Τελευταία μέρα του 2018!  Αχ, μας πήρε και μας σήκωσε ο χρόνος που φεύγει. Υποτίθεται ότι είμαι θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος, οπότε θα κρατήσω τις καλές στιγμές του, γιατί υπήρχαν κι αυτές, να μην είμαι άδικη, ούτε αχάριστη. Όσον αφορά στις κακές, ειδικά για τις απώλειες που προσωπικά είχα, θα πάρω τον χρόνο μου, θα θρηνήσω με τον τρόπο μου και μετά θα τις βάλω σε ένα κουτάκι, θα κλείσω το καπάκι, θα το τοποθετήσω με προσοχή σε μια γωνίτσα του μυαλού μου και θα προχωρήσω παρακάτω. Ανά διαστήματα θα το ανοίγω και ελπίζω να χαμογελάω κι όχι να κλαίω, αν και τα δάκρυα δεν είναι κακό πράγμα. Εμένα με…

23 Νοεμβρίου και δεν έχω ακούσει ακόμα το “last Christmas” των Wham κι αρχίζω και ανησυχώ. Ανησυχώ επίσης που δεν μπαίνω σε χριστουγεννιάτικη διάθεση και σε μία βδομάδα μπαίνει ο Δεκέμβρης. Εδώ, όχι μόνο τριαλαρί τριαλαρό δεν είμαι, αλλά ανεβάζω το ένα στενάχωρο άρθρο μετά το άλλο. Εκτός τόπου και χρόνου. Χρόνου μάλλον, ο τόπος σωστός είναι. Λίγο «γυάλισε» το μάτι μου, με την καλή έννοια βεβαίως βεβαίως, όταν είδα αυτήν εδώ την ανάρτηση, της ShareYourLikes! Λίγο με ξεκούνησε αλλά πάλι βυθίστηκα στην καθημερινότητα μου. Μια επόμενη μέρα είδα την ιδέα της Κλέλιας που έχει και νεράιδα και δράκο στην οικογένειά της κι ενθουσιάστηκα με αυτήν τη νεράιδα των Χριστουγέννων. Παίζει…

Οι μαμάδες ως γνωστόν, είμαστε συνήθως κουρασμένες. Βρισκόμαστε σε μία κλίμακα από το «νυστάζω, είμαι κουρασμένη» έως το «σέρνομαι, κοιμάμαι όρθια, υπολειτουργώ». Προσωπικά, το τελευταίο δίχρονο έχω δώσει ρεσιτάλ κούρασης. Μπορείς να δεις το Vol 1 εδώ. Στο τρέξιμο, όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, για να προλάβω τους χρόνους, που δεν τους προλαβαίνω και είμαι συνέχεια τελευταία και καταϊδρωμένη, έχω κάνει διάφορα που προκαλούν το γέλιο όσων τυγχάνει να είναι μπροστά ή το σήκωμα του φρυδιού τους. Εξαρτάται από τι είδους παράσταση δίνω εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς υπάρχουν και πολλά που μένουν μεταξύ εμού της ιδίας και δεν έχω κοινό, όπως το χθεσινό που είναι κι η αφορμή για…

Άλλα αντί άλλων ο τίτλος,ε; Έχεις ένα δίκιο, αλλά πρώτον μου έχει κολλήσει και το τραγουδάω τώρα που γράφω αυτό το κείμενο και δεύτερον, δεν είναι τόσο άσχετο εφόσον θα μιλήσω για οδήγηση. Τι όχι; Τέλος πάντων, πάμε στο θέμα μας! Χθες το βραδάκι σε μια διαδρομή που κάνω και με κλειστά τα μάτια, πήγα να πάθω μεγάλο κάζο. Από κει που δεν το περιμένεις άλλωστε, δε σου έρχεται συνήθως; Φοβάμαι να οδηγώ σε περιοχές που βρίσκονται μακριά μην τρακάρω, αποφεύγω να μπω στην Εθνική ή την Αττική οδό μην τρακάρω, αγχώνομαι μη χαθώ σε καμία περιοχή που δεν ξέρω και μάντεψε; τρακάρω, (το τρακάρισμα παίζει σε όλα τα σενάρια)…

Το ηρεμιστικό μου, το τονωτικό μου, το φάρμακο μου για πάσα νόσο και εμ, για πάσα νόσο, ας μη γράψω το υπόλοιπο και παρεξηγηθώ από όποιον δεν είχε πάρει τη θεωρητική κατεύθυνση στις πανελλήνιες, είναι η μουσική και κατ’ επέκταση ο χορός. Σπάνια άλλωστε θα επιλέξω… «καθιστική» μουσική. Αυτή που με κερδίζει είναι αυτή που έχει έντονο τέμπο και ρυθμό, που με ξεσηκώνει, μου γαργαλάει τα πόδια να σηκωθώ να χορέψω. Μπορεί να μην έχω όρεξη να μιλήσω σε άνθρωπο ή να σέρνομαι από την κούραση, αν βάλω αγαπημένα μου χορευτικά τραγούδια ποπ και μέινστριμ συνήθως κατηγορίας, τσεκαρισμένο, αφενός μου περνάνε όλα, αφετέρου, βαρώ προσοχή στο dance floor, που λέει…

Παιδί μου, αγόρι μου, ψυχή μου, λατρεία μου, αύριο θα πάρεις τη σάκα σου και θα πάμε μαζί στο νέο σου «μεγάλο σχολείο». Θα κάνουμε μαζί τον καθιερωμένο αγιασμό, θα σου δώσουν ολοκαίνουρια βιβλία με γράμματα που τόσο αγαπάς και θα πάρεις μια πρώτη γεύση από το δημοτικό. Καλή αρχή και καλή προσαρμογή να έχεις φουντουκάκι μου στη νέα σχολική χρονιά και σε όλες αυτές τις μεγάλες αλλαγές που θα βιώσεις. Γιατί, η πρώτη δημοτικού είναι εντελώς διαφορετική από το νηπιαγωγείο και το σχολείο, όπως το γνώριζες ως τώρα. Πλέον είσαι έξι χρονών, θα κάθεσαι σε θρανίο και θα πρέπει να παραμένεις εκεί καθ’ όλη τη διάρκεια της διδασκαλίας, μέχρι…

Σε ένα ταξίδι που έκανα πρόσφατα στο εξωτερικό άκουσα το εξής: «με τέτοιο κλίμα (ζέστη- υγρασία και τα σχετικά) που έχει η Μάλτα αυτήν την εποχή, με τίποτα δε θα ταξίδευα εκεί». Όταν το άκουσα αυτό, σκέφτηκα πόσα άτομα γνωρίζω που δε συμβιβάζονται με τίποτα και τελικά αυτό που έχουν είναι ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Θέλουν το «τέλειο» και γλιστράει η ευτυχία μέσα από τα χέρια τους. Διότι το «τέλειο» δεν υπάρχει και περιμένοντας συνεχώς να εμφανιστεί, χάνουν τη μία ευκαιρία μετά την άλλη και είναι πολύ κρίμα, γιατί ο χρόνος πίσω δε γυρίζει κι η ζωή δυστυχώς δεν έχει πρόβα. Μία μοναδική παράσταση έχει κι αυτό δείχνουν να…