Εξαιρετικά αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση στην αγαπημένη μου συνάδελφο που μας έκανε κολλητές κάποτε ένας Διευθυντής (μπορείς να δεις εδώ κι εδώ, σχετικά). Ήταν ένα πρωί του Αυγούστου -κοντά στη ροδαυγή- κι είχα πάει εκδρομή για σαββατοκύριακο σε ένα από τα κοντινά νησάκια του Αργοσαρωνικού. Η συνάδελφοφίλη είχε μια βάφτιση στον τόπο καταγωγής της. Κι οι δύο θέλαμε να απολαύσουμε μερικές στιγμές χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα και να γεμίσουμε μπαταρίες για τη δύσκολη βδομάδα που θα ακολουθούσε. Βάλε και ότι η Αθήνα τον Αύγουστο είναι καμίνι, ήταν μια ωραία ευκαιρία να την αποφύγουμε. Τον Αύγουστο βέβαια είθισται να λαμβάνουν και δράση κι οι απανταχού εμπρηστές του λεκανοπεδίου, αλλά μια και…

Πάνε και οι διακοπές του Πάσχα…πόσο γρήγορα πέρασαν..Πάντα βιαστικός ο χρόνος, περνάει γρήγορα, ιδίως όταν περνάς όμορφα! Εμείς περάσαμε πολύ όμορφα, είχαμε συγγενείς και απ’τα δυο σόγια, είχαμε φίλους, είχαμε θάλασσα, είχαμε πολύ παιχνίδι, είχαμε ξεκούραση -ψυχολογική, γιατί σωματικά είμασταν εν κινήσει συνέχεια-, είχαμε φαγοπότι, πιάσαμε και τον Μάη. Απ’όλα είχε ο μπαξές μεταφορικά και κυριολεκτικά! Απο σήμερα, τα κεφάλια μπήκαν μέσα, μικροί μεγάλοι, πίσω στις υποχρεώσεις τους, δουλειά και σχολείο! Α! μη παραλείψω να αναφέρω και τα εντυπωσιακά “μπάμ μπούμ”, όπως μου είπε και το φουντούκι, για τα πυροτεχνήματα! Καλό μήνα σε όλους!  

Τις προάλλες ψαχούλευα και αναδιοργάνωνα τα συρτάρια μου/ντουλάπια μου κλπ, δουλειά που κάνω μία φορά στα εκατό χρόνια. Γι’ αυτό το λόγο πάντα ανακαλύπτω πράγματα που είχα ξεχάσει οτι βρίσκονται εκεί και πάντα οι φίλες μου με πειράζουν για τις ανασκαφές και τις ανακαλύψεις μου! Έπεσα που λέτε, πάνω στη θρυλική μπλε ατζέντα, που αναφέρθηκε και σε προηγούμενο μου κείμενο (μπορείς να δεις εδώ), η οποία περιείχε από τηλέφωνα μέχρι τις υποχρεώσεις του Διευθυντή μου για το άμεσο, ή και λιγότερο άμεσο, διάστημα. Αυτήν την ατζέντα λοιπόν, όπως σας έχω ξαναπεί, δεν μπορούσαμε να την αποχωριστούμε ποτέ. Έπρεπε να την έχουμε πάντα πάνω μας, για την περίπτωση που θα έπαιρνε…

Τον Ιανουάριο που μας πέρασε, παίξαμε στο τηλεπαιχνίδι «άκου τι είπαν» με τον Χρήστο Φερεντίνο. Είναι ένα παιχνίδι που βλέπει -ενίοτε- και ο γιός μου μια και έχει αριθμούς  (ρωτήσαμε 100 ανθρώπους και ψάχνουμε τις 4-5-6 πιο δημοφιλείς απαντήσεις, κλπ) και του αρέσει και η χορευτική φιγούρα του Φερεντίνου, η χαρακτηριστική κίνηση που κάνει με τα πόδια. Από τότε πέρασε τόσος καιρός κι ακόμα συναντώ άτομα που μου λένε ότι με είδαν ή πετάνε ατάκα από το παιχνίδι μας εκείνο. Ακόμα και σήμερα, συνάντησα στο ασανσέρ ένα συνάδελφο που ανταλλάσσω μόνο μια καλημέρα μαζί του και μου σχολίασε ατάκα από τις απαντήσεις μας! Μα, ας το παραδεχτούμε, ήμασταν πολύ απολαυστικές…

Χθές πήγα το παιδάκι μου να παίξει με τους φίλους του σε ένα παιδότοπο! Μόνη μου, με το αμαξάκι μου! Ντάξει, δεν ήταν πολύ μακριά, την μισή διαδρομή την ξέρω από το σχολείο και είχε και αλάνα να παρκάρω! Εγώ πάντως, ένιωσα ότι έκανα κατόρθωμα! :Ρ Αντιστάθηκα στην εύκολη επιλογή του να παίξουμε μέσα στο σπίτι μια τόσο όμορφη μέρα ή το να πάμε με τα πόδια μέχρι την πλατεία! Και εκείνος καταχάρηκε και εγώ το ίδιο! Καταχαρήκαμε οικογενειακώς! Εμπόδιο Νο 1: Φορούσα μπαλαρίνες και μου μπαινοβγαίνανε την ώρα που πατούσα γκάζο/ φρένο. Η φουντουκονονά προτείνει σε τέτοιες περιπτώσεις να οδηγείς ξυπόλητη, αλλά δεν το έκανα. Εμπόδιο Νο 2: Στην…

Μικρές εκπληξούλες που το ελάχιστο κόστος τους είναι αντιστρόφως ανάλογο της μεγάλης χαράς που προσφέρουν στον αποδέκτη! Το τελευταίο διάστημα λοιπόν ξεκινώντας από τη πιο πρόσφατη προς τη πιο παλιά, είχαμε: ·         Για την αδερφή μου που ένιωθε μοναξιά στο εξωτερικό και είχε πεσμένη διάθεση: 8 χρωματιστά μηνυματάκια με θετικά vibes μέσα σε 8 θήκες από παιχνιδάκια του αυγού kinder έκπληξη συν ένα χρωματιστό πορτοφολάκι -γαλάζιο της θάλασσας- με ένα κοριτσάκι! Πως; Με το ταχυδρομείο! ·         Για μένα, που είχα ακεφιές, από τη φίλη μου τη Σοφία: Μια καρεκλίτσα Βιέννης/ μαγνήτης για συνδετήρες, που έχει πάρει ήδη θέση στο γραφείο μου! Το πακετάκι είχε δωράκια και για τους άντρες της…