Η πρώτη εγκυμοσύνη κατά γενική ομολογία έχει διαφορές από τη δεύτερη. Η πρώτη είναι ένα άγνωστο, μαγικό ταξίδι, στο οποίο μαθαίνεις τα πάντα για την κύηση, τα μωρά, ονειρεύεσαι πώς θα είσαι ως μαμά, πώς θα ‘ναι να έχεις ένα παιδί. Προγραμματίζεις κι οργανώνεις τα πάντα με μεγάλη λεπτομέρεια, κάνεις έρευνες αγοράς, ψωνίζεις τα άπειρα, μέσα σ’ αυτά και πολλά περιττά πράγματα. Στη δεύτερη ξέρεις πια τι παίζει, γνωρίζεις και το πριν και το μετά της μεγάλης άφιξης, you ‘ve been there, have done that, δεν έχεις άγνοια –κινδύνου :Ρ . Είσαι πιο χαλαρή, ξέρεις για ποιο πράγμα αξίζει να αγχωθείς και για πόσα άλλα όχι. Το μόνο που σκέφτεσαι, όταν προλαβαίνεις να σκεφτείς, είναι πως θα…

Τα νέα από το μέτωπο της οδήγησης είναι ενθαρρυντικά! Χθες, έκανα το μεγάλο βήμα και πήρα το φουντουκάκι και πήγαμε στο μαγαζί του φουντουκομπαμπά! Θα με ρωτήσεις, “δεν έχεις ξαναπάει”; Θα σου απαντήσω “λίγες φορές” και αυτές σαν συνοδηγός, οπότε, αν και εύκολη η διαδρομή, είχα το άγχος της πρώτης φοράς συν του μη χαθώ μέσα στα χωράφια (είναι κάπως εξοχικά εκεί). Όπως θα έχεις διαβάσει και σε άλλες αναρτήσεις μου, το gps δεν παίζει σαν επιλογή, γιατί δεν με συμπαθεί και με στέλνει οπουδήποτε αλλού εκτός από τον προορισμό που θέλω, οπότε και δεν το άνοιξα καν! Σε κάποιο σημείο που είχα μια αμφιβολία, η συνδρομή του φουντουκιού, ήταν καταλυτική: “ναι, ναι,σωστά…

Σίγουρα θα αναρωτιέστε, οδηγάει αυτή, δεν οδηγάει, το πήρε το κολάι ή ακόμα κολλάει! :Ρ Ενημερώνω πάραυτα! Που λέτε, έχω κλείσει τρίμηνο συστηματικής οδήγησης και μ’ αυτά και μ’αυτά, σαν κάπως  ο εγκέφαλος να ξεκολλάει και σαν να παίρνω  κάπως το κολάι! «Σαν», λέω! Αλλά και το «σαν», πολύ σημαντικό για τόσο ιδιάζουσα περίπτωση,  όσο είμαι εγώ! Αυτό το συνειδητοποίησα τις προηγούμενες μέρες του τρελού καύσωνα! Μπήκα στο αυτοκίνητο για να επιστρέψω σπίτι και αντί να νιώσω άγχος και αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα που αυξάνει τους καρδιακούς παλμούς  … ένιωσα ανακούφιση. Ποιος; Εγώ! Τι; Ανακούφιση! Για ποιο λόγο; Επειδή θα οδηγούσα, αντί να πάω με τα πόδια μέχρι το σπίτι!…

Τα παιδία παίζει! Χθες, οι γονείς γίναμε μαθητές στο φουντουκοσχολείο! Πήγαμε με τον φουντουκομπαμπά και τους άλλους γονείς σε εκδήλωση που διοργάνωσε το σχολείο για το κλείσιμο της χρονιάς και για να πάρουμε τις δημιουργίες, τις καλλιτεχνικές κατασκευές, των παιδιών μας! Για ακόμα μία φορά εντυπωσιαστήκαμε όλοι οι γονείς! Αυτό το σχολείο δεν σταματάει να μας εκπλήσσει ευχάριστα! Βλέπεις ακριβώς που πάνε τα χρήματα σου και γιατί αξίζει κάθε θυσία να πληρώσεις το κάτι παραπάνω, ώστε το παιδί σου να περνάει τη μέρα του σε τέτοιο περιβάλλον, να περιβάλλεται από τέτοιους ανθρώπους- παιδαγωγούς, έκαστος στο είδος του, και να λαμβάνει τόσα ερεθίσματα που θα τα εξαργυρώσει όλα στο μέλλον. Αυτό…

Με αφορμή μια ανάρτηση που είδα στο Facebook, βάζω κι εγώ αυτό το βιντεάκι! Είναι σαν να κάνω προβολή στο μέλλον! Κρίνοντας απο το χθές και το σήμερα, κάπως έτσι θα είμαστε και στο μέλλον! Ζωή και υγεία να ‘χουμε! Και τώρα επειδή πήρα φόρα, θα σας δείξω μία – μία τις φίλες μου στο μέλλον, όπως μας είδα στη μαγική μου γυάλα! :Ρ Αυτή είσαι εσύ παπάκι: Αυτή είναι η Σοφία, πάντα σε φόρμα! Εδώ την βλέπετε να κάνει διατροφή τρώγοντας το μηλαράκι της! Διακρίνεται κι ένα από τα τατουαζάκια της, που αυξάνονται χρόνο με το χρόνο! Εδώ βλέπουμε την Μαρία, που μελετάει κάποιο δικόγραφο! Κι εδώ έχουμε την Κάθριν, που αλλού; Σε αίθουσα…

Κάποια στιγμή ήρθαν κι οι δύο κολλητές μου να με επισκεφτούν! Η μία από Ελλάδα κι η άλλη από τη Γερμανία που σπούδαζε. Φτάσανε ταυτόχρονα στο αεροδρόμιο, μείνανε κάποιες μέρες στο διαμερισματάκι μας και ζήσανε μαζί μου, αυτή την εποχή-σταθμό της ζωής μου.  Όπως μου έγραψε και η φουντoυκονονά όταν της είπα ότι θα γράψω για το leeds: “κεφαλαιάρα το Leeds! Εγώ για λίγες μέρες ήρθα και το αγάπησα, φαντάσου εσύ!”   Κάναμε και εξορμήσεις, στο York, στο Hull, και γνωρίσαμε άτομα που ακόμα έχουμε επαφή μαζί τους. Είπα Hull και θυμήθηκα την επεισοδιακή γνωριμία με τα εκεί άτομα. Η φουντουκονονά είχε ένα φίλο που εκείνος είχε ένα φίλο, που…