δεν έχει κότες στην αυλή, που λέει το παιδικό τραγουδάκι, έχει γενέθλια σήμερα!!! Πήραμε το δωράκι της, πήραμε και μία μπισκοτότουρτα, μαζί και κεράκια, και πήγαμε στη περιοχή της να φάμε και να ευχηθούμε! Η περιοχή της είναι η αγαπημένη μου, αφού μεγάλωσα εκεί αλλά και το φουντούκι λατρεύει τις κούνιες εκεί και την άπλα της πλατείας!Ο φουντουκομπαμπάς βέβαια που έκανε μισή ώρα να βρεί να παρκάρει, την ώρα που εμείς κάναμε κούνιες και τσουλήθρες, δεν ξέρω! :Ρ Φάγαμε νοστιμότατο, σε τιτανοτεράστιες μερίδες, φαγητό, απο το αγαπημένο μας εστιατόριο που έχει η παιδική μου φίλη Ε. στη πλατεία και μετά ήρθε η ώρα να σβήσουμε τα κεράκια!  Το φουντούκι θα βοηθούσε τη…

…’εσύ αν θέλεις κοίταζε με’, λέει το τραγούδι, αλλά αν έγραφα εγώ τους στίχους θα έλεγε: “κάνε πιο κεί”! Κάθε μέρα, όλο και κάτι συμβαίνει σε αυτή τη μικρή διαδρομή που κάνω καθημερινά με το αυτοκίνητο και αρχίζω να αποκτώ πόντους εμπειρίας! Πριν γράψω για την χθεσινή στροφή, ας πώ και το πρωινό περιστατικό! Σήμερα το πρωί που λέτε,  λίγο πριν παρκάρω στην αλάνα, παραλίγο να ακολουθήσει μετωπική σύγκρουση με ένα άλλο αυτοκίνητο.  Από τη μία, βλέποντας την άλλη οδηγό να έρχεται καταπάνω μου, σκέφτηκα για μερικά δευτερόλεπτα – μέχρι να πατήσει φρένο ένα εκατοστό απόσταση από μένα-, ότι όντως με τρακάρουν. Από την άλλη, σκέφτηκα ότι ήταν πρόοδος ότι…

Σήμερα, πουρνό πουρνό, πάμε με το φουντούκι να πάρουμε το  μικρό αυτοκινητάκι μας και να πάμε σχολείο! Εμπόδιο 1 Κάποιος άνθρωπος είχε παρκάρει από πίσω μου! OMG! Ευτυχώς είδε το Ν στο παρμπρίζ, μου άφησε χώρο και δεν μου κόλλησε, άλλα όχι τόσο χώρο όσο χρειάζομαι εγώ συγκεκριμένα. Μπροστά μου είχε και άλλο αυτοκίνητο, οπότε αναγκάστηκα πρωί πρωί και με το παιδί μέσα στο αμάξι, να μάθω να κάνω μανουβρίτσες.. λίιιγο πίσω, όλο το τιμόνι αριστερά και μπροστά, ξανά πίσω και όλο το τιμόνι δεξια και μετά όλο αριστερά και μπροστά και φύγαμε! Χάρηκα που τα κατάφερα, γιατί η πρώτη και αυθόρμητη κίνηση μου ήταν να πάρω τηλέφωνο τον μπαμπά…

Συζητούσαμε σήμερα στο γραφείο για δύσκολες συνεργασίες με δύσκολους συναδέλφους ή δύσκολους διευθυντές και θυμήθηκα ένα Διευθυντή που είχα κάπου, κάπως, κάποτε, που δυσκόλευε τη ζωή τη δική μου και της άλλης κοπέλας που δουλεύαμε μαζί γι’αυτόν, κάθε μέρα για δύο ατελείωτα χρόνια. Ο καλότροπος -Not- Διευθυντής, δεχόταν ως απαντήσεις στις ερωτήσεις / απαιτήσεις του μόνο τα «ναι/ βεβαίως/ αμέσως/ μάλιστα». Ακόμα κι όταν δεν ήξερες για τι πράγμα σου μιλάει, ακόμα και όταν δεν ήταν εφικτό αυτό που σου ζητούσε σήμερα για χθες, έπρεπε να αποκριθείς μία από τις άνωθεν αποδεκτές απαντήσεις και μετά να παρακαλέσεις την Παναγία και το σύμπαν να σε βοηθήσουν να το πραγματοποιήσεις. Τι έζησα με…

Μ’αρέσουν πολύ οι οικογενειακές συγκεντρώσεις! Το φουντούκι είναι τυχερό και όχι μόνο συμπαθιούνται τα δύο σόγια του, αλλά έχουν και ανεξάρτητως ημών, των φουντουκογονέων εννοώ, μεταξύ τους καλές προσωπικές σχέσεις! Επίσης είναι τυχερό γιατί η μία γιαγιά έχει ένα μικρό εξοχικό σπιτάκι κοντά στην Αθήνα. Στη φωτό βλέπετε το φουντούκι με τις δύο γιαγιάδες του και τη μία προγιαγιά του, λίγο πρίν το μεσημεριανό φαγητό! Τους έχει μαζέψει λουλούδια και τα φοράνε στα μαλλιά!Έχει και άλλη μία προγιαγιά, τέσσερις φουντουκογιαγιάδες στο σύνολο, αλλά δεν είχε έρθει μαζί μας χθες. Σε γιαγιάδες είμαστε πλήρεις, σε παππού έχουμε έναν μόνο και είναι μεγάλος ψήστης!   Ξεσάλωσε το φουντουκάκι αυτό το ΣΚ και ας μη βοήθησε πολύ ο…