Χθές πήγα το παιδάκι μου να παίξει με τους φίλους του σε ένα παιδότοπο! Μόνη μου, με το αμαξάκι μου! Ντάξει, δεν ήταν πολύ μακριά, την μισή διαδρομή την ξέρω από το σχολείο και είχε και αλάνα να παρκάρω! Εγώ πάντως, ένιωσα ότι έκανα κατόρθωμα! :Ρ Αντιστάθηκα στην εύκολη επιλογή του να παίξουμε μέσα στο σπίτι μια τόσο όμορφη μέρα ή το να πάμε με τα πόδια μέχρι την πλατεία! Και εκείνος καταχάρηκε και εγώ το ίδιο! Καταχαρήκαμε οικογενειακώς! Εμπόδιο Νο 1: Φορούσα μπαλαρίνες και μου μπαινοβγαίνανε την ώρα που πατούσα γκάζο/ φρένο. Η φουντουκονονά προτείνει σε τέτοιες περιπτώσεις να οδηγείς ξυπόλητη, αλλά δεν το έκανα. Εμπόδιο Νο 2: Στην…

Μικρές εκπληξούλες που το ελάχιστο κόστος τους είναι αντιστρόφως ανάλογο της μεγάλης χαράς που προσφέρουν στον αποδέκτη! Το τελευταίο διάστημα λοιπόν ξεκινώντας από τη πιο πρόσφατη προς τη πιο παλιά, είχαμε: ·         Για την αδερφή μου που ένιωθε μοναξιά στο εξωτερικό και είχε πεσμένη διάθεση: 8 χρωματιστά μηνυματάκια με θετικά vibes μέσα σε 8 θήκες από παιχνιδάκια του αυγού kinder έκπληξη συν ένα χρωματιστό πορτοφολάκι -γαλάζιο της θάλασσας- με ένα κοριτσάκι! Πως; Με το ταχυδρομείο! ·         Για μένα, που είχα ακεφιές, από τη φίλη μου τη Σοφία: Μια καρεκλίτσα Βιέννης/ μαγνήτης για συνδετήρες, που έχει πάρει ήδη θέση στο γραφείο μου! Το πακετάκι είχε δωράκια και για τους άντρες της…

Όλοι στον κύκλο μου σπουδάσανε  και κάνουνε συνηθισμένα επαγγέλματα, ως επί το πλείστον, εκτός απ’τήν αδερφή μου! Η αδερφή μου, που βρίσκεται εκτός Ελλάδος, είναι μια πολύ καλή θαλάσσια βιολόγος και μοιράζει τον χρόνο της σε εργαστήρια και καταδύσεις στις θάλασσες! Κάνει πολύ ενδιαφέροντα, ξεχωριστά και οικολογικά πράγματα, τα οποία έχουν σχέση με την θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα, μελετάει οικοσυστήματα και γενικά ασχολείται με τους  θαλάσσιους οργανισμούς, τη μορφολογία- ανατομία- βιολογία τους! Κολυμπά όλες τις εποχές του χρόνου, ναι ναι, βρέξει- χιονίσει, σε  θάλασσες και ωκεανούς, μελετώντας τα διάφορα που ανέφερα, συν τις επιδράσεις από την -όχι πάντα ορθή- ανθρώπινη παρέμβαση  στο θαλάσσιο περιβάλλον. Είναι μια επιστήμονας που εντός της…

δεν έχει κότες στην αυλή, που λέει το παιδικό τραγουδάκι, έχει γενέθλια σήμερα!!! Πήραμε το δωράκι της, πήραμε και μία μπισκοτότουρτα, μαζί και κεράκια, και πήγαμε στη περιοχή της να φάμε και να ευχηθούμε! Η περιοχή της είναι η αγαπημένη μου, αφού μεγάλωσα εκεί αλλά και το φουντούκι λατρεύει τις κούνιες εκεί και την άπλα της πλατείας!Ο φουντουκομπαμπάς βέβαια που έκανε μισή ώρα να βρεί να παρκάρει, την ώρα που εμείς κάναμε κούνιες και τσουλήθρες, δεν ξέρω! :Ρ Φάγαμε νοστιμότατο, σε τιτανοτεράστιες μερίδες, φαγητό, απο το αγαπημένο μας εστιατόριο που έχει η παιδική μου φίλη Ε. στη πλατεία και μετά ήρθε η ώρα να σβήσουμε τα κεράκια!  Το φουντούκι θα βοηθούσε τη…

…’εσύ αν θέλεις κοίταζε με’, λέει το τραγούδι, αλλά αν έγραφα εγώ τους στίχους θα έλεγε: “κάνε πιο κεί”! Κάθε μέρα, όλο και κάτι συμβαίνει σε αυτή τη μικρή διαδρομή που κάνω καθημερινά με το αυτοκίνητο και αρχίζω να αποκτώ πόντους εμπειρίας! Πριν γράψω για την χθεσινή στροφή, ας πώ και το πρωινό περιστατικό! Σήμερα το πρωί που λέτε,  λίγο πριν παρκάρω στην αλάνα, παραλίγο να ακολουθήσει μετωπική σύγκρουση με ένα άλλο αυτοκίνητο.  Από τη μία, βλέποντας την άλλη οδηγό να έρχεται καταπάνω μου, σκέφτηκα για μερικά δευτερόλεπτα – μέχρι να πατήσει φρένο ένα εκατοστό απόσταση από μένα-, ότι όντως με τρακάρουν. Από την άλλη, σκέφτηκα ότι ήταν πρόοδος ότι…

Σήμερα, πουρνό πουρνό, πάμε με το φουντούκι να πάρουμε το  μικρό αυτοκινητάκι μας και να πάμε σχολείο! Εμπόδιο 1 Κάποιος άνθρωπος είχε παρκάρει από πίσω μου! OMG! Ευτυχώς είδε το Ν στο παρμπρίζ, μου άφησε χώρο και δεν μου κόλλησε, άλλα όχι τόσο χώρο όσο χρειάζομαι εγώ συγκεκριμένα. Μπροστά μου είχε και άλλο αυτοκίνητο, οπότε αναγκάστηκα πρωί πρωί και με το παιδί μέσα στο αμάξι, να μάθω να κάνω μανουβρίτσες.. λίιιγο πίσω, όλο το τιμόνι αριστερά και μπροστά, ξανά πίσω και όλο το τιμόνι δεξια και μετά όλο αριστερά και μπροστά και φύγαμε! Χάρηκα που τα κατάφερα, γιατί η πρώτη και αυθόρμητη κίνηση μου ήταν να πάρω τηλέφωνο τον μπαμπά…

Συζητούσαμε σήμερα στο γραφείο για δύσκολες συνεργασίες με δύσκολους συναδέλφους ή δύσκολους διευθυντές και θυμήθηκα ένα Διευθυντή που είχα κάπου, κάπως, κάποτε, που δυσκόλευε τη ζωή τη δική μου και της άλλης κοπέλας που δουλεύαμε μαζί γι’αυτόν, κάθε μέρα για δύο ατελείωτα χρόνια. Ο καλότροπος -Not- Διευθυντής, δεχόταν ως απαντήσεις στις ερωτήσεις / απαιτήσεις του μόνο τα «ναι/ βεβαίως/ αμέσως/ μάλιστα». Ακόμα κι όταν δεν ήξερες για τι πράγμα σου μιλάει, ακόμα και όταν δεν ήταν εφικτό αυτό που σου ζητούσε σήμερα για χθες, έπρεπε να αποκριθείς μία από τις άνωθεν αποδεκτές απαντήσεις και μετά να παρακαλέσεις την Παναγία και το σύμπαν να σε βοηθήσουν να το πραγματοποιήσεις. Τι έζησα με…