-
“Έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι δε θα το θυμάται”…
Συζητούσαμε τις προάλλες για τα παιδιά μας -ξέρω δεν το περίμενες, πολύ πρωτότυπο, δεν το συνηθίζουμε καθόλου- και κάποια στιγμή ειπώθηκε το «έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι, δε θα το θυμάται». Από κει ξεκίνησε μια κουβέντα για τις πρώτες αναμνήσεις, από ποια ηλικία τα παιδιά θυμούνται τα διάφορα γεγονότα της ζωής τους. Ακολούθησαν διάφορα επιχειρήματα, ο καθένας έλεγε τα δικά του και τώρα θα γράψω τα δικά μου. Πιστεύω ότι θυμόμαστε από πολύ μικρά. Κι όσα δε θυμόμαστε να τα ανακαλέσουμε με το μυαλό, με την έννοια της συνειδητής μνήμης, τα θυμόμαστε αλλιώς, με την καρδιά, με τα συναισθήματά μας. Μπορεί να είναι θαμμένα μέσα μας και να μη βρίσκονται…
-
Lucia, Το μυστικό των πεφταστεριών
Σήμερα ο γιος μου επισκέφτηκε το πλανητάριο. Και πολύ το αργήσαμε δεδομένου ότι θα γίνει αστροναύτης, αν δε γίνει ταχυδρόμος δηλαδή, γιατί εκτός από το διάστημα, του αρέσουν και τα ταχυδρομεία μας είπε τις προάλλες. Γενικά, οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί είναι του στιλ «σε αγαπάω όχι ως τον Ουρανό αλλά πιο πέρα κι από τον Πλούτωνα που είναι ο πιο μακρινός πλανήτης» (οι τελευταίες πληροφορίες λένε ότι ο Πλούτωνας δεν είναι πλανήτης επειδή είναι μικροσκοπικός. Γιατί δηλ; Είναι σαν να λες ότι οι κοντές δεν είμαστε άνθρωποι, δεν είναι καθόλου δίκαιο για τον Πλούτωνα, αν με ρωτάς) ή «θα ανακαλύψω ένα αστέρι που θα βάλω τα ονόματά μας» και τέτοια.…
-
Ξέρεις τι είναι ο Διαβήτης τύπου 1 ή αλλιώς νεανικός διαβήτης;
Εγώ ξέρω γιατί είμαι παντρεμένη με έναν άνθρωπο που έχει αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο διαβήτη από τα δεκατέσσερα του και τον θαυμάζω πάρα πολύ που ζει με αυτόν, έτσι όπως ζει. Τι εννοώ; Εννοώ ότι ζει τη ζωή του κανονικά κι όχι σαν άρρωστος, είναι μονίμως γελαστός ενώ θα μπορούσε άνετα να είναι γκρινιάρης με αυτό που του έτυχε, υπάρχουμε κι εμείς που γκρινιάζουμε με πολύ λιγότερα. Εν τω μεταξύ, λένε ότι ο διαβήτης σου προκαλεί πάρα πολλά νεύρα που δεν μπορείς να τα ελέγξεις. Αυτό δεν το ξέρω, στο σπίτι μας συνήθως εγώ είμαι αυτή με τα νεύρα. Έως και μας κάνει να το ξεχνάμε ότι πάσχει από κάτι…
-
Βλέπω παντού Δημοτικούς Συμβούλους!
Τι σου έχω σήμερα; Ιστορία γυμναστηρίου! Σφηνάκι ιστορία, δε θα διαβάσεις τα συνήθη κατεβατά! Και δεν είναι δική μου, αλλά θα ‘ναι σαν να είναι δική μου! Μιλώ με γρίφους γέροντα; Το παρακάτω περιστατικό έχει πρωταγωνίστρια τη φουντουκονονά, αλλά άνετα θα μπορούσε να είμαι εγώ στη θέση της! Εμ, αν δεν ταιριάζαμε δε θα συμπεθεριάζαμε! Που λες, η κουμπάρα πάει κι εκείνη γυμναστήριο και κάνει Pilates Reformer, αυτό με τα κρεβάτια -πλατφόρμες που πάνε πέρα δώθε μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και έχουν κάτι ελατήρια / ιμάντες που τραβάς και σπρώχνεις κλπ. Έχει το ζόρι του, όπως φαντάζεσαι. Χθες, όπως είναι όλο το team στο κρεβάτι του μόχθου ανάσκελα και…
-
Έχεις κάνει ποδήλατο χωρίς σέλα;
Λίγο πονηρός ο τίτλος, το παραδέχομαι, τον έβαλα επίτηδες, αλλά κι εσύ παραδέξου ότι έχεις πονηρό μυαλό! Μιλάω κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά, οπότε, δε θα διαβάσεις για σεξ εδώ, αν και κατά μία έννοια, την μεταφορική, το λες κι έτσι, αλλά ας μη σε κάνω τώρα συνοδοιπόρο στα δαιδαλώδη μονοπάτια των σκέψεων μου και φύγεις πριν διαβάσεις τις γυμναστικές μου επιδόσεις κι αποδόσεις τη βδομάδα που μας πέρασε! Παραπροχθές, πιο έτοιμη και αποφασισμένη από ποτέ, βάζω φόρμα και αθλητικά να πάω για TRX, που κάθε φορά λέω είναι η τελευταία και κάθε φορά επιστρέφω, γιατί τέτοια είμαι εγώ, σταθερή κι ακλόνητη στις αποφάσεις μου! Στη ρεσεψιόν του γυμναστηρίου μου λέει…
-
Τι ωραία που περνάμε στο γυμναστήριο!
Θυμάσαι το κείμενο με το TRX? Αυτό εδώ, λέω! Ε, όπως ο “δολοφόνος” ξαναγυρίζει στον τόπο του εγκλήματος έτσι κι εγώ ξαναπήγα στο συγκεκριμένο μάθημα. Αυτή τη φορά ήξερα τι με περιμένει κι όσο να ναι, όταν είσαι προετοιμασμένος, τα πας και καλύτερα. Τα πήγα καλύτερα, με την έννοια ότι δε μου ήρθε η σκοτοδίνη και δε σωριάστηκα πάνω στις κίτρινες μπάλες του πιλάτες. Ε, σε κάποια λούφαρα και λίγο, δε διεκδικώ τον τίτλου του MVP. Κι όχι μόνο έβγαλα το μάθημα αλλά πήγα και στο επόμενο μάθημα που ήταν η Zumba! Αμέ, στο καπάκι! Σήμερα βέβαια, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου, ήρθα μπουσουλώντας στη δουλειά, αλλά αυτό…
-
Νουαζέτα – TRX, σημειώσατε διπλό!
Εκεί που καθόμουν και δεν είχα τι να κάνω και ένιωθα ξεκούραστη και…οκ, φτάνει ο σαρκασμός, δεν το συνεχίζω, μου ήρθε μια φανταστική, καταπληκτική, τουλάστιχον πολύ καλή, ιδέα! Ποια ήταν αυτή; Να πάω να κάνω αυτό το TRX στο γυμναστήριο. Για όσους δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι αυτό, θα ενημερώσω, να προλάβω κάποιον ανυποψίαστο και κυρίως αγύμναστο σαν και μένα μην πάει αεράτος και του έρθει νταμπλάς! Είναι πολύ δύσκολη γυμναστική και δεν ξέρω if it is just me or… αλλά αν είσαι ντιπ για ντιπ αγύμναστος ίσως να έπρεπε να ξεκινήσεις με κάτι άλλο πριν πας να ενσωματωθείς σε ένα γκρουπ που όσο να ναι, έχει κάνει τις πρόβες…
-
Ποιο πρώτο ραντεβού σου έχει μείνει αξέχαστο;
Κάποτε που βγαίναμε ραντεβού, στα τυφλά, στα κρυφά ή στα φανερά, μας είχαν τύχει κάποιες περιπτώσεις που ακόμα και τώρα όταν τις συζητάμε μας πιάνει τρελό γέλιο! Υπάρχουν κάποια πρώτα ραντεβού που θα τα θυμόμαστε για πάντα, είτε γιατί κάναμε κάτι “κουλό” εμείς, είτε ο άλλος κι έτσι πέρασαν στη σφαίρα της αιωνιότητας! Από μια μικρή γύρα σε φίλους και γνωστούς (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε), συγκέντρωσα τις ιστορίες που θα δεις παρακάτω: Επέλεξα εκείνες που μπορούν να αναφερθούν και δεν είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση! Ξεκινάμε; Τα…Τσισάκια! #1. Είμαστε σε ένα μπαρ σε μυστηριώδη περιοχή της Αθήνας και πίνουμε μπίρες. Προτείνει να πάμε σπίτι του και σηκωνόμαστε να…
-
Περί Ambassador ο λόγος
Τις προάλλες, βρήκα τυχαίως μήνυμα στο Instagram -και λέω τυχαίως γιατί με το Instagram δεν έχουμε ακόμα πολλά πολλά- από μια εταιρεία που με ρωτούσε αν ενδιαφέρομαι να γίνω Ambassador στο προϊόν της! Ξέρω τι σκέφτεσαι, καταρχάς, σε βλέπω που γελάς! Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα! Ψέματα να σου πω; Αφού δεν πολυασχολούμαι, καμιά φωτογραφία να βάλω στη χάση και τη φέξη! Οπότε λογική η σκέψη “πού πας ρε Καραμήτρο που οι followers σου στο Instagram χωράνε στο σαλόνι σου -λέμε τώρα-, που δεν ξέρεις να ανεβάσεις ένα story, που σου στέλνουν μήνυμα και το βλέπεις μετά από μέρες! Σιγά μη γίνεις και Influencer!”! Στη συνέχεια, η δεύτερη σκέψη ήταν…
-
Κάποτε, στο καραμελένιο
Κοίτα να δεις τι θυμήθηκα πρωί πρωί με το χιονιά και τη θέρμανση που θυμήθηκα να κλείσω φεύγοντας από το σπίτι. Λίγο πριν γνωρίσω τον άντρα μου, έμενα μόνη μου στο σπιτάκι που είχα αγοράσει και ήταν καραμελένιο. Έτσι το αποκαλούσαμε επειδή είχα βάλει λεμονί – ζαχαρί – λιλά χρώμα στους τοίχους. Ακόμα και το τζάκι το είχα βάψει λιλά (ροζ για όσους δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τη διαφορά). Πολλοί φίλοι μου το αποκαλούσαν «τσιχλόφουσκα» και «μπιγκ μπάμπολ», αλλά οι περισσότεροι το λέγαμε «καραμελένιο»! Το λάτρευα το σπιτάκι μου, το είχα κάνει κουκλίστικο. Του είχα βάλει και καινούριες εσωτερικές πόρτες, έπιπλα μπάνιου, αλουμίνια, εξωτερική πόρτα ασφαλείας, του είχα κάνει ολική…
