-
Μια εκπληκτική υποβρύχια χορογραφία από τη Julie Gautier, στην πιο βαθιά πισίνα του κόσμου!
Η Γαλλίδα Julie Gautier είναι μία αυτοδίδακτη δύτρια και χορεύτρια, που από την ηλικία των 26 ετών, άρχισε να δημιουργεί καλλιτεχνικά υποβρύχια βίντεο που εντυπωσιάζουν. Το τελευταίο της video – project που γυρίστηκε στην πιο βαθιά πισίνα του κόσμου στη Βενετία, έχει ονομασία AMA που σημαίνει «γυναίκα της θάλασσας» στα γιαπωνέζικα. Το βίντεο προβλήθηκε την Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας (8 Μαρτίου 2018) σε περισσότερες από 40 αίθουσες σε όλο τον κόσμο και ήταν αφιερωμένο πού αλλού; Σε όλες τις γυναίκες! Η Julie Gautier δήλωσε ότι με το βίντεο αυτό ήθελε να στείλει το μήνυμα «δεν είστε μόνες». Το βίντεο ξεκινάει με τη Gautier να στέκεται στη βροχή και την κάμερα να εστιάζει στο πρόσωπό της. Στη συνέχεια η κάμερα κατεβαίνει…
-
Ευλογημένη η γιαγιά, αλλά και η αγάπη του παιδιού σου για κείνη
Το παιδί σου έχει αδυναμία στη γιαγιά; Ε, και λοιπόν; Ακόμα και αν έρχονται στιγμές που σε πειράζει λιγάκι επειδή θέλει να μείνει μαζί της και όχι μαζί σου, να χαίρεσαι. Γιατί η σχέση γιαγιάς – εγγονιού είναι μοναδική κι ευλογημένη, είναι ευλογιά για κείνην, για το παιδί σου, αλλά και για σένα! Η αδυναμία που έχουν τα παιδιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες, ειδικά όταν εκείνοι τα φροντίζουν και τους κάνουν babysitting και kidsitting αγγλιστί, επειδή οι γονείς τους δουλεύουν, είναι κάτι δεδομένο κι απολύτως λογικό. Άλλωστε, οι πιο πολλοί γονείς του σήμερα, θυμόμαστε πώς κάναμε μικροί για τις δικές μας γιαγιάδες με τις οποίες περνούσαμε πολλές ώρες, πριν…
-
Εμένα το παιδί μου ποτέ δε θα…
Πόσες φορές έχει ειπωθεί η παραπάνω φράση από μαμάδες που πιστεύουν ότι κάτι κάνουν καλύτερα από τη «μαμαδοφίλη» τους που «σίγουρα κάτι κάνει λάθος, κάπου φταίει και δεν μπορεί να χειριστεί το παιδί της», που χτυπιέται ουρλιάζοντας στα πατώματα του σούπερ μάρκετ, ή κάποιου καταστήματος παιχνιδιών, που κοιμάται πολύ αργά, ή σηκώνεται μέσα στη νύχτα, που ενώ δεν είναι πια βρέφος, έχει την τάδε αντιδραστική συμπεριφορά και τέλος πάντων, που κάνει διάφορα, που το δικό τους παιδί δεν έχει κάνει… ΑΚΟΜΑ! Αυτή η μικρή λεξούλα κάνει όλη τη διαφορά. Ό,τι δε μας έχει τύχει ακόμα δε σημαίνει ότι δε θα μας τύχει και ποτέ. Τα παιδιά, μεγαλώνοντας, αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές κι ενώ πιστεύουμε ότι έχουμε…
-
Το δεδομένο, ο Ηράκλειτος κι οι Μοίρες
Όλοι λέμε συχνά πάνω στην κουβέντα ότι δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο, ωστόσο, ξεχνιόμαστε κι όλοι θεωρούμε πάρα πολλά πράγματα δεδομένα. Θεωρούμε ανθρώπους δεδομένους, σχέσεις δεδομένες, συμπεριφορές δεδομένες, τη ζωή μας, όπως την ξέρουμε, δεδομένη. Και μετά, έρχεται η απώλεια, η αλλαγή οποιασδήποτε μορφής, και ξαφνιαζόμαστε, σοκαριζόμαστε, θυμώνουμε, απορούμε με αυτήν κι αυτόν που την προκαλεί. Τι έπαθε και πλέον αδιαφορεί, απομακρύνεται, μας απορρίπτει κάποιος που μέχρι τώρα μας αγαπούσε, στήριζε, ενδιαφερόταν για μας; Τρελάθηκε; Τι του άλλαξε γνώμη, σκέψη και συμπεριφορά; Μήπως οι δικές μας πράξεις -ή η έλλειψη πράξεων- προηγήθηκαν τις δικής του αλλαγής; Αναλόγως της απάντησης και του πόσο σημαντικός είναι για εμάς, είτε τον διεκδικούμε πίσω και…
-
Αυτό που Είμαι το χτίζω κάθε μέρα· δε θα μου το χαλάσει κανένας!
Γράφει η Λιάνα Σαγιάννη… Είμαι άνθρωπος με συναισθήματα, με πάθη, με επιλογές, με γνώσεις, με λάθη, με επιθυμίες, με αντοχές, με ευαισθησία, με υπομονή, με θέληση, με αδυναμίες, με τρόπους, με όρια, με φιλοσοφία ζωής, με, με, με. Όλα αυτά και πολλά ακόμα, διαμορφώνουν και εξελίσσουν την προσωπικότητά μου κάθε μέρα. Πιστέψτε με. Δεν ήμουν τίποτα. Δεν ήξερα τίποτα. Δεν ήμουν, μέχρι να γίνω. Τι θέλω να γίνω; Ένας Άνθρωπος με αληθινή Αγάπη. Εκείνη την αγάπη, που κάποιοι βιώσαμε από την κούνια, όταν οι γονείς προσέφεραν τα πάντα, χωρίς ανταλλάγματα. Εκείνη, που μας δίδαξαν τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, μέσα στη θρησκεία. Εκείνη, που μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως η ουσία…
Μπορεί να σας αρέσει
Γράμμα στον Αϊ Βασίλη
Όταν ο πρίγκιπας αργεί να εμφανιστεί
«Δύσκολο» παιδί στο φαγητό;
-
Όταν χάνεις το γονιό σου…
Όταν κάποιος χάνει το γονιό του, νιώθει σαν να του τραβήξανε ξαφνικά το χαλί κάτω από τα πόδια του. Τον πόνο της απώλειας αυτής, μπορεί να τον καταλάβει μόνο κάποιος που έχει βιώσει την ίδια απώλεια. Μόνο. Όλοι οι άλλοι συμπάσχουν αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν ακριβώς. Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει ο γονιός του αλλά ποτέ δεν είναι προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο, ακόμη κι άρρωστος να είναι ο πατέρας ή η μάνα του. Πόσο μάλλον όταν είναι νέος, δεν έχει θέμα υγείας και πιάνει την πέτρα και τη στύβει. Το καλοκαίρι αυτό του 2018 είναι μαύρο. Δεν τα ήξερα έτσι εγώ τα καλοκαίρια. Αλλιώς τα…
-
Πενθώ για το Μάτι…
Δεν μπορώ να γράψω κείμενο για την τραγωδία στο Μάτι. Δεν μπορώ να βρω τις λέξεις, να τις βάλω σε σειρά… Γιατί τι να πεις. Τι να πεις. Η πραγματικότητα ξεπέρασε οποιαδήποτε ταινία τρόμου. Όπως όλη η Ελλάδα, έτσι κι εγώ, είμαι μουδιασμένη, σοκαρισμένη, νιώθω θλίψη, απέραντη θλίψη κι οργή. Οργή που κάθε καλοκαίρι δολοφόνοι -εμπρηστές σκορπάνε τον θάνατο και ποτέ κανείς δεν τιμωρείται. Το Μάτι το έχω στην καρδιά μου. Άνθρωποι που αγαπώ, άνθρωποι που έχουν μια θέση στη καρδιά μου ρεζερβέ για πάντα, είχαν σπίτια εκεί. Κι ευτυχώς που εκείνοι είναι καλά. Γιατί τα ντουβάρια ξαναχτίζονται, οι άνθρωποι δεν ξαναγίνονται. Με πιάνουν τα κλάματα καθοδόν για τη δουλειά,…
-
Το Μάτι που αγάπησα
Γράφει ο Αντώνης Ακριτόπουλος 24/7/18 10:05 μ.μ. Μάτι… ένα κείμενο, μια προσωπική άποψη, ένας μικρός φόρος τιμής, για έναν τόπο που αγάπησα. Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω να γράφω αυτά που έχω στο μυαλό μου. Προσπαθώ να τα απλώσω σε ένα φύλλο χαρτί, ένα κείμενο στην άσπρη οθόνη του Word με τον κέρσορα να αναβοσβήνει υπομονετικά, περιμένοντας με να αρχίσω. Ίσως φταίει το σφίξιμο που με πιάνει στο στομάχι, βλέποντας εδώ και δύο μέρες σε όλα τα κανάλια τις εικόνες φρίκης που εξελίσσονται από τις πυρκαγιές. Όταν ο λαιμός σου έχει γίνει κόμπος και με δυσκολία καταπίνεις, βλέποντας ανθρώπους και γνώριμα μέρη να γίνονται παρανάλωμα πυρός, όταν με δυσκολία εσύ…
-
Ελληνικός κινηματογράφος: 10 σύγχρονες ελληνικές ταινίες
Όταν λέμε «ελληνικός κινηματογράφος» το μυαλό μας πάει στις ασπρόμαυρες ταινίες των χρυσών δεκαετιών ’60 και ’70, τις οποίες παρακολουθούμε ακόμα όταν τις πετυχαίνουμε στην τηλεόραση κι ας έχουμε μάθει τους διαλόγους απ’ έξω. Ωστόσο, τελευταία «γίνονται πράγματα» και το ελληνικό σινεμά ξαναμπαίνει σε ανοδική τροχιά. Ελληνικές ταινίες ξεχωρίζουν, κερδίζουν κοινό, κριτικούς, βραβεία, κάποιες μάλιστα και διεθνή αναγνώριση. Παρακάτω ακολουθεί μία δεκάδα από ελληνικές ταινίες που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια και απόλαυσα στις ελληνικές αίθουσες. Δε θα συμπεριλάβω μία από τις πιο γνωστές και βραβευμένες, τον «κυνόδοντα» κι ας έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές με τους παραλληλισμούς του και τα μηνύματά του. Καταλαβαίνω γιατί άρεσε, αλλά γούστα είναι αυτά, εμένα δε…
-
5 αγαπημένα βιβλία της κόρης μου -βιβλία για μωρά
Η μικρή καραμελένια κόρη μου είναι σχεδόν δύο έτων κι έχει και εκείνη τα αγαπημένα της βιβλία! Το ένα από τα πέντε βέβαια είναι για μεγαλύτερα παιδάκια, αλλά της αρέσει πολύ και της ταιριάζει κι απίστευτα! Της το πήρε η γιαγιά της γιατί η πιο συνηθισμένη έκφραση της καραμελίτσας για τα πάντα -όλα, είναι «κο μου»= δικό μου! Πάμε να δούμε τη short -list αγαπημένων βιβλίων της καραμέλας, από την οποία λείπει ο Σποτ, ο σκυλάκος του Hill Eric, ο οποίος επίσης της αρέσει και θέλω να της πάρω και την υπόλοιπη σειρά. Ο Αρκουδάκος στο πειρατικό –Benji Davies (Εκδόσεις Ίκαρος) Ανήκει όπως κι ο σκυλάκος Σποτ σε μια σειρά…
Μπορεί να σας αρέσει
Άη Στράτης, το νησί μου!
Του ΗΣΑΠ τα πρωινά!
Άρπαξε την ευκαιρία που περνάει από μπροστά σου
