-
“Έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι δε θα το θυμάται”…
Συζητούσαμε τις προάλλες για τα παιδιά μας -ξέρω δεν το περίμενες, πολύ πρωτότυπο, δεν το συνηθίζουμε καθόλου- και κάποια στιγμή ειπώθηκε το «έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι, δε θα το θυμάται». Από κει ξεκίνησε μια κουβέντα για τις πρώτες αναμνήσεις, από ποια ηλικία τα παιδιά θυμούνται τα διάφορα γεγονότα της ζωής τους. Ακολούθησαν διάφορα επιχειρήματα, ο καθένας έλεγε τα δικά του και τώρα θα γράψω τα δικά μου. Πιστεύω ότι θυμόμαστε από πολύ μικρά. Κι όσα δε θυμόμαστε να τα ανακαλέσουμε με το μυαλό, με την έννοια της συνειδητής μνήμης, τα θυμόμαστε αλλιώς, με την καρδιά, με τα συναισθήματά μας. Μπορεί να είναι θαμμένα μέσα μας και να μη βρίσκονται…
-
Lucia, Το μυστικό των πεφταστεριών
Σήμερα ο γιος μου επισκέφτηκε το πλανητάριο. Και πολύ το αργήσαμε δεδομένου ότι θα γίνει αστροναύτης, αν δε γίνει ταχυδρόμος δηλαδή, γιατί εκτός από το διάστημα, του αρέσουν και τα ταχυδρομεία μας είπε τις προάλλες. Γενικά, οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί είναι του στιλ «σε αγαπάω όχι ως τον Ουρανό αλλά πιο πέρα κι από τον Πλούτωνα που είναι ο πιο μακρινός πλανήτης» (οι τελευταίες πληροφορίες λένε ότι ο Πλούτωνας δεν είναι πλανήτης επειδή είναι μικροσκοπικός. Γιατί δηλ; Είναι σαν να λες ότι οι κοντές δεν είμαστε άνθρωποι, δεν είναι καθόλου δίκαιο για τον Πλούτωνα, αν με ρωτάς) ή «θα ανακαλύψω ένα αστέρι που θα βάλω τα ονόματά μας» και τέτοια.…
-
Ξέρεις τι είναι ο Διαβήτης τύπου 1 ή αλλιώς νεανικός διαβήτης;
Εγώ ξέρω γιατί είμαι παντρεμένη με έναν άνθρωπο που έχει αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο διαβήτη από τα δεκατέσσερα του και τον θαυμάζω πάρα πολύ που ζει με αυτόν, έτσι όπως ζει. Τι εννοώ; Εννοώ ότι ζει τη ζωή του κανονικά κι όχι σαν άρρωστος, είναι μονίμως γελαστός ενώ θα μπορούσε άνετα να είναι γκρινιάρης με αυτό που του έτυχε, υπάρχουμε κι εμείς που γκρινιάζουμε με πολύ λιγότερα. Εν τω μεταξύ, λένε ότι ο διαβήτης σου προκαλεί πάρα πολλά νεύρα που δεν μπορείς να τα ελέγξεις. Αυτό δεν το ξέρω, στο σπίτι μας συνήθως εγώ είμαι αυτή με τα νεύρα. Έως και μας κάνει να το ξεχνάμε ότι πάσχει από κάτι…
-
Πεντανόστιμο μη σοκολατένιο Κέικ!
Σπίτι μας, όπως θα χετε μυριστεί, μέρα παρά μέρα, ζαχαροπλάθουμε! Μα κουλουράκια, μα καπ κεικς, μα κέικς σκέτα χωρίς τα καπ! Χθες, φτιάξαμε ένα ωραιότατο κέικ, παρόλο που δεν είχαμε τίποτα σοκολατένιο να ρίξουμε και παρέμεινε λευκό! Βγήκε αφράτο και νόστιμο με μια εσάνς πορτοκαλιού! Υλικά 500γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του 250γρ βούτυρο 2μισι φλιτζάνια ζάχαρη 1μισι φλιτζάνι γάλα 4 αυγά Και ξύσμα από πορτοκάλι Εκτέλεση Πρώτα απ’ όλα ανάβουμε τον φούρνο μας στους 180 βαθμούς για να προθερμαθεί και στη συνέχεια πάμε να ασχοληθούμε με τα υλικά μας, να τα ρίξουμε στη λεκάνη, να τα ανακατέψουμε, να τα κάνουμε “ένα”! Βήμα 1ο Λιώνουμε το βούτυρο στο μικροκυμάτων και…
Μπορεί να σας αρέσει
Μπακλαβάς με γεύση αγάπη!
Λευκή Τούρτα Αμυγδάλου
Πλάθουν κουλουράκια τα παιδικά χεράκια
-
Κάθε πρωί που κίναγα να πάω στα σχολειά, φεύγανε σαν πουλιά τα ψαροκάικα…
Κάθε πρωί, μα κάθε πρωί, προσπαθώ να ξυπνήσω τα παιδιά να ετοιμαστούμε και να πάμε ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, στην αρχή με γλυκόλογα, αγκαλιές και φιλιά και στη συνέχεια με αγριοφωνάρες και βρηχηθμούς. Όσο το ρολόι κάνει τικ τακ κι εμείς παραμένουμε στάσιμοι, σιγά σιγά αρχίζω να υψώνω φωνή και μεταμορφώνομαι από νεράιδα σε κακή μάγισσα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάθε Σάββατο είναι όρθια και χοροπηδάνε γεμάτα ενέργεια από τις 7 το πρωί, ενώ κάθε μέρα, καθημερινή, πριν τις 8 -θυμίζω 8.15 χτυπάει το κουδούνι στο δημοτικό- δε σηκώνονται από τα παπλώματα κι όταν σηκωθούν με τα πολλά, περπατάνε με το ρυθμό της χελώνας. Που εγώ έχω…
-
Βλέπω παντού Δημοτικούς Συμβούλους!
Τι σου έχω σήμερα; Ιστορία γυμναστηρίου! Σφηνάκι ιστορία, δε θα διαβάσεις τα συνήθη κατεβατά! Και δεν είναι δική μου, αλλά θα ‘ναι σαν να είναι δική μου! Μιλώ με γρίφους γέροντα; Το παρακάτω περιστατικό έχει πρωταγωνίστρια τη φουντουκονονά, αλλά άνετα θα μπορούσε να είμαι εγώ στη θέση της! Εμ, αν δεν ταιριάζαμε δε θα συμπεθεριάζαμε! Που λες, η κουμπάρα πάει κι εκείνη γυμναστήριο και κάνει Pilates Reformer, αυτό με τα κρεβάτια -πλατφόρμες που πάνε πέρα δώθε μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και έχουν κάτι ελατήρια / ιμάντες που τραβάς και σπρώχνεις κλπ. Έχει το ζόρι του, όπως φαντάζεσαι. Χθες, όπως είναι όλο το team στο κρεβάτι του μόχθου ανάσκελα και…
-
Game of Thrones: Ποιος θα καθίσει στο σιδερένιο θρόνο;
Οι Ανοιξιάτικες μέρες που διανύουμε θυμίζουν χειμώνα αλλά το πραγματικό «The Winter is coming» είναι σε τέσσερις (4) μερούλες ακριβώς. Οι φαν του Game of Thrones, ανάμεσα τους περιέργως κι εγώ, μετράμε αντίστροφα για την πρεμιέρα της 8ης και τελευταίας σεζόν! Όλοι περιμένουμε με την υπομονή του Ιώβ, εδώ κι ενάμισι χρόνο που τελείωσε η 7η σεζόν, τώρα πρόσφατα δηλαδή, να δούμε τι θα παίξει στο φινάλε! Εν τω μεταξύ, περιμένοντας, κοντεύουμε να ξεχάσουμε τι έχει προηγηθεί, ποιοι έχουν μείνει ζωντανοί κλπ. ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΜΗ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ GAME OF THRONES ΑΛΛΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΝΑ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ! Δεν έχω spoiler στο κείμενο,…
-
La Casa de Papel
Τελευταία και καταϊδρωμένη θα σου μιλήσω κι εγώ για το ισπανικό “La Casa de Papel”, που έχει κάνει πάταγο! Από πέρυσι άκουγα να το εκθειάζουν και να λένε τα καλύτερα! Από όλα τα στόματα άκουγα «οπωσδήποτε πρέπει να το δεις» και όλοι ξέρουμε ότι το word of mouth που μαθαίναμε και στα μάρκετινγκς στις Αγγλίες, είναι η μισή επιτυχία ενός προϊόντος. Λίγο ότι δεν υπήρχε χρόνος, λίγο ότι πέρυσι ακουμπούσα την τρέλα, μόνο τα σίριαλ μου λείπανε και μάλιστα τα ισπανικά, λίγο ότι μεγαλώνοντας γίνομαι αντιδραστικό στοιχείο και δε θα κάνω ότι μου λέτε, και «σιγά την υπόθεση, τους κλέφτες και τους αστυνόμους», ε, να, πώς πέρασε ο καιρός. Τέλος…
-
Έχεις κάνει ποδήλατο χωρίς σέλα;
Λίγο πονηρός ο τίτλος, το παραδέχομαι, τον έβαλα επίτηδες, αλλά κι εσύ παραδέξου ότι έχεις πονηρό μυαλό! Μιλάω κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά, οπότε, δε θα διαβάσεις για σεξ εδώ, αν και κατά μία έννοια, την μεταφορική, το λες κι έτσι, αλλά ας μη σε κάνω τώρα συνοδοιπόρο στα δαιδαλώδη μονοπάτια των σκέψεων μου και φύγεις πριν διαβάσεις τις γυμναστικές μου επιδόσεις κι αποδόσεις τη βδομάδα που μας πέρασε! Παραπροχθές, πιο έτοιμη και αποφασισμένη από ποτέ, βάζω φόρμα και αθλητικά να πάω για TRX, που κάθε φορά λέω είναι η τελευταία και κάθε φορά επιστρέφω, γιατί τέτοια είμαι εγώ, σταθερή κι ακλόνητη στις αποφάσεις μου! Στη ρεσεψιόν του γυμναστηρίου μου λέει…
-
Τι ωραία που περνάμε στο γυμναστήριο!
Θυμάσαι το κείμενο με το TRX? Αυτό εδώ, λέω! Ε, όπως ο “δολοφόνος” ξαναγυρίζει στον τόπο του εγκλήματος έτσι κι εγώ ξαναπήγα στο συγκεκριμένο μάθημα. Αυτή τη φορά ήξερα τι με περιμένει κι όσο να ναι, όταν είσαι προετοιμασμένος, τα πας και καλύτερα. Τα πήγα καλύτερα, με την έννοια ότι δε μου ήρθε η σκοτοδίνη και δε σωριάστηκα πάνω στις κίτρινες μπάλες του πιλάτες. Ε, σε κάποια λούφαρα και λίγο, δε διεκδικώ τον τίτλου του MVP. Κι όχι μόνο έβγαλα το μάθημα αλλά πήγα και στο επόμενο μάθημα που ήταν η Zumba! Αμέ, στο καπάκι! Σήμερα βέβαια, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου, ήρθα μπουσουλώντας στη δουλειά, αλλά αυτό…
