-
Η οδηγός που φοβόταν να οδηγήσει
Με αυτά και με εκείνα, στο τέλος θα μάθω να οδηγώ! Όλο αυτό το διάστημα του κόβιντ, είναι κομβικό ως προς τη σχέση μου με το τιμόνι. Κι αυτό γιατί λόγω του ακατανόμαστου, δε χρησιμοποιώ πλέον τα ΜΜΜ στα οποία αραχτή και λάιτ ρέμβαζα ή έγραφα, και πηγαίνω στη δουλειά μου καθημερινώς με το γιώτα χι μου. Κι όπως καταλαβαίνετε, τσίτα τα γκάζια. Όχι του αυτοκινήτου, τα δικά μου. Όπου σε αυτό το διάστημα ο Μέρφυ ο τριτοξάδερφος, μου έχει προσφέρει με λαρτζοσύνη μια ποικιλία περιστατικών! Για μένα το κάνει ο συγγενής, για να έχω υλικό για το Blog! Που λέτε, δεν πτοήθηκα όταν: Ηλεκτρικά πατίνια, που είναι πολύ της…
-
Φωτεινός θεραπευτής!
Το κουκλάκι το ζωγραφιστό που βλέπεις στη φωτό, είναι ο αδερφός μου, Φωτεινός Θεραπευτής! Έχει ένα σκασμό πτυχία, το φυτουκλάκι, και ελληνικά και εγγλέζικα -που θα έλεγε κι ο παππούς μας ο Αντώνης- και μέχρι πρότινος έμενε και εργαζόταν στην Αγγλία. Πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα μείνει εκεί για πάντα, που αγαπώ Αγγλία, κι ας έχω αγκαζέ την ομπρέλα, -αλλά η αλήθεια είναι ότι δε θα ήθελα να μείνει εκεί για πάντα- επέστρεψε. Και μάλιστα όχι μόνος, αλλά μαζί με μια Αγγλίδα που τη λένε Ella και μοιάζει με την Emma τη Stone, την οποία επίσης αγαπώ -και την Emma και την Ella που εκνευρίζεται που της…
Μπορεί να σας αρέσει
Πού είναι τα κλειδιά μου;
Η μαμά τα ‘χει παίξει (Vol 2)
Πώς πάμε από παρατηρητικότητα;
-
Μάσκα στα σχολεία;
Το παρόν κείμενο αποτελεί την τοποθέτησή μου ως μαμά και μαμαδομπλόγκερ στο θέμα “παιδιά με μάσκα στο σχολείο”. Ωστόσο, επειδή το παρόν κείμενο ανήκει στο παρόν μπλογκ που είναι ψυχαγωγικός ιστότοπος με κατεύθυνση την κωμωδία, θα χει και το ανάλογο ύφος! Είμαι εδώ για να σας κάνω να γελάτε, με την καλή έννοια βεβαίως βεβαίως. Εμένα, που λέτε, με βολεύει η μάσκα στο σχολείο γιατί έχω δοκιμάσει τα πάντα -και ούλτρεξ- για να μην τρώει τα νύχια του ο γιος μου, που έχει τελειώσει το νύχι κι έχει φτάσει καρπό, κι ίσως μια υποχρεωτική μάσκα να μου έβρισκε τη λύση. Αν το ήξερα νωρίτερα το μέτρο δε, δε θα παιδευόμουν…
-
Σκέτο – Εκδόσεις Μελάνι
Θέλω να κάνω φίλη μου τη συγγραφέα Ειρήνη Τσαλή! Λες και γράφει για μένα και τις φίλες μου. Λες και μας έχει βάλει κάμερα! Μου θυμίζει τόσο πολύ τα νιάτα μου, τότε που ήμουνα πουλί και μ’ αγαπούσανε πολλοί! Αυτό το ένιωσα και με το πρώτο της βιβλίο, το έχω παρουσιάσει εδώ αλλά και τώρα με το δεύτερο μυθιστόρημά της, το «Σκέτο»! Το απόλαυσα και το λάτρεψα γιατί είναι σύγχρονο, αληθινό, κι όπως καταλαβαίνεις από την εισαγωγή που έκανα, ένιωσα μια κάποια ταύτιση σε πολλά σημεία. Η γραφή της δε, είναι τέτοια, που διαβάζω και τηλεμεταφέρομαι σε καφετέρια, μπαρ ή στον καναπέ του σπιτιού μου και μιλάω με τις κολλητές…
-
Κορωνοκαλόκαιρο 2020!
Μπακ το μπέισις! Επιστρέψαμε από τις διακοπές μας, μαυρισμένοι, φΧαριστημένοι και …κουρασμένοι! Οι Διακοπές άλλωστε, ποτέ δεν ισοδυναμούσαν με ξεκούραση στο δικό μου ρεπερτόριο! Στα παλιά τα χρόνια, τα Π.Π. (Προ Παιδιών), διασκέδαζα μέχρι τελικής πτώσης και πήγαινα κατευθείαν από το όποιο λιμάνι /αεροδρόμιο βρισκόμουν, για δουλειά. Στη Μ.Π. (Μετά Παιδιών) εποχή, που δεν μπορείς να ξεκουραστείς είτε κάνεις διακοπές, είτε δεν κάνεις, επιστρέφουμε μία μέρα νωρίτερα, ώστε να ανασυντάξουμε δυνάμεις και να πάμε στο γραφείο την επόμενη! Τα τελευταία χρόνια ήμασταν μόνο κουρασμένοι και αδιακοπάριστοι. Φέτος, αλλάξαμε παραστάσεις, ξεφύγαμε λίγο, δημιουργήσαμε -εύχομαι- όμορφες αναμνήσεις στα παιδιά μας! Ναι, αυτό το παράδοξο καλοκαίρι, που είχε /έχει απ’ όλα, κυρίως…
-
Θα σε προσέχω σαν τα μάτια μου!
“Θα σε προσέχω σαν τα μάτια μου“, λέει ο τύπος δίπλα στην κοπέλα του και κάνει μια να πιει καφέ και βάζει το καλαμάκι στο μάτι του”. Θα μπορούσα να είμαι αυτός ο τύπος! Άνετα! Τα ματάκια μου, αχ, τι έχουν τραβήξει και πόσες φορές τα έχω τραβήξει από τις κόγχες τους γιατί νόμιζα ότι φοράω φακό, τον οποιο είχα βγάλει νωρίτερα αλλά…”κολυμπάμε, κολυμπάμε”, Ντόρι στάιλ, ξέρεις ποια, η κολλητή του μπαμπά του Nemo. Πόσες φορές κυκλοφόρησα με ληγμένα, άλλοι τα πίνουν, άλλοι τα φοράνε! Για τους μηνιαίους φακούς μυωπίας, λέω, που συχνά – πυκνά ξεπερνάνε το δίμηνο -μην πω τρίμηνο, διαβάζει κι η μαμά κι ο άντρας μου και…
-
Το Μινόρε της σιωπής – Εκδόσεις Αρμός
Διάβασα το Μινόρε της σιωπής. Μυθιστόρημα που αφορά στον Πειραιά μιας άλλης εποχής, που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η συγγραφέας Έφη Βατανίδου «δένει» αριστοτεχνικά τη μυθοπλασία με το ιστορικό υπόβαθρο και τα αληθινά γεγονότα που αφορούν στους μουσικούς θρύλους του ρεμπέτικου λαϊκού τραγουδιού του τότε. Έχει κάνει την έρευνά της και αυτό φαίνεται στις λεπτομέρειες της αφήγησης και στη γλαφυρή απεικόνιση της ελληνικής κοινωνίας του τότε. Η γλώσσα της απλή και προσαρμοσμένη στον κάθε ήρωα, -αλλιώς μιλάει και γράφει ο αγράμματος πατέρας, αλλιώς ο σπουδασμένος μοναχός στο Άγιο όρος, αλλιώς η ιερόδουλη στα σπίτια με τα κόκκινα φωτάκια. Υπάρχουν και σημεία μέσα στο βιβλίο που μας κλείνει το μάτι και απευθύνει…
-
Project happiness!
Project happiness! Put some magic in your life! Βάζω καθημερινά λίγη “μαγεία” στη ζωή μου για να ‘χω μια Vita e Bella! Για να μην περιμένω τα Σαββατοκύριακα, τις διακοπές, το κάτι που ΘΑ έρθει (αλλά μπορεί και να προσπεράσει!)! Γιατί η ζωή είναι εδώ και τώρα! Δεν είναι στο περίμενε και προσωπικά με την αναμονή, δεν τα πάω καλά! Να δώσω μερικές ιδέες; Από αυτά που με κάνουν να νιώθω ευφορία; Ένα νόστιμο σοκολατένιο γλυκό, από αυτά που κάνει πάρτι ο ουρανίσκος (και η θερμίδα μαζί του!) Μια βόλτα στη θάλασσα κι ακόμα καλύτερα μια βουτιά σε αυτήν, (κοντοζυγώνουν οι διακοπές και θα βγάλω λέπια!) Μια βόλτα στο κέντρο…
-
Έξι βιβλία αυτοβοήθειας από Εκδόσεις Παρισιάνου: “Δύσκολα” συναισθήματα, φοβίες, άγχη, κακές συνήθειες.
Θέλω παρέα με τα φουντούκια μου να σας παρουσιάσω έξι διαδραστικά βιβλία αυτοβοήθειας της επιστημονικής σειράς των Εκδόσεων Παρισιάνου, που είναι οδηγοί, μπούσουλας που λέμε στο χωριό μου, στο πώς να αντιμετωπίσουμε και να βοηθήσουμε το παιδί μας να διαχειριστεί και να αφήσει οριστικά πίσω του, “δύσκολα” συναισθήματα, φοβίες, άγχη, κακές συνήθειες. Αποτελούν μια πλήρης πηγή αναφοράς για την εκπαίδευση, την κινητοποίηση και την ενδυνάμωση των παιδιών, χρησιμοποιώντας στρατηγικές και τεχνικές που βασίζονται σε γνωστικές-συμπεριφορικές αρχές κι απευθύνονται σε παιδιά και γονείς, καθώς και όποιον άλλο, ειδικό ή μη ειδικό, ασχολείται με τα παιδιά! Προσωπικά, βρήκα χρήσιμα διάφορα τιπς, πχ για τον γιο μου που τρώει τα νύχια του, αλλά…
-
I hate to call you the F word…
… but… you‘re Forty! Ο φουντουκοπατέρας σαραντάρισε! Τρελό; Ο τινέιτζερ άντρας μου έχει 40 -νταν- καράτια πάνω του! Είναι πιο πολύτιμος από ποτέ! Ε, αν δεν είναι αυτός λόγος για τρικούβερτο γλέντι, δεν ξέρω ποιος είναι! Το τρικούβερτο γλέντι σε “married with children” edition, έτσι; Τα άλλα τα γλέντια ανήκουν στο παρελθόν αλλά πού θα πάει, καλά να μάστε, και πάλι με χρόνια και καιρούς, δικά μας θα είναι! Βρε τον Φουντουκοπατέρα! Μπήκε στην κατηγορία του: “Πόσο χρονών είσαι; Γύρω στα 40! Πόσο γύρω; Γύρω γύρω όλοι!” ! Πόσο του / μας ταιριάζει το meme αυτό! Ξέρουμε εμείς, εγώ που το γράφω κι εκείνος που θα το διαβάσει, γιατί το…
