Αισιοδοξία κι έναν οδηγό επιβίωσης εύκαιρο χρειαζόμαστε, να τον ξεφυλλίζουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα να μας υπενθυμίζει να δίνουμε σημασία στα σημαντικά αυτής της ζωής και να τη βλέπουμε θετικά. Μια στάση ζωής με αισιοδοξία μας γεμίζει ενέργεια, με αίσθηση σιγουριάς, είναι δρόμος για την επιτυχία και την ευτυχία. Δε σημαίνει ότι είμαστε κουκουρούκου ή ότι στρογγυλοκαθόμαστε σε ροζ συννεφάκι, αντιθέτως, αναγνωρίζουμε τις δυσκολίες και τις αναποδιές, αλλά πορευόμαστε με χαμόγελο και πίστη ότι όλα μπορούν να βελτιωθούν. Όσο πιο αισιόδοξα σκεφτόμαστε, τόσο πιο αποδοτικά λειτουργούμε στις στενάχωρες καταστάσεις. Καλό είναι βέβαια να υπάρχει μια προετοιμασία από πίσω, να αφιερώσουμε χρόνο σε πράξεις που λειτουργούν συμπληρωματικά και καταλυτικά στη θετική…

Το ‘χετε προσέξει κι εσείς ότι ενώ δεν μπορείτε να σταυρώσετε σχέση για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, με το που δεσμευθείτε με κάποιον, τότε ξαφνικά σας θυμάται κόσμος και ντουνιάς; Άνθρωποι απ’ το πρόσφατο παρελθόν σας, από εκείνους που σας έκαναν τους δύσκολους όσο καιρό ενδιαφερόσασταν και τους δίνατε τη μια ευκαιρία πίσω απ’ την άλλη, αρχαίοι πρώην που σας σκέφτηκαν και θέλουν να δούνε τι κάνετε, αλλά κι ολοκαίνουριες γνωριμίες που δείχνουν να ενδιαφέρονται πραγματικά για σας κι η μοίρα τις φέρνει μπρος στα πόδια σας. Έγινε μία φορά, έγινε δύο, σε σας, σε εμάς, στην παρέα μας,  ε επαναλαμβανόμενη σύμπτωση, παύει να είναι σύμπτωση. Πώς εξηγείται; Τι παίζει…

Τι όμορφο να σε προσέχουν σαν κάτι πολύτιμο, σαν τα μάτια τους, να μην αντέχουν να σε χάσουν. Ως εδώ καλά. Στους τόσους και τόσες που δεν κάνουν σχέση και πετάνε σαν μελισσούλα από λουλούδι σε λουλούδι, στις τόσες ιστορίες που ακούς για κέρατα και κερατάδες, εσύ έχεις την τύχη κάποιος που θέλεις, να σε θέλει και μάλιστα πολύ. Γίνεται ποτέ το «πολύ» να είναι ανεπιθύμητο; Γίνεται όταν ο άνθρωπός σου δε σου αφήνει χώρο και χρόνο να αναπνεύσεις. Όταν δε σέβεται ότι είστε ξεχωριστές οντότητες κι ως τέτοιες θα κάνετε και πράγματα χωριστά. Όταν έχει τη λανθασμένη πεποίθηση ότι δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πρέπει να είναι συνέχεια και παντού…

Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση «αυτός σεληνιάστηκε» να έχει αποδέκτη κάποιον που συμπεριφέρεται αλλόκοτα, κάπως τρελά, επειδή βρίσκεται υπό την επήρεια της σελήνης; «Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα», λέει η παροιμία. Έτσι και το φεγγάρι την έχει πατήσει από προλήψεις και δεισιδαιμονίες που έχουν τις ρίζες τους στα βάθη των αιώνων, οι οποίες οφείλονταν στην αμάθεια και την άγνοια των ανθρώπων. Ε, πες-πες, όλο και κάτι έμεινε, ποτέ δεν κατάφερε να καθαρίσει εντελώς το όνομά του. Το τι έχει ακούσει η Πανσέληνος, πόσο την έχουν παρεξηγήσει, δε λέγεται. Για όλα τα στραβά εκείνη φταίει, την καθίζουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου ως συνήθης ύποπτο και δύσκολα…

Δεσμοφοβικός, η λέξη καραμέλα στο στόμα όλο και περισσότερων. Δεν υπάρχει παρέα σε καφετέρια, μπαρ ή σε όποιο στέκι που να μην την έχει αναφέρει στη κουβέντα της. Δεσμοφοβικός, όπως υποδηλώνει κι η λέξη, είναι κάποιος που φοβάται τις δεσμεύσεις, τα «δεσμά» μιας σχέσης. Κι ενώ υπάρχουν κάποιοι που όντως πάσχουν από μια φοβία που δεν τους αφήνει να αφεθούν, να εμπιστευθούν, να δεσμευτούν με κάποιον και με το που σοβαρεύει η σχέση, τρομάζουν κι απομακρύνονται, οι υπόλοιποι το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία για να ‘χουν και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη. Πιο ωραία άλλωστε ακούγεται το δεσμοφοβικός απ’ το μπερμπάντης. Αυτό το είδος ανθρώπου, συναντάται και σε άντρα…

Μας φάγανε αυτά τα «πρέπει». Όχι όλους βέβαια, αυτούς που έχουν την ετικέτα του «καλού παιδιού». Εκείνου που κάνει πάντα το σωστό, αυτό που έμμεσα ή άμεσα απαιτεί ο περίγυρός του. Εκείνου που κάνει επιλογές που δε θα δυσαρεστήσουν τους γονείς, το σύντροφο, τις  παρέες του κι ας γίνονται αυτές οι επιλογές εις βάρος των δικών του «θέλω» κι επιθυμιών. Καλό παιδί δε γίνεσαι στην πορεία. Είναι ένα βάρος που επωμίσθηκες συνειδητά ή ασυνείδητα απ’ την τρυφερή παιδική σου ηλικία και το κουβαλάς και στην ενήλικη ζωή σου. Μπορεί να γεννιέσαι έτσι, να είναι στο DNA σου. Ποιος ξέρει. Αυτό που ξέρεις σίγουρα είναι ότι είναι μεγάλο ζόρι, τρομερά εξουθενωτικό να…

Λένε ότι ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου αποκαλύπτεται όταν έχει δύναμη κι εξουσία, όπως κι όταν έχει πιάσει πάτο, γιατί τότε βγαίνουν στην επιφάνεια οι κρυφοί πόθοι και τα κρυμμένα ελαττώματά του. Το ίδιο συμβαίνει κι όταν τον νευριάσεις. Ο τρόπος που εκφράζουμε το θυμό μας αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές του χαρακτήρα μας που δεν είναι ορατές με την πρώτη. Όλοι προτιμάμε να δείχνουμε την καλή μας πλευρά, αλλά αν μας τσαντίσουν, ξυπνάει κι ο άλλος μας εαυτός και τότε είναι που μας μαθαίνουν κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Η παιδεία κι η ανατροφή που έχουμε πάρει απ’ το σπίτι μας διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο πώς θα εκτονώσουμε τα…