-
Bloggers Retro Picnic Day
Το Σάββατο που μας πέρασε ήταν πολύ σπέσιαλ! Γιατί; Γιατί οι αγαπημένες γνωστές Βloggers, τις ξέρεις κι εσύ, Κάλη από ανθομέλι και Εύη από mamas n pappas διοργάνωσαν ένα ρετρό πικνίκ που είχε απ’ όλα! Καιιιι, ήμουν κι εγώ εκεί! Γέεεει!! Και ήμουν εκεί γιατί η συναδελφοφίλη Σοφία, που είναι team Nouazeta, με πήγε εκεί! Εγώ, η άμπαλη με την οδήγηση, δε θα μπορούσα να φτάσω αλλιώς ως το πάρκο του Φλοίσβου, που θα γινόταν το event, παρά μόνο σαν συνοδηγός! Με το που είδα την πρόσκληση, κατάλαβα ότι η οργάνωση θα είναι σούπερ! Είχε και dress code, που κάτι τέτοια με τρελαίνουν! Ωστόσο, όταν είπε η Πριγκιπέσσα της καρδιάς…
-
Φτιάξαμε slime / χλαπάτσα, στο άψε σβήσε!
Σας ζητάνε κι εσάς τα παιδιά σας να φτιάξετε slime ή αλλιώς χλαπάτσα / γλίτσα; Θυμάστε αυτήν την αηδία που παίζαμε κι εμείς κάποτε στο σχολείο; Αυτήν! Έχετε προσπαθήσει κι εσείς όπως κι εγώ να φτιάξετε βλέποντας συνταγές από το ίντερνετ αλλά δεν τα καταφέρατε; Και μήπως ήσασταν έτοιμοι να τα παρατήσετε λέγοντας «δεν πειράζει, θα πάρω έτοιμη;» Αν η απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις είναι “ναι”, σας έχω τη λύση, τη συνταγή που δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχει! Αφού μπόρεσα να το κάνω εγώ, που «δεν πιάνουν τα χέρια μου», που μέχρι κι έτοιμο μείγμα χλαπάτσας αγόρασα από γνωστό παιχνιδάδικο όπου έπρεπε απλώς να προσθέσω νερό για να δημιουργηθεί κι…
-
Έχεις κοιμηθεί ποτέ όρθια;
Είδα αυτό το βίντεο -που κυκλοφορεί ευρέως στα σόσιαλ- με αυτό το αξιολάτρευτο κοριτσάκι και ταυτίστηκα! Έχω κάνει τέτοια εγώ…ουυυυ, ένα σωρό! Όπου τέτοια = να τρώω κοιμισμένη! Μεγάλη απόλαυση και το φαγητό αλλά κι ο ύπνος! Αχ, ο ύπνος, ναι! Θα μου πεις γίνονται αυτά τα δύο ταυτόχρονα; Ε ναι, άμα είσαι κομμάτια, νυστάζεις ή απλώς θες να κοιμηθείς ρε αδερφέ, αλλά έχεις και μια λιγουρίτσα, είσαι λίγο λαιμαργούλα και «έλα μωρε, να φάω άλλη μια μπουκίτσα», γίνονται και παραγίνονται! Υπάρχει κόσμος που ξεχνάει να φάει, το πιστεύεις αυτό; Δε μου έχει συμβεί ποτέ! Υπάρχει επίσης κόσμος που θεωρεί τον ύπνο χάσιμο χρόνου, «θα έχουμε άπλετο χρόνο για ύπνο…
-
Russian Doll – πάρτι μέχρι θανάτου;
Μου έχει κολλήσει στο κεφάλι και τραγουδάω συνέχεια: “…Gotta get up, gotta get out, gotta get home before the morning comes What if I’m late, gotta big date, gotta get home before the sun comes up Up and away, got a big day, sorry can’t stay, I gotta run, run, yeah Gotta get home, pick up the phone, I gotta let the people know I’m gonna be late There was a time when we could dance until a quarter to ten, We never thought it would end then, we never thought it would end We used to carry on and drink and do the rock and roll We never thought…
-
She drives -me- crazy!
Πόσα χρόνια μπορεί να παραμείνει κάποιος νέος οδηγός; Πολλά, κρίνοντας από τον εαυτό μου! Ίσως και για πάντα! Κατα τ’ άλλα, λένε ότι τίποτα δε κρατάει για πάντα! Αμ δε! Η φοβία μου για την οδήγηση είναι ολοκαίνουρια, του κουτιού, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Α, όλα κι όλα, την προσέχω σαν τα μάτια μου, που αν θυμηθώ τους ληγμένους φακούς που φοράω, μάλλον λάθος παράδειγμα σου λέω. Ίσως αν έκανα καμιά διαδρομή παραπάνω, αν έτρωγα τα χιλιόμετρα με την κουτάλα της σούπας κι όχι με το κουταλάκι του γλυκού κυδώνι, να αποκτούσα τέλος πάντων εμπειρία και να μη φοβόμουν πια. Τις προάλλες, άλλη μία μέρα στην «εργασία και…
-
Ψηφίσατεεεε;
Αυτές οι εκλογές είχαν για μένα περισσότερο ενδιαφέρον από ποτέ, αφενός γιατί μεγάλωσα, ωρίμασα και ασχολούμαι περισσότερο, αφετέρου, θα έδινα δυναμικό παρόν διότι είχα φέρει τα εκλογικά μου δικαιώματα και δε χρειαζόταν να ξενιτευτώ και το σημαντικότερο, ήξερα πολύ καλά ποιους θα ψηφίσω. Στις Ευρωεκλογές, θα ψήφιζα τον αγαπημένο μου, τον άξιο, ικανό, τίμιο, δουλευταρά τον θείο μου, Βασίλη Μιχαλολιάκο -παρακαλώ μη συγχέουμε τους Μιχαλολιάκους και συγχιστώ- και στις Δημοτικές, θα ψήφιζα τον πιο καλό άνθρωπο που γνωρίζω, τον άντρα μου, που πάει με τον σταυρό στο χέρι και δεν κάνει δημόσιες σχέσεις, (κι ο συνδυασμός αυτών δεν ξέρω πόσο βοηθάει για να εκλεγεί). Ήξερα κι άλλα αξιόλογα άτομα, τεσπά,…
-
Game of Thrones: Το Φινάλε
ΠΡΟΣΟΧΗ – ΠΡΟΣΟΧΗ, SPOILERS ALERT!!! ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΟΣΟΙ ΕΧΕΤΕ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ. ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ, ΤΟ ΚΑΤΩΘΙ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΣΠΟΙΛΕΡΣ. Προειδοποίησα! Θα ξεκινήσω δυναμικά. Ντρέψου λιγάκι, εσύ υπεύθυνε για τη γέψη -έτσι το λέει ο γιος μου- που μας άφησε το τέλος του Game of Thrones. Ντρέψου γενικά για όλον τον τελευταίο κύκλο και ειδικά για το φινάλε! Αυτό κλώθατε ενάμιση χρόνο; ΑΓΚΡ. Οι σκηνοθέτες /σεναριογράφοι και το σινάφι τους μάλλον άλλη σειρά από εμάς βλέπανε τόσα χρόνια… Τι μετάλλαξη χαρακτήρων στο άψε σβήσε και βασικά πόσο «Κεντέρη» τον τρέξανε τον τελευταίο κύκλο; Ποιος τους κυνηγούσε; Τα λευκά γαλανομάτικα ζόμπι, όχι πάντως, μας άφησαν χρόνους. Εδώ και οχτώ σεζόν,…
-
Έρωτας ήταν θαρρώ…
Νιώθω. Τι ρήμα κι αυτό. Δίνει δυναμική στις λέξεις που συνοδεύει. Νιώθεις την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος, τη χαρά, τη μελαγχολία, τη λύπη, την αδιαφορία. Μάντεψε πώς νιώθω, του έγραφε. Νιώσε με. Πόση δύναμη έχει στην προστακτική του. «…νιώσε με, σώσε με, κι ό,τι θες σ’ το προσφέρω…» έλεγαν οι στίχοι ενός τραγουδιού. Η Άννα, σταμάτησε να γράφει. Το χέρι σηκώθηκε από το πληκτρολόγιο κι έμεινε για λίγο μετέωρο στον αέρα. Το κατέβασε αργά κάτω. Δεν είχε νόημα να του γράψει τίποτα. Το ήξερε πολύ καλά πώς νιώθει, του το είχε πει, του το είχε δείξει. Ποιος ο λόγος για το «ραβασάκι»; Να κάνει τι; Επίκληση στο συναίσθημά του;…
Μπορεί να σας αρέσει
Ο Σαλβαδόρ Νταλί και τα γλειφιτζούρια Chupa Chups!
Η Μαύρη Χήρα
Η Candy Candy… αλλιώς!
-
“Έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι δε θα το θυμάται”…
Συζητούσαμε τις προάλλες για τα παιδιά μας -ξέρω δεν το περίμενες, πολύ πρωτότυπο, δεν το συνηθίζουμε καθόλου- και κάποια στιγμή ειπώθηκε το «έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι, δε θα το θυμάται». Από κει ξεκίνησε μια κουβέντα για τις πρώτες αναμνήσεις, από ποια ηλικία τα παιδιά θυμούνται τα διάφορα γεγονότα της ζωής τους. Ακολούθησαν διάφορα επιχειρήματα, ο καθένας έλεγε τα δικά του και τώρα θα γράψω τα δικά μου. Πιστεύω ότι θυμόμαστε από πολύ μικρά. Κι όσα δε θυμόμαστε να τα ανακαλέσουμε με το μυαλό, με την έννοια της συνειδητής μνήμης, τα θυμόμαστε αλλιώς, με την καρδιά, με τα συναισθήματά μας. Μπορεί να είναι θαμμένα μέσα μας και να μη βρίσκονται…
-
Lucia, Το μυστικό των πεφταστεριών
Σήμερα ο γιος μου επισκέφτηκε το πλανητάριο. Και πολύ το αργήσαμε δεδομένου ότι θα γίνει αστροναύτης, αν δε γίνει ταχυδρόμος δηλαδή, γιατί εκτός από το διάστημα, του αρέσουν και τα ταχυδρομεία μας είπε τις προάλλες. Γενικά, οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί είναι του στιλ «σε αγαπάω όχι ως τον Ουρανό αλλά πιο πέρα κι από τον Πλούτωνα που είναι ο πιο μακρινός πλανήτης» (οι τελευταίες πληροφορίες λένε ότι ο Πλούτωνας δεν είναι πλανήτης επειδή είναι μικροσκοπικός. Γιατί δηλ; Είναι σαν να λες ότι οι κοντές δεν είμαστε άνθρωποι, δεν είναι καθόλου δίκαιο για τον Πλούτωνα, αν με ρωτάς) ή «θα ανακαλύψω ένα αστέρι που θα βάλω τα ονόματά μας» και τέτοια.…
