“Θα σε προσέχω σαν τα μάτια μου“, λέει ο τύπος δίπλα στην κοπέλα του και κάνει μια να πιει καφέ και βάζει το καλαμάκι στο μάτι του”. Θα μπορούσα να είμαι αυτός ο τύπος! Άνετα! Τα ματάκια μου, αχ, τι έχουν τραβήξει και πόσες φορές τα έχω τραβήξει από τις κόγχες τους γιατί νόμιζα ότι φοράω φακό, τον οποιο είχα βγάλει νωρίτερα αλλά…”κολυμπάμε, κολυμπάμε”, Ντόρι στάιλ, ξέρεις ποια, η κολλητή του μπαμπά του Nemo. Πόσες φορές κυκλοφόρησα με ληγμένα, άλλοι τα πίνουν, άλλοι τα φοράνε! Για τους μηνιαίους φακούς μυωπίας, λέω, που συχνά – πυκνά ξεπερνάνε το δίμηνο -μην πω τρίμηνο, διαβάζει κι η μαμά κι ο άντρας μου και…

Να σου πω καλύτερα πόσα παγωτά έχω φάει; Για μένα, καλοκαίρι ίσον θάλασσα και παγωτά! Ως γνωστόν, αν δεν μετράς μπάνια και παγωτά ή έχασες το καλοκαίρι ή έπαψες να είσαι παιδί και προσωπικά, δε μου συμβαίνει τίποτα από αυτά τα δύο! Τότε γιατί είναι μέσα Ιουλίου και έχω κάνει μόνο 1, ολογράφως «ένα», μπάνιο; Γιατί το μπάνιο στις θάλασσες του λεκανοπεδίου Αττικής είναι υπερεκτιμημένο! Γιατί το κολύμπι στις θάλασσες της Αθήνας δε μου κάνει κλικ, κι ας είμαι αδερφή γοργόνας! Ορίστε το είπα! Το έβγαλα από μέσα μου! Και τώρα θα επιχειρηματολογήσω επ αυτού! Αρχικά, δεν έχω την τύχη να μένω κάπου παραθαλάσσια! Αν έμενα στις Γλυφαδοβούλες ή στα…

Να κάνουμε ένα «αζμπέτε» (αγαπώ Χρόνη Εξαρχάκο) με την ευκαιρία που γίναμε περισσότεροι; Πιο τζούσι, με καμιά λεπτομέρεια, πιο χοτ! Ότι είμαι love and married with children, το χρώμα μου είναι το κόκκινο και λατρεύω τις σοκολάτες και τα ταξίδια, τα γνωρίζετε ήδη, τα γράφω και στο προφίλ! Θέλετε; Ναι; Εντάξει, θα το κάνω! Όμως λίγο διαφορετικά απ’ ότι συνηθίζεται! Θα έχω και παρέα την κολλητή που αγκαλιάζω στη φωτό, παρά το social distancing (ήμασταν 3 μήνες καραντίνα, δεν αγκαλιάζω όποιον κι όποιον, έτσι;) Άλλωστε, είμαι και sociable και social person και ταιριάζει ένα αντίστοιχο #toknowusbetter! Αυτήν την ταμπέλα μου βαλε με το έτσι θέλω το ζώδιο μου, ο αρμονικός και…

Θέλω να τοποθετηθώ για το άνοιγμα των σχολείων την πρώτη του Ιούνη. Αρχικά, θέλω να θυμίσω ότι ανήκω σε εκείνους που κάνανε καραντινάτη καραντίνα. Δεν πληκτρολογούσαμε καν τον αριθμό 6 για σωματική άσκηση (κακώς), το σουπερμάρκετ μας έφερνε τα ψώνια, δεν είδαμε κανέναν φίλο και γνωστό με καμία δικαιολογία, δεν είχαμε σκύλο να βγάλουμε έξω. Γενικά δε βγήκαμε έξω. Μείναμε σπίτι κάνοντας πράξη το #μενουμεσπιτι. Στα ξαναέγραψα εδώ κι εδώ. Έχουμε ένα διβδόμαδο που ξεκινήσαμε δειλά δειλα να ξεμυτάμε έξω σε κάνα άλσος /πάρκο και βλέποντας όλο αυτόν τον κόσμο, τον ένα πάνω στον άλλο, χωρίς μάσκες /γάντια, προσοχή, παραλίγο να ξανακλειδωθούμε μέσα. Αφού έκανα την εισαγωγή περνάω στο κυρίως…

Ανήκω σε αυτούς που δε ζορίστηκα και δε ζορίζομαι -ακόμα- με το «μένουμε σπίτι». Και το γράφω αυτό έχοντας κλείσει ένα εικοσαήμερο μέσα, έχοντας σώας τα φρένα και ούσα κομμάτια στην κούραση! Δεν έχω δευτερόλεπτο ελεύθερο και το εννοώ. Από την ώρα που σηκώνομαι το πρωί μέχρι το βράδυ και μιλάμε για πολυυυυύ βράδυ, τα παιδιά κοιμούνται πλέον γύρω στα μεσάνυχτα, όλο κάτι κάνω. Σαν τη σβούρα γυρίζω γύρω γύρω και μαζεύω, τακτοποιώ, φτιάχνω, απασχολώ, απολυμαίνω. Ρισπέκτ στις μαμάδες που μένουν σπίτι. Το χω ξαναπεί και παλιότερα, το ξαναλέω και τώρα. Αν τους ξαναρωτήσει κανείς «σιγά, και τι κάνεις όλη μέρα στο σπίτι;», να του δώσουν το τηλέφωνό μου να…