντής (μπορείς να δεις εδώ κι εδώ, σχετικά). Ήταν ένα πρωί του Αυγούστου -κοντά στη ροδαυγή- κι είχα πάει εκδρομή για σαββατοκύριακο σε ένα από τα κοντινά νησάκια του Αργοσαρωνικού. Η συνάδελφοφίλη είχε μια βάφτιση στον τόπο καταγωγής της. Κι οι δύο θέλαμε να απολαύσουμε μερικές στιγμές χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα και να γεμίσουμε μπαταρίες για τη δύσκολη βδομάδα που θα ακολουθούσε. Βάλε και ότι η Αθήνα τον Αύγουστο είναι καμίνι, ήταν μια ωραία ευκαιρία να την αποφύγουμε. Τον Αύγουστο βέβαια είθισται να λαμβάνουν και δράση κι οι απανταχού εμπρηστές του λεκανοπεδίου, αλλά μια και…

Πάνε και οι διακοπές του Πάσχα…πόσο γρήγορα πέρασαν..Πάντα βιαστικός ο χρόνος, περνάει γρήγορα, ιδίως όταν περνάς όμορφα! Εμείς περάσαμε πολύ όμορφα, είχαμε συγγενείς και απ’τα δυο σόγια, είχαμε φίλους, είχαμε θάλασσα, είχαμε πολύ παιχνίδι, είχαμε ξεκούραση -ψυχολογική, γιατί σωματικά είμασταν εν κινήσει συνέχεια-, είχαμε φαγοπότι, πιάσαμε και τον Μάη. Απ’όλα είχε ο μπαξές μεταφορικά και κυριολεκτικά! Απο σήμερα, τα κεφάλια μπήκαν μέσα, μικροί μεγάλοι, πίσω στις υποχρεώσεις τους, δουλειά και σχολείο! Α! μη παραλείψω να αναφέρω και τα εντυπωσιακά “μπάμ μπούμ”, όπως μου είπε και το φουντούκι, για τα πυροτεχνήματα! Καλό μήνα σε όλους!  

Τις προάλλες ψαχούλευα και αναδιοργάνωνα τα συρτάρια μου/ντουλάπια μου κλπ, δουλειά που κάνω μία φορά στα εκατό χρόνια. Γι’ αυτό το λόγο πάντα ανακαλύπτω πράγματα που είχα ξεχάσει οτι βρίσκονται εκεί και πάντα οι φίλες μου με πειράζουν για τις ανασκαφές και τις ανακαλύψεις μου! Έπεσα που λέτε, πάνω στη θρυλική μπλε ατζέντα, που αναφέρθηκε και σε προηγούμενο μου κείμενο (μπορείς να δεις εδώ), η οποία περιείχε από τηλέφωνα μέχρι τις υποχρεώσεις του Διευθυντή μου για το άμεσο, ή και λιγότερο άμεσο, διάστημα. Αυτήν την ατζέντα λοιπόν, όπως σας έχω ξαναπεί, δεν μπορούσαμε να την αποχωριστούμε ποτέ. Έπρεπε να την έχουμε πάντα πάνω μας, για την περίπτωση που θα έπαιρνε…

Τον Ιανουάριο που μας πέρασε, παίξαμε στο τηλεπαιχνίδι «άκου τι είπαν» με τον Χρήστο Φερεντίνο. Είναι ένα παιχνίδι που βλέπει -ενίοτε- και ο γιός μου μια και έχει αριθμούς  (ρωτήσαμε 100 ανθρώπους και ψάχνουμε τις 4-5-6 πιο δημοφιλείς απαντήσεις, κλπ) και του αρέσει και η χορευτική φιγούρα του Φερεντίνου, η χαρακτηριστική κίνηση που κάνει με τα πόδια. Από τότε πέρασε τόσος καιρός κι ακόμα συναντώ άτομα που μου λένε ότι με είδαν ή πετάνε ατάκα από το παιχνίδι μας εκείνο. Ακόμα και σήμερα, συνάντησα στο ασανσέρ ένα συνάδελφο που ανταλλάσσω μόνο μια καλημέρα μαζί του και μου σχολίασε ατάκα από τις απαντήσεις μας! Μα, ας το παραδεχτούμε, ήμασταν πολύ απολαυστικές…