Όταν κάποιος χάνει το γονιό του, νιώθει σαν να του τραβήξανε ξαφνικά το χαλί κάτω από τα πόδια του. Τον πόνο της απώλειας αυτής, μπορεί να τον καταλάβει μόνο κάποιος που έχει βιώσει την ίδια απώλεια. Μόνο. Όλοι οι άλλοι συμπάσχουν αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν ακριβώς. Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει ο γονιός του αλλά ποτέ δεν είναι προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο, ακόμη κι άρρωστος να είναι ο πατέρας ή η μάνα του. Πόσο μάλλον όταν είναι νέος, δεν έχει θέμα υγείας και πιάνει την πέτρα και τη στύβει. Το καλοκαίρι αυτό του 2018 είναι μαύρο. Δεν τα ήξερα έτσι εγώ τα καλοκαίρια. Αλλιώς τα…

Τέλος εποχής για το φουντούκι, αλλά και για εμάς. Τελείωσε το νηπιαγωγείο, το αγόρι μου μετά το καλοκαίρι θα πάει στο «μεγάλο» σχολείο το δημοτικό. Τι να πρωτοπώ για το σχολείο μας…Μπήκε στη ζωή μας εντελώς τυχαία, όταν το φουντούκι ήταν δύο ετών. Σαν τώρα θυμάμαι το τηλέφωνο από τη γραμματέα του σχολείου να με ενημερώνει ότι είμαστε οι πρώτοι επιλαχόντες μέσω ΕΣΠΑ κι ότι από τη Δευτέρα μπορεί να έρθει το παιδί στο σχολείο. Εκείνη τη στιγμή, δεν είχαμε ιδέα ότι το παιδί μας θα αποκτούσε μια δεύτερη οικογένεια. Γιατί, αυτό είναι η «καραμέλα» πλέον για όλα τα καραμελόπαιδα και τους καραμελογονείς. Μια οικογένεια που απαρτίζεται από μέλη πλήρως…

Έρευνες σχετικά με την παρατηρητικότητα, έχουν δείξει ότι βλέπουμε μόνο ό,τι μας ενδιαφέρει κι ότι σπάνια κάποιος παρατηρεί κάτι το οποίο αγνοεί, δεν ψάχνει και δεν τον απασχολεί. Κι έρχομαι λοιπόν να επιβεβαιώσω αυτές τις έρευνες. Πριν γίνω μαμά, δεν έβλεπα πέρα από τη μύτη μου, και δεν τη λες και μικρή. Από τότε που έγινα μαμά, ξαφνικά άνοιξαν τα μάτια μου. Παρατηρώ τρελές λεπτομέρειες σε αντικείμενα, ανθρώπους, συμπεριφορές, ιδίως αν κάτι από τα προαναφερθέντα έχει την παραμικρή, την οποιαδήποτε σχέση με τα παιδιά μου. Μπορεί να παίζουν αρκετά παραπέρα κι εγώ να μιλάω με μαμαδοφίλες, αλλά το ένα μάτι του Σάρουμαν, είναι πάντα πάνω τους και περιμετρικά τους και…

Το να αποκτήσεις δεύτερο παιδί, είναι προχωρημένη πίστα στο οικογενειακό παιχνίδι, φέρνει πολλές αλλαγές στην ισορροπία της οικογένειας, ανάμεσα στο ζευγάρι και στο πρώτο παιδί. Τα πάντα όλα, αγάπη, υποχρεώσεις, οτιδήποτε, πολλαπλασιάζονται, ΕΚΤΟΣ από το χρόνο που μοιράζεται κι άρα λιγοστεύει. Ο ελεύθερος δε χρόνος που έχει ένα ζευγάρι μεταξύ του, αλλά και ατομικά ο κάθε γονιός, που αντικειμενικά υπάρχει με ένα μόνο παιδί, μειώνεται πάρα πολύ για να μην πω εκμηδενίζεται και τρομάξω εκείνους που σκέφτονται να αποκτήσουν δεύτερο. Για παράδειγμα, όταν υπάρχει ένα μόνο παιδί, θα το ταίσει /κοιμίσει /πλύνει ο ένας γονιός, όσο ο άλλος δουλεύει/ κοιμάται/ κάνει μπάνιο/ κάποιο χόμπι, ενώ με δύο, ο ένας θα…

Φτιάχνοντας για πολλοστή φορά το ντουλάπι με τα φάρμακα και τα διάφορα του μπάνιου, το οποίο παρεμπιπτόντως, όλο φτιάχνω και μονίμως άφτιαχτο είναι, είδα ότι έχει λήξει η αγωγή για τις ψείρες. Δεν εννοώ το προληπτικό αντιψειρέξ που ψεκάζουμε το κεφάλι των παιδιών πριν πάνε σχολείο, αλλά αυτό που εξολοθρεύει τις ψείρες. «Κολλήσατε κι εσείς;» Θα με ρωτήσεις. «Όχι, όχι ακόμη», θα σου απαντήσω, «αλλά των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν»! Κι επειδή γύρω μας κάνουν «πάρτι» οι ψείρες, φοβάμαι ότι δε θα μείνουμε ακάλεστοι σε κάποιο από αυτό. Ως γνωστόν, οι ψείρες πάνε και στις καλύτερες οικογένειες, αν και προς το παρόν μας έχουν προσπεράσει, ίσως να χρωστάμε…