-
Έχεις δικαίωμα να μην είσαι καλά
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό κορίτσι που είχε χάσει πρόσφατα τον μπαμπά του, ζητήθηκε να κάνει μια ζωγραφιά κι εκείνο αποτύπωσε πάνω στο λευκό χαρτί πολλά χρωματιστά λουλούδια. Και λουλούδια και πολλά και χρωματιστά. Ζωγράφισε κάτι τόσο χαρούμενο κι αισιόδοξο σε περίοδο που θα πρεπε λογικά να πιάσει αποκλειστικά τους μαύρους μαρκαδόρους και να τα μπογιατίσει όλα μαύρα κι άραχνα. Υπάρχει κόσμος λοιπόν, που έχει την τάση να αποφεύγει να νιώσει τη στενοχώρια και ν’ αναβάλλει τη θλίψη για μετά, αργότερα, ποτέ. Τη χαρά τη νιώθει με όλο του το «είναι», τη ρουφάει ως το μεδούλι, οτιδήποτε όμως ζορίζει το βάζει σε ένα κουτάκι και το στοιβάζει…
-
Να μιλά κανείς ή να μη μιλά;
Ιδού η απορία. Όπως ξέρετε ή θα ‘χετε ήδη καταλάβει από τα διάφορα που ανεβάζω, όταν κάποιος κάνει ή λέει κάτι που με αφορά και με ενοχλεί, προσπερνάω, δε δίνω συνέχεια. Είμαι ο ορισμός του «Και τι α κανς α κατς α μαλώις;» Δεν ξέρω αν αυτό τον κάνει να τρώγεται παραπάνω με τα ρούχα του, γιατί καμιά φορά όταν ξύνεσαι στην γκλίτσα του τσοπάνη, θέλεις αυτός να αντιδράσει κι όταν εκείνος δεν το κάνει, αυτό μπορεί να σε τσαντίζει περισσότερο. Αν ισχύει αυτό, με ικανοποιεί. Ας βράζει στο ζουμί του. Αν όχι και νομίζει ότι δεν κατάλαβα και γι’ αυτό δεν απάντησα, λάθος μαντεψιά, απλώς δε μ’ αρέσουν οι…
-
Η μαμά τα ‘χει παίξει (Vol 2)
Οι μαμάδες ως γνωστόν, είμαστε συνήθως κουρασμένες. Βρισκόμαστε σε μία κλίμακα από το «νυστάζω, είμαι κουρασμένη» έως το «σέρνομαι, κοιμάμαι όρθια, υπολειτουργώ». Προσωπικά, το τελευταίο δίχρονο έχω δώσει ρεσιτάλ κούρασης. Μπορείς να δεις το Vol 1 εδώ. Στο τρέξιμο, όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, για να προλάβω τους χρόνους, που δεν τους προλαβαίνω και είμαι συνέχεια τελευταία και καταϊδρωμένη, έχω κάνει διάφορα που προκαλούν το γέλιο όσων τυγχάνει να είναι μπροστά ή το σήκωμα του φρυδιού τους. Εξαρτάται από τι είδους παράσταση δίνω εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς υπάρχουν και πολλά που μένουν μεταξύ εμού της ιδίας και δεν έχω κοινό, όπως το χθεσινό που είναι κι η αφορμή για…
-
Ατελείωτο παιχνίδι στο περιβόλι της Βάρης
Όπως θα ‘χεις καταλάβει μετά από τόσες αναρτήσεις σαν αυτή εδώ ή αυτή εδώ, μας αρέσουν οι βόλτες σε πάρκα, κήπους και άλση! Πρασινάδες να υπάρχουν και δέντρα να σκαρφαλώνουμε και χώματα να παίζουμε και να ρίχνουμε και νερό να κάνουμε λασπόπιτες και είναι η καλύτερη μας! Γενικά το messy play το αγαπάμε! Την Κυριακή που μας πέρασε, πήγαμε σε ένα περιβόλι τέσσερα στρέμματα στη Βάρη. Σε αυτό συγκεκριμένα. Λίγο μακριά από το σπίτι μας αλλά εντάξει, είχα πει ότι αυτό το ΣΚ θα πάμε τα παιδιά κάπου στη φύση να ξεσαλώσουν, κάπου που να μην έχουν ξαναπάει και να έχουν να εξερευνήσουν. Κι όντως, εφοδιασμένα με κουβαδάκια και μεγεθυντικούς…
-
Ένα cine στο Χαλάνδρι, που θα το λατρέψεις!
Ο Cine Athina Piscines Ideales είναι ένας κινηματογράφος στο Χαλάνδρι που όμοιο του μάλλον δεν έχεις ξαναδεί! Χώρος υψηλής αισθητικής και καλόγουστης διακόσμησης, ατμοσφαιρικός και ζεστός σαν το σπίτι σου. Αν πας μία φορά, το πιθανότερο είναι μετά να γίνει το στέκι σου. Απ’ έξω δε φαίνεται κάτι ιδιαίτερο, προσπερνάς, τίποτα δε σε προϊδεάζει για το τι κρύβει το εσωτερικό του. Πρέπει να είσαι Χαλανδριώτης ή μιλημένος για να ανοίξεις την πόρτα. Με το που μπεις μέσα εντυπωσιάζεσαι από το φουαγιέ. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ιδιοκτήτες και το προσωπικό, αγαπάνε το σινεμά και τη δουλειά τους και δίνουν μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες. Ξεχωρίζει για την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα του με τις…
-
Kiki, are you riding?
Άλλα αντί άλλων ο τίτλος,ε; Έχεις ένα δίκιο, αλλά πρώτον μου έχει κολλήσει και το τραγουδάω τώρα που γράφω αυτό το κείμενο και δεύτερον, δεν είναι τόσο άσχετο εφόσον θα μιλήσω για οδήγηση. Τι όχι; Τέλος πάντων, πάμε στο θέμα μας! Χθες το βραδάκι σε μια διαδρομή που κάνω και με κλειστά τα μάτια, πήγα να πάθω μεγάλο κάζο. Από κει που δεν το περιμένεις άλλωστε, δε σου έρχεται συνήθως; Φοβάμαι να οδηγώ σε περιοχές που βρίσκονται μακριά μην τρακάρω, αποφεύγω να μπω στην Εθνική ή την Αττική οδό μην τρακάρω, αγχώνομαι μη χαθώ σε καμία περιοχή που δεν ξέρω και μάντεψε; τρακάρω, (το τρακάρισμα παίζει σε όλα τα σενάρια)…
-
Χτυποκάρδια στο Beverly Hills (90210)
Αν έκανες κλικ βλέποντας τον τίτλο, ήσουν κι εσύ στο κότερο των 90’s. Το «χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς» είναι η σειρά των νεανικών μας χρόνων, κομμάτι από εμάς και προσωπικά, πρέπει να είναι η πρώτη που παρακολουθούσα πιστά. Περίμενα με αγωνία το επόμενο επεισόδιο, ερωτεύτηκα πρωταγωνιστές και ακόμα και τώρα, αν την ώρα του ιντερνετοσέρφινγκ, περάσει κάποια είδηση γι’ αυτούς από μπροστά μου, θα τη διαβάσω. Οι ήρωες της σειράς ήταν λυκειόπαιδα (τουλάχιστον στα πρώτα επεισόδια) που ζούσανε στο πλούσιο και ηλιόλουστο Μπέβερλι Χιλς. Στο πρώτο επεισόδιο, συστηθήκαμε με τα δίδυμα αδέρφια Μπρέντα και Μπράντον που είχαν έρθει από τη χιονισμένη ταπεινή Μινεσότα και προσπαθούσαν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα…
-
Ερωτεύσου κι ό,τι γίνει
Ο έρωτας κι ο βήχας δεν κρύβονται. Δεν το λέω εγώ, ο σοφός λαός το λέει. Βήχας σίγουρα γνωρίζεις τι είναι. Ξέρεις όμως τι είναι έρωτας; Κοίτα μην πεθάνεις χωρίς να δοκιμάσεις τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα. Εξκιούζ μάι λάνγκουαντζ, ούτε αυτό το είπα εγώ, αλλά ο Gabriel Garcia Marquez στο βιβλίο του «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου», και το παραθέτω αυτούσιο και του υποκλίνομαι. Τι φράση έγραψε ο άνθρωπος. Κι έχει γράψει πολλές, εξίσου, σπουδαίες. Πόση έμπνευση και πόσο γεμάτη ζωή πρέπει να έζησε για να μπορέσει πρώτα να νιώσει και μετά να γράψει το απόσταγμα αυτών που έζησε. Πόσο βαθιά πρέπει να ερωτεύτηκε και να…
-
Birthday Libra Girl!
Θα σας μιλήσω για μια φίλη Ζυγό από το χωριό, που έχει τα γενέθλιά της σήμερα. Φυσικά, θα προσπεράσω τις κυκλοθυμίες, τα νεύρα, τις φοβίες και τις ανασφάλειες που μπορεί να έχει και θα εστιάσω κυρίως στα θετικά της, γιατί ok, γενέθλια έχει η κοπέλα, τα καλύτερα θα πούμε. Που λέτε, αυτή η Ζυγός, είναι σε γενικές γραμμές καλή και γλυκιά, όχι ότι δεν έχει κι εκείνη τις ανάποδες στιγμές της, βέβαια. Όταν είναι καλή, που συνήθως είναι καλή, είναι πάρα πολύ καλή, αλλά κι όταν είναι κακή, δεν είναι τόσο κακή όσο θα ήθελε. Είναι θέμα DNA εκεί έχει καταλήξει και κρίμα γιατί πάντα πίστευε ότι τα μαύρα πρόβατα…
-
Πικ νικ στα πάρκα της Αθήνας!
Περπατώ περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ! Μας αρέσουν πολύ τα πάρκα – κήποι – άλση που μοιάζουν με δάση, που λέει κι ο γιος μου. Ξέρετε και τι άλλο μας αρέσει; Να κάνουμε πικ νικ εκει! Επιστροφή στη φύση, κι έτσι! Να τρώμε και το μάτι μας να χορταίνει πράσινο, λουλούδια, πουλάκια, πεταλουδίτσες, ζουζουνάκια. Πικ νικ βέβαια δε σημαίνει μόνο το φαγητό στη φύση, όταν έχεις παιδιά. Πικ νικ ειναι το φαγητό στη φύση αλλά και ατελείωτο παιχνίδι. Κυρίως το δεύτερο. Συνήθως επιλέγουμε το Διομήδειο Βοτανικό Κήπο για την επαφή μας με τη φύση, μπορείς να δεις μια παλαιότερη εξόρμηση μας εκεί, εδώ. Είναι τεράστιος,…
Μπορεί να σας αρέσει
Μάνα είναι εκείνη που…
Κάποτε, στο καραμελένιο
Το δεδομένο, ο Ηράκλειτος κι οι Μοίρες
