-
Περί Ambassador ο λόγος
Τις προάλλες, βρήκα τυχαίως μήνυμα στο Instagram -και λέω τυχαίως γιατί με το Instagram δεν έχουμε ακόμα πολλά πολλά- από μια εταιρεία που με ρωτούσε αν ενδιαφέρομαι να γίνω Ambassador στο προϊόν της! Ξέρω τι σκέφτεσαι, καταρχάς, σε βλέπω που γελάς! Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα! Ψέματα να σου πω; Αφού δεν πολυασχολούμαι, καμιά φωτογραφία να βάλω στη χάση και τη φέξη! Οπότε λογική η σκέψη “πού πας ρε Καραμήτρο που οι followers σου στο Instagram χωράνε στο σαλόνι σου -λέμε τώρα-, που δεν ξέρεις να ανεβάσεις ένα story, που σου στέλνουν μήνυμα και το βλέπεις μετά από μέρες! Σιγά μη γίνεις και Influencer!”! Στη συνέχεια, η δεύτερη σκέψη ήταν…
-
Κάποτε, στο καραμελένιο
Κοίτα να δεις τι θυμήθηκα πρωί πρωί με το χιονιά και τη θέρμανση που θυμήθηκα να κλείσω φεύγοντας από το σπίτι. Λίγο πριν γνωρίσω τον άντρα μου, έμενα μόνη μου στο σπιτάκι που είχα αγοράσει και ήταν καραμελένιο. Έτσι το αποκαλούσαμε επειδή είχα βάλει λεμονί – ζαχαρί – λιλά χρώμα στους τοίχους. Ακόμα και το τζάκι το είχα βάψει λιλά (ροζ για όσους δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τη διαφορά). Πολλοί φίλοι μου το αποκαλούσαν «τσιχλόφουσκα» και «μπιγκ μπάμπολ», αλλά οι περισσότεροι το λέγαμε «καραμελένιο»! Το λάτρευα το σπιτάκι μου, το είχα κάνει κουκλίστικο. Του είχα βάλει και καινούριες εσωτερικές πόρτες, έπιπλα μπάνιου, αλουμίνια, εξωτερική πόρτα ασφαλείας, του είχα κάνει ολική…
-
Αποχαιρετώντας το 2018!
Τελευταία μέρα του 2018! Αχ, μας πήρε και μας σήκωσε ο χρόνος που φεύγει. Υποτίθεται ότι είμαι θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος, οπότε θα κρατήσω τις καλές στιγμές του, γιατί υπήρχαν κι αυτές, να μην είμαι άδικη, ούτε αχάριστη. Όσον αφορά στις κακές, ειδικά για τις απώλειες που προσωπικά είχα, θα πάρω τον χρόνο μου, θα θρηνήσω με τον τρόπο μου και μετά θα τις βάλω σε ένα κουτάκι, θα κλείσω το καπάκι, θα το τοποθετήσω με προσοχή σε μια γωνίτσα του μυαλού μου και θα προχωρήσω παρακάτω. Ανά διαστήματα θα το ανοίγω και ελπίζω να χαμογελάω κι όχι να κλαίω, αν και τα δάκρυα δεν είναι κακό πράγμα. Εμένα με…
-
Μια φορά κι έναν καιρό στη Βουδαπέστη
Μια φορά κι έναν καιρό, κάποια Χριστούγεννα τα πέρασα στην παραμυθένια Βουδαπέστη! Κι αυτό το ταξίδι, όπως θα χετε καταλάβει γενικά από τα ταξίδια μου, πραγματοποιήθηκε ανορθόδοξα, υπό ασυνήθιστες συνθήκες και όπως τα προηγούμενα, ήταν μαγικό και αξέχαστο. Αξέχαστο λέγοντας, εννοώ ότι το θυμάμαι και χαμογελάω. Σίγουρα θα έχω ξεχάσει πολλά! Αν οι συνταξιδιώτες μου έχουν να προσθέσουν ή να διορθώσουν κάποια ανακρίβεια, please feel free to do so! Ας -προσπαθήσω να- τα πάρω όμως όλα από την αρχή! Κάποια χρόνια πριν, ήμουν μέλος σε ένα φόρουμ, δεν έχει σημασία ποιο, δεν υπάρχει πια. Ανάμεσα στα χαχαχούχα και τα σχετικά, κάποιοι από τα μέλη αυτού του φόρουμ ήρθαμε πιο κοντά…
-
Το μυρμήγκι και το μπισκότο- (μέρος Β)
Μα πότε πρόλαβε να παγώσει η αφράτη κρέμα, αναρωτήθηκε απογοητευμένο. Έγινε πολύ γρήγορα, πολύ ξαφνικά και πολύ απότομα. Τη μία στιγμή ήταν αραχτό κι ευτυχισμένο μέσα σε ένα ωραιότατο μπισκότο, την επόμενη εγκλωβίστηκε σε αυτό, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Τις σκέψεις του διέκοψε ένα ταρακούνημα. Μα τι γίνεται τώρα; Τι μου συμβαίνει; Μετακινεί κάποιος το μπισκότο; Απόρησε. Γύρω του απ’ όσο μπορούσε να δει, υπήρχαν φύλλα από δέντρα, μια τσίχλα μασημένη, κάποιες ακαθαρσίες. Συνειδητοποίησε ότι ένας άνθρωπος, υπάλληλος του δήμου προφανώς, σκούπιζε. Είχε σπρώξει όλα τα σκουπίδια στην άκρη του δρόμου και σε λίγο ετοιμαζόταν να τα μαζέψει με το τεράστιο φαράσι του. Έπρεπε να κάνει κάτι πριν να…
-
Το μυρμήγκι και το μπισκότο (Μέρος Α)
Μια φορά κι έναν καιρό, ένα μυρμηγκάκι από σπίτι, πήρε μια παράτολμη απόφαση. Θα έβγαινε εκτός της οικίας του, να αλλάξει λίγο παραστάσεις. Τα δικά του μυρμήγκια προσπάθησαν να το συνετίσουν. Tου είπαν “εδώ που είσαι δε θα βρεις καλύτερα, έξω μπορεί να σε πατήσει κανά παπούτσι, ο καιρός κρύωσε, έχουμε όση τροφή θέλουμε”, χίλια δυο επιχειρήματα αλλά εκείνο είχε πάρει την απόφαση του. Θα πήγαινε μια μικρή βόλτα και θα επέστρεφε. Άλλωστε τα μυρμήγκια είναι συλλέκτες τροφής κι από τη φύση τους την ψάχνουν. Όχι ότι πείραζε που την έβρισκε έτοιμη, ίσα ίσα που αυτό το έκανε προνομιούχο σε σύγκριση με τα «αδέσποτα» μυρμήγκια εκεί έξω, αλλά να βγει…
-
Όποιος έχει δύο κρίστμας μουντ, να δώσει το ένα
23 Νοεμβρίου και δεν έχω ακούσει ακόμα το “last Christmas” των Wham κι αρχίζω και ανησυχώ. Ανησυχώ επίσης που δεν μπαίνω σε χριστουγεννιάτικη διάθεση και σε μία βδομάδα μπαίνει ο Δεκέμβρης. Εδώ, όχι μόνο τριαλαρί τριαλαρό δεν είμαι, αλλά ανεβάζω το ένα στενάχωρο άρθρο μετά το άλλο. Εκτός τόπου και χρόνου. Χρόνου μάλλον, ο τόπος σωστός είναι. Λίγο «γυάλισε» το μάτι μου, με την καλή έννοια βεβαίως βεβαίως, όταν είδα αυτήν εδώ την ανάρτηση, της ShareYourLikes! Λίγο με ξεκούνησε αλλά πάλι βυθίστηκα στην καθημερινότητα μου. Μια επόμενη μέρα είδα την ιδέα της Κλέλιας που έχει και νεράιδα και δράκο στην οικογένειά της κι ενθουσιάστηκα με αυτήν τη νεράιδα των Χριστουγέννων. Παίζει…
-
Έχεις δικαίωμα να μην είσαι καλά
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό κορίτσι που είχε χάσει πρόσφατα τον μπαμπά του, ζητήθηκε να κάνει μια ζωγραφιά κι εκείνο αποτύπωσε πάνω στο λευκό χαρτί πολλά χρωματιστά λουλούδια. Και λουλούδια και πολλά και χρωματιστά. Ζωγράφισε κάτι τόσο χαρούμενο κι αισιόδοξο σε περίοδο που θα πρεπε λογικά να πιάσει αποκλειστικά τους μαύρους μαρκαδόρους και να τα μπογιατίσει όλα μαύρα κι άραχνα. Υπάρχει κόσμος λοιπόν, που έχει την τάση να αποφεύγει να νιώσει τη στενοχώρια και ν’ αναβάλλει τη θλίψη για μετά, αργότερα, ποτέ. Τη χαρά τη νιώθει με όλο του το «είναι», τη ρουφάει ως το μεδούλι, οτιδήποτε όμως ζορίζει το βάζει σε ένα κουτάκι και το στοιβάζει…
Μπορεί να σας αρέσει
Αμόλα Καλούμπα, παιδί μου!
“Έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι δε θα το θυμάται”…
Eurovision – after!
-
Να μιλά κανείς ή να μη μιλά;
Ιδού η απορία. Όπως ξέρετε ή θα ‘χετε ήδη καταλάβει από τα διάφορα που ανεβάζω, όταν κάποιος κάνει ή λέει κάτι που με αφορά και με ενοχλεί, προσπερνάω, δε δίνω συνέχεια. Είμαι ο ορισμός του «Και τι α κανς α κατς α μαλώις;» Δεν ξέρω αν αυτό τον κάνει να τρώγεται παραπάνω με τα ρούχα του, γιατί καμιά φορά όταν ξύνεσαι στην γκλίτσα του τσοπάνη, θέλεις αυτός να αντιδράσει κι όταν εκείνος δεν το κάνει, αυτό μπορεί να σε τσαντίζει περισσότερο. Αν ισχύει αυτό, με ικανοποιεί. Ας βράζει στο ζουμί του. Αν όχι και νομίζει ότι δεν κατάλαβα και γι’ αυτό δεν απάντησα, λάθος μαντεψιά, απλώς δε μ’ αρέσουν οι…
-
Η μαμά τα ‘χει παίξει (Vol 2)
Οι μαμάδες ως γνωστόν, είμαστε συνήθως κουρασμένες. Βρισκόμαστε σε μία κλίμακα από το «νυστάζω, είμαι κουρασμένη» έως το «σέρνομαι, κοιμάμαι όρθια, υπολειτουργώ». Προσωπικά, το τελευταίο δίχρονο έχω δώσει ρεσιτάλ κούρασης. Μπορείς να δεις το Vol 1 εδώ. Στο τρέξιμο, όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, για να προλάβω τους χρόνους, που δεν τους προλαβαίνω και είμαι συνέχεια τελευταία και καταϊδρωμένη, έχω κάνει διάφορα που προκαλούν το γέλιο όσων τυγχάνει να είναι μπροστά ή το σήκωμα του φρυδιού τους. Εξαρτάται από τι είδους παράσταση δίνω εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς υπάρχουν και πολλά που μένουν μεταξύ εμού της ιδίας και δεν έχω κοινό, όπως το χθεσινό που είναι κι η αφορμή για…
