Η μικρή μας νεραϊδούλα, η μικρή μας καραμελίτσα, η μπουκίτσα μας, έγινε χθες ενός μηνός! Το γλυκάκι μας, μας έχει ξετρελάνει όλους, μικρούς – μεγάλους! Πόσο αστείο μου φαίνεται τώρα ότι αγχωνόμουν αν θα μπορέσω να την αγαπήσω τόσο, όσο τον αδερφό της. Είχα άγχος ότι ποτέ δε θα έφτανε την λατρεία που έχω για το φουντούκι και είχα τύψεις προκαταβολικά. Σκεφτόμουν πώς θα το κάνω ώστε να μη φανεί ποτέ σε κανένα και κυρίως στη μικρή ότι έχω αδυναμία στο μεγάλο της αδερφό. Τσάμπα άγχος και τσάμπα προκαταβολικές, περιττές τύψεις. Έχω –έχουμε δηλαδή- πάθει τρελό έρωτα με τη μικρή, χωρίς να έχει κλέψει ούτε κόκκο αγάπης από τον μεγάλο…

Σήμερα, το φουντουκάκι μας έγινε 4 χρονών! Πώς τρέχει έτσι αυτός ο χρόνος, ποιος τον κυνηγάει επιτέλους! Πότε ήταν μία σταλίτσα, εκτεινόμενη απ’ την παλάμη μέχρι τον αγκώνα μας και πότε έγινε ένα ολόκληρο αντράκι! Δε θέλαμε και πολύ ως party animanls -που είμαστε ακόμα κάπου βαθιά μέσα μας 😛 – κι εν μέσω γεννών, προετοιμασιών και χαμών, αποφασίσαμε να του κάνουμε ένα μεγάλο πάρτι! Καλέσαμε όλη την τάξη του Προνηπίου, τα παιδιά των φίλων μας, τους φίλους μας, τις γιαγιάδες μας, τις προγιαγιάδες μας κι όλο το ντουνιά! Όχι πολύ κοινωνικοί δηλ, όσο πατάει ή γάτα! Ωραία τα συμφωνήσαμε αλλά σπίτι μας δεν χωρούσε ούτε το 1/3 των καλεσμένων κι οι…

Η πρώτη εγκυμοσύνη κατά γενική ομολογία έχει διαφορές από τη δεύτερη. Η πρώτη είναι ένα άγνωστο, μαγικό ταξίδι, στο οποίο μαθαίνεις τα πάντα για την κύηση, τα μωρά, ονειρεύεσαι πώς θα είσαι ως μαμά, πώς θα ‘ναι να έχεις ένα παιδί. Προγραμματίζεις κι οργανώνεις τα πάντα με μεγάλη λεπτομέρεια, κάνεις έρευνες αγοράς, ψωνίζεις τα άπειρα, μέσα σ’ αυτά και πολλά περιττά πράγματα. Στη δεύτερη ξέρεις πια τι παίζει, γνωρίζεις και το πριν και το μετά της μεγάλης άφιξης, you ‘ve been there, have done that, δεν έχεις άγνοια –κινδύνου :Ρ . Είσαι πιο χαλαρή, ξέρεις για ποιο πράγμα αξίζει να αγχωθείς και για πόσα άλλα όχι. Το μόνο που σκέφτεσαι, όταν προλαβαίνεις να σκεφτείς, είναι πως θα…

Τα νέα από το μέτωπο της οδήγησης είναι ενθαρρυντικά! Χθες, έκανα το μεγάλο βήμα και πήρα το φουντουκάκι και πήγαμε στο μαγαζί του φουντουκομπαμπά! Θα με ρωτήσεις, “δεν έχεις ξαναπάει”; Θα σου απαντήσω “λίγες φορές” και αυτές σαν συνοδηγός, οπότε, αν και εύκολη η διαδρομή, είχα το άγχος της πρώτης φοράς συν του μη χαθώ μέσα στα χωράφια (είναι κάπως εξοχικά εκεί). Όπως θα έχεις διαβάσει και σε άλλες αναρτήσεις μου, το gps δεν παίζει σαν επιλογή, γιατί δεν με συμπαθεί και με στέλνει οπουδήποτε αλλού εκτός από τον προορισμό που θέλω, οπότε και δεν το άνοιξα καν! Σε κάποιο σημείο που είχα μια αμφιβολία, η συνδρομή του φουντουκιού, ήταν καταλυτική: “ναι, ναι,σωστά…

Σίγουρα θα αναρωτιέστε, οδηγάει αυτή, δεν οδηγάει, το πήρε το κολάι ή ακόμα κολλάει! :Ρ Ενημερώνω πάραυτα! Που λέτε, έχω κλείσει τρίμηνο συστηματικής οδήγησης και μ’ αυτά και μ’αυτά, σαν κάπως  ο εγκέφαλος να ξεκολλάει και σαν να παίρνω  κάπως το κολάι! «Σαν», λέω! Αλλά και το «σαν», πολύ σημαντικό για τόσο ιδιάζουσα περίπτωση,  όσο είμαι εγώ! Αυτό το συνειδητοποίησα τις προηγούμενες μέρες του τρελού καύσωνα! Μπήκα στο αυτοκίνητο για να επιστρέψω σπίτι και αντί να νιώσω άγχος και αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα που αυξάνει τους καρδιακούς παλμούς  … ένιωσα ανακούφιση. Ποιος; Εγώ! Τι; Ανακούφιση! Για ποιο λόγο; Επειδή θα οδηγούσα, αντί να πάω με τα πόδια μέχρι το σπίτι!…

Τα παιδία παίζει! Χθες, οι γονείς γίναμε μαθητές στο φουντουκοσχολείο! Πήγαμε με τον φουντουκομπαμπά και τους άλλους γονείς σε εκδήλωση που διοργάνωσε το σχολείο για το κλείσιμο της χρονιάς και για να πάρουμε τις δημιουργίες, τις καλλιτεχνικές κατασκευές, των παιδιών μας! Για ακόμα μία φορά εντυπωσιαστήκαμε όλοι οι γονείς! Αυτό το σχολείο δεν σταματάει να μας εκπλήσσει ευχάριστα! Βλέπεις ακριβώς που πάνε τα χρήματα σου και γιατί αξίζει κάθε θυσία να πληρώσεις το κάτι παραπάνω, ώστε το παιδί σου να περνάει τη μέρα του σε τέτοιο περιβάλλον, να περιβάλλεται από τέτοιους ανθρώπους- παιδαγωγούς, έκαστος στο είδος του, και να λαμβάνει τόσα ερεθίσματα που θα τα εξαργυρώσει όλα στο μέλλον. Αυτό…