-
She drives -me- crazy!
Πόσα χρόνια μπορεί να παραμείνει κάποιος νέος οδηγός; Πολλά, κρίνοντας από τον εαυτό μου! Ίσως και για πάντα! Κατα τ’ άλλα, λένε ότι τίποτα δε κρατάει για πάντα! Αμ δε! Η φοβία μου για την οδήγηση είναι ολοκαίνουρια, του κουτιού, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Α, όλα κι όλα, την προσέχω σαν τα μάτια μου, που αν θυμηθώ τους ληγμένους φακούς που φοράω, μάλλον λάθος παράδειγμα σου λέω. Ίσως αν έκανα καμιά διαδρομή παραπάνω, αν έτρωγα τα χιλιόμετρα με την κουτάλα της σούπας κι όχι με το κουταλάκι του γλυκού κυδώνι, να αποκτούσα τέλος πάντων εμπειρία και να μη φοβόμουν πια. Τις προάλλες, άλλη μία μέρα στην «εργασία και…
-
Ψηφίσατεεεε;
Αυτές οι εκλογές είχαν για μένα περισσότερο ενδιαφέρον από ποτέ, αφενός γιατί μεγάλωσα, ωρίμασα και ασχολούμαι περισσότερο, αφετέρου, θα έδινα δυναμικό παρόν διότι είχα φέρει τα εκλογικά μου δικαιώματα και δε χρειαζόταν να ξενιτευτώ και το σημαντικότερο, ήξερα πολύ καλά ποιους θα ψηφίσω. Στις Ευρωεκλογές, θα ψήφιζα τον αγαπημένο μου, τον άξιο, ικανό, τίμιο, δουλευταρά τον θείο μου, Βασίλη Μιχαλολιάκο -παρακαλώ μη συγχέουμε τους Μιχαλολιάκους και συγχιστώ- και στις Δημοτικές, θα ψήφιζα τον πιο καλό άνθρωπο που γνωρίζω, τον άντρα μου, που πάει με τον σταυρό στο χέρι και δεν κάνει δημόσιες σχέσεις, (κι ο συνδυασμός αυτών δεν ξέρω πόσο βοηθάει για να εκλεγεί). Ήξερα κι άλλα αξιόλογα άτομα, τεσπά,…
Μπορεί να σας αρέσει
Γενέθλια Φουντουκιού και Καραμέλας
Kiki, are you riding?
Θέλω απλώς τη μαμά μου
-
Game of Thrones: Το Φινάλε
ΠΡΟΣΟΧΗ – ΠΡΟΣΟΧΗ, SPOILERS ALERT!!! ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΟΣΟΙ ΕΧΕΤΕ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ. ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ, ΤΟ ΚΑΤΩΘΙ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΣΠΟΙΛΕΡΣ. Προειδοποίησα! Θα ξεκινήσω δυναμικά. Ντρέψου λιγάκι, εσύ υπεύθυνε για τη γέψη -έτσι το λέει ο γιος μου- που μας άφησε το τέλος του Game of Thrones. Ντρέψου γενικά για όλον τον τελευταίο κύκλο και ειδικά για το φινάλε! Αυτό κλώθατε ενάμιση χρόνο; ΑΓΚΡ. Οι σκηνοθέτες /σεναριογράφοι και το σινάφι τους μάλλον άλλη σειρά από εμάς βλέπανε τόσα χρόνια… Τι μετάλλαξη χαρακτήρων στο άψε σβήσε και βασικά πόσο «Κεντέρη» τον τρέξανε τον τελευταίο κύκλο; Ποιος τους κυνηγούσε; Τα λευκά γαλανομάτικα ζόμπι, όχι πάντως, μας άφησαν χρόνους. Εδώ και οχτώ σεζόν,…
-
Έρωτας ήταν θαρρώ…
Νιώθω. Τι ρήμα κι αυτό. Δίνει δυναμική στις λέξεις που συνοδεύει. Νιώθεις την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος, τη χαρά, τη μελαγχολία, τη λύπη, την αδιαφορία. Μάντεψε πώς νιώθω, του έγραφε. Νιώσε με. Πόση δύναμη έχει στην προστακτική του. «…νιώσε με, σώσε με, κι ό,τι θες σ’ το προσφέρω…» έλεγαν οι στίχοι ενός τραγουδιού. Η Άννα, σταμάτησε να γράφει. Το χέρι σηκώθηκε από το πληκτρολόγιο κι έμεινε για λίγο μετέωρο στον αέρα. Το κατέβασε αργά κάτω. Δεν είχε νόημα να του γράψει τίποτα. Το ήξερε πολύ καλά πώς νιώθει, του το είχε πει, του το είχε δείξει. Ποιος ο λόγος για το «ραβασάκι»; Να κάνει τι; Επίκληση στο συναίσθημά του;…
-
“Έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι δε θα το θυμάται”…
Συζητούσαμε τις προάλλες για τα παιδιά μας -ξέρω δεν το περίμενες, πολύ πρωτότυπο, δεν το συνηθίζουμε καθόλου- και κάποια στιγμή ειπώθηκε το «έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι, δε θα το θυμάται». Από κει ξεκίνησε μια κουβέντα για τις πρώτες αναμνήσεις, από ποια ηλικία τα παιδιά θυμούνται τα διάφορα γεγονότα της ζωής τους. Ακολούθησαν διάφορα επιχειρήματα, ο καθένας έλεγε τα δικά του και τώρα θα γράψω τα δικά μου. Πιστεύω ότι θυμόμαστε από πολύ μικρά. Κι όσα δε θυμόμαστε να τα ανακαλέσουμε με το μυαλό, με την έννοια της συνειδητής μνήμης, τα θυμόμαστε αλλιώς, με την καρδιά, με τα συναισθήματά μας. Μπορεί να είναι θαμμένα μέσα μας και να μη βρίσκονται…
-
Lucia, Το μυστικό των πεφταστεριών
Σήμερα ο γιος μου επισκέφτηκε το πλανητάριο. Και πολύ το αργήσαμε δεδομένου ότι θα γίνει αστροναύτης, αν δε γίνει ταχυδρόμος δηλαδή, γιατί εκτός από το διάστημα, του αρέσουν και τα ταχυδρομεία μας είπε τις προάλλες. Γενικά, οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί είναι του στιλ «σε αγαπάω όχι ως τον Ουρανό αλλά πιο πέρα κι από τον Πλούτωνα που είναι ο πιο μακρινός πλανήτης» (οι τελευταίες πληροφορίες λένε ότι ο Πλούτωνας δεν είναι πλανήτης επειδή είναι μικροσκοπικός. Γιατί δηλ; Είναι σαν να λες ότι οι κοντές δεν είμαστε άνθρωποι, δεν είναι καθόλου δίκαιο για τον Πλούτωνα, αν με ρωτάς) ή «θα ανακαλύψω ένα αστέρι που θα βάλω τα ονόματά μας» και τέτοια.…
-
Ξέρεις τι είναι ο Διαβήτης τύπου 1 ή αλλιώς νεανικός διαβήτης;
Εγώ ξέρω γιατί είμαι παντρεμένη με έναν άνθρωπο που έχει αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο διαβήτη από τα δεκατέσσερα του και τον θαυμάζω πάρα πολύ που ζει με αυτόν, έτσι όπως ζει. Τι εννοώ; Εννοώ ότι ζει τη ζωή του κανονικά κι όχι σαν άρρωστος, είναι μονίμως γελαστός ενώ θα μπορούσε άνετα να είναι γκρινιάρης με αυτό που του έτυχε, υπάρχουμε κι εμείς που γκρινιάζουμε με πολύ λιγότερα. Εν τω μεταξύ, λένε ότι ο διαβήτης σου προκαλεί πάρα πολλά νεύρα που δεν μπορείς να τα ελέγξεις. Αυτό δεν το ξέρω, στο σπίτι μας συνήθως εγώ είμαι αυτή με τα νεύρα. Έως και μας κάνει να το ξεχνάμε ότι πάσχει από κάτι…
Μπορεί να σας αρέσει
Saved by the bell- Β’ Δημοτικού
Θέλω απλώς τη μαμά μου
Έκτακτο επεισόδιο στο σίριαλ “Οδήγηση”
-
Πεντανόστιμο μη σοκολατένιο Κέικ!
Σπίτι μας, όπως θα χετε μυριστεί, μέρα παρά μέρα, ζαχαροπλάθουμε! Μα κουλουράκια, μα καπ κεικς, μα κέικς σκέτα χωρίς τα καπ! Χθες, φτιάξαμε ένα ωραιότατο κέικ, παρόλο που δεν είχαμε τίποτα σοκολατένιο να ρίξουμε και παρέμεινε λευκό! Βγήκε αφράτο και νόστιμο με μια εσάνς πορτοκαλιού! Υλικά 500γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του 250γρ βούτυρο 2μισι φλιτζάνια ζάχαρη 1μισι φλιτζάνι γάλα 4 αυγά Και ξύσμα από πορτοκάλι Εκτέλεση Πρώτα απ’ όλα ανάβουμε τον φούρνο μας στους 180 βαθμούς για να προθερμαθεί και στη συνέχεια πάμε να ασχοληθούμε με τα υλικά μας, να τα ρίξουμε στη λεκάνη, να τα ανακατέψουμε, να τα κάνουμε “ένα”! Βήμα 1ο Λιώνουμε το βούτυρο στο μικροκυμάτων και…
-
Κάθε πρωί που κίναγα να πάω στα σχολειά, φεύγανε σαν πουλιά τα ψαροκάικα…
Κάθε πρωί, μα κάθε πρωί, προσπαθώ να ξυπνήσω τα παιδιά να ετοιμαστούμε και να πάμε ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, στην αρχή με γλυκόλογα, αγκαλιές και φιλιά και στη συνέχεια με αγριοφωνάρες και βρηχηθμούς. Όσο το ρολόι κάνει τικ τακ κι εμείς παραμένουμε στάσιμοι, σιγά σιγά αρχίζω να υψώνω φωνή και μεταμορφώνομαι από νεράιδα σε κακή μάγισσα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάθε Σάββατο είναι όρθια και χοροπηδάνε γεμάτα ενέργεια από τις 7 το πρωί, ενώ κάθε μέρα, καθημερινή, πριν τις 8 -θυμίζω 8.15 χτυπάει το κουδούνι στο δημοτικό- δε σηκώνονται από τα παπλώματα κι όταν σηκωθούν με τα πολλά, περπατάνε με το ρυθμό της χελώνας. Που εγώ έχω…
-
Βλέπω παντού Δημοτικούς Συμβούλους!
Τι σου έχω σήμερα; Ιστορία γυμναστηρίου! Σφηνάκι ιστορία, δε θα διαβάσεις τα συνήθη κατεβατά! Και δεν είναι δική μου, αλλά θα ‘ναι σαν να είναι δική μου! Μιλώ με γρίφους γέροντα; Το παρακάτω περιστατικό έχει πρωταγωνίστρια τη φουντουκονονά, αλλά άνετα θα μπορούσε να είμαι εγώ στη θέση της! Εμ, αν δεν ταιριάζαμε δε θα συμπεθεριάζαμε! Που λες, η κουμπάρα πάει κι εκείνη γυμναστήριο και κάνει Pilates Reformer, αυτό με τα κρεβάτια -πλατφόρμες που πάνε πέρα δώθε μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και έχουν κάτι ελατήρια / ιμάντες που τραβάς και σπρώχνεις κλπ. Έχει το ζόρι του, όπως φαντάζεσαι. Χθες, όπως είναι όλο το team στο κρεβάτι του μόχθου ανάσκελα και…
