-
10 αγαπημένα βιβλία του γιου μου (Μέρος Α΄)
Παλιότερα, διάβαζα λογοτεχνικά -κυρίως- βιβλία κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου. Τώρα, τα βράδια διαβάζω παιδικά βιβλία στο γιο μου στο δικό του κρεβάτι, μέχρι να τον πάρει ο ύπνος! Ευελπιστώ να συνεχίσει τη συνήθεια αυτή και μεγαλώνοντας που θα μπορεί να διαβάζει άνετα μόνος του χωρίς βοήθεια! Έχει κάποια αγαπημένα που θέλει να διαβάζουμε συνέχεια, κι εγώ αλλά κι εκείνος τα έχουμε μάθει πια απέξω κι ανακατωτά. Πάμε να δούμε την πρώτη δεκάδα, στην οποία θα προσέξετε ένα μοτίβο στις προτιμήσεις του, αστέρια, διάστημα, Τριβιζάς. Πώς να πιάσεις ένα αστέρι – Jeffers Oliver Αυτό το διαβάζουμε τρία χρόνια τώρα σταθερά, μπορεί και μόνος του μια κι έχει μια πρόταση σε…
-
10 αγαπημένα μου βιβλία (Μέρος Α΄)
Από μικρή είχα τη συνήθεια να διαβάζω το βράδυ στο κρεβάτι πριν με πάρει ο ύπνος, συνήθεια που διατήρησα μέχρι και που απέκτησα το πρώτο μου παιδί. Είχα όλη τη σειρά των «Μυστικών 7» και των «5 λαγωνικών», αργότερα, διάβαζα εφηβικά λογοτεχνικά, τύπου “Τσιμεντένιο Δάσος”, είχα τα άπαντα της Άλκης Ζέη και Ζωρζ Σαρρή και συνέχισα με ό,τι βρισκόταν στο διάβα μου. Στο σπίτι μας υπήρχαν οι κλασσικοί, οπότε τους γνώρισα σε μικρή ηλικία κι έχω διαβάσει επίσης σ’ εκείνα τα νεαρά μου χρόνια, Νίτσε κι Έσσε, κάτι που ίσως θα έπρεπε να επαναλάβω κάποια στιγμή κι ως μεγάλη. Τώρα διαβάζω πιο σπάνια και συνήθως επιλέγω πιο ανάλαφρα βιβλία, τύπου Λένα…
-
Απόψε σου γράφω ένα γράμμα…
Γράφει η Νέλλη… Φίλη μου, Μόλις είδα στην τηλεόραση μια συνταγή μηλόπιτας κι αμέσως σκέφτηκα εσένα… Σκέφτηκα πόσο μου λείπεις. Έχω τόσα να σου πω, κάθε μέρα εδώ και δύο χρόνια σου μιλάω. Προσπαθώ να καταλάβω τι έκανα. Τι σε πείραξε. Γιατί χαλάσαμε τις καρδιές μας. Δύο χρόνια λοιπόν μαντεύω. Έχω καταλήξει κάπου, αλλά μπορεί να είναι και λάθος. Όμως εγώ συνεχίζω να μαντεύω. Αυτό που μαντεύω λοιπόν, μοιάζει με τόσο του «έπρεπε». Κι αυτό που με πληγώνει είναι ότι ξέρεις τόσα χρόνια πως δεν είμαι ο άνθρωπος των «πρέπει». Με ενδιαφέρει περισσότερο η ουσία. Την ουσία όπως την εννοώ εγώ βέβαια γιατί για τον καθένα είναι διαφορετική. Από τότε…
-
Άη Στράτης, το νησί μου!
Ο Άη Στράτης είναι το νησί μου κι είναι το πιο όμορφο όλων! Ο κάποτε τόπος εξορίας, είναι τώρα παράδεισος διακοπών για όσους θέλουν κάτι χαλαρό και ήρεμο, ανεπιτήδευτο και αυθεντικό, να γαληνέψουν, να ξεκουραστούν και να φορτίσουν μπαταρίες. Αυτό το μικρό νησάκι του Βορειοανατολικού Αιγαίου, αγκαλιασμένο από τον μπλε, βαθύ μπλε, ωκεανό, είναι το “my happy place”, το ησυχαστήριό μου, ο τόπος που ξεκουράζω ψυχή και σώμα. Κολυμπάω στα πεντακάθαρα, ελαφρώς παγωμένα, νερά του κι «αδειάζω», χαλαρώνω, ευτυχώ. «Πού θα πας διακοπές; Στο νησί; Πότε θα πας στο νησί; Έκλεισες εισιτήρια για το νησί; Έχουν μαζευτεί όλοι στο νησί κλπ» είναι η συζήτηση που έχει την τιμητική της με το…
-
Ο Βρετανός γλύπτης James Doran Webb δημιουργεί εντυπωσιακά σε μέγεθος γλυπτά από θαλασσόξυλα!
Ο Βρετανός γλύπτης, James Doran Webb, από μικρό παιδί ασχολήθηκε με την τέχνη της ξυλογλυπτικής. Οι γονείς του ταξίδευαν σ’ όλο τον κόσμο, αναζητώντας αντίκες κι έργα τέχνης κι εκείνος πέρασε όλη του την παιδική ηλικία στα εργαστήριά τους, βοηθώντας τους να τα αναστηλώσουν, να τα αναπαλαιώσουν ή να τα επισκευάσουν, ενώ ο ίδιος παράλληλα, δημιουργούσε διάφορες μινιατούρες από ξύλο. Ως φυσικό επακόλουθο, μεγαλώνοντας πήγε στο κολλέγιο να σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης, ενώ ταυτόχρονα είχε ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση με αντίκες, τις οποίες πουλούσε τα Σαββατοκύριακα στην αγορά του Πορτομπέλο. Η ενασχόλησή του με τον τομέα της τέχνης ήταν μονόδρομος. Λάτρης της φυσικής ομορφιάς και των δραστηριοτήτων στη φύση, όπως, ορεινή…
-
Θερινό σινεμαδάκι, σ’αγαπώ!
Καλοκαίρι χωρίς θερινό σινεμά, γίνεται; Δε γίνεται! Κι ας υπάρχουν κουνούπια, κι ας γαυγίζει ο σκύλος στο μπαλκόνι της απέναντι πολυκατοικίας κι ας υπάρχει ο κίνδυνος να πέσει καμιά ξαφνική βροχή, όπως μας συνήθισε ο Ιούνιος! Τα θερινά σινεμά είναι θεσμός! Τελεία και παύλα! Κι αγαπάμε θερινά σινεμά! Επίσης τελεία και παύλα. Έχουν κάτι γοητευτικό και ρομαντικό, κάτι τα αστέρια στον ουρανό, κάτι το γιασεμί και τα νυχτολούλουδα, που έλεγε κι ο Κηλαηδόνης. Κι εμείς είμαστε ρομαντικές ψυχές! Πήγαμε λοιπόν με τις φιλενάδες μου κι είδαμε την πρώτη μας ταινία σε θερινό για φέτος, το: “Book Club”. Δεν πήγαμε για κάτι βαθυστόχαστο, ούτε για κάτι οσκαρικό. Πήγαμε να αράξουμε, να…
Μπορεί να σας αρέσει
Memento Mori!
Ακόμα κι αν φύγεις, για το γύρο του κόσμου…
Αποχαιρετώντας το 2018!
-
Παιδί μου, μάζεψε τα παιχνίδια σου!
Στα σχολεία που ακολουθούν το μοντεσσοριανό σύστημα εκπαίδευσης, τα παιδιά είναι υπεύθυνα για τη φροντίδα της τάξης, ξέρετε, μαζέματα, τακτοποίηση και τα σχετικά. Το κάθε παιδί αφήνει τα πράγματα που χρησιμοποίησε όπως και όπου ακριβώς τα βρήκε. Με αυτή τη μέθοδο επιτυγχάνεται το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα φυσικής και ψυχικής ανάπτυξης των παιδιών, που έχουν ανεξαρτησία κι ελευθερία, αλλά με όρια και σεβασμό προς τον περίγυρό τους. Ωραία θα ήταν κι οι γονείς στο σπίτι να ακολουθούσαμε το ίδιο σύστημα και τα παιδιά να ήταν υπεύθυνα για το συμμάζεμα των προσωπικών αντικειμένων τους, τουτέστιν των παιχνιδιών τους. Βέβαια, αν τους μαθαίναμε να κάνουνε και γενικότερα δουλειές, ακόμη καλύτερα. Κι όταν λέμε…
-
Ο κόμης Δράκουλας ερωτεύεται τη Λίνα Σακκά στο θέατρο “Ελληνικός Κόσμος”
Όλοι γνωρίζουμε την υπόθεση του Δράκουλα και παρ’ όλο που έχει παιχτεί αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια, συνεχίζει να ασκεί γοητεία και να προσελκύει το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών και τη συρροή θεατών στις θεατρικές και κινηματογραφικές αίθουσες. Φέτος, ασχολήθηκε μαζί του η σκηνοθέτης Φρόσω Λύτρα με τη θεατρική της ομάδα “Naan“ και τον ανέβασε στο θέατρο του Ελληνικού Κόσμου. Πήγαμε προχθές με τις κουμπάρες, το παρακολουθήσαμε και μείναμε εντυπωσιασμένες. Το μυθιστόρημα του Ιρλανδού συγγραφέα Bram Stoker είναι γραμμένο σε επιστολική μορφή, με αμφίβολα τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας κι έτσι ακριβώς ήταν κι η θεατρική παράσταση που είδαμε. Η δράση δηλαδή εξελισσόταν μέσω μιας σειράς γραμμάτων και καταχωρήσεων…
-
Βρες το πάθος σου και πλησίασε την ευτυχία
Το τελευταίο διάστημα, παρατήρησα ότι τα θέματα που μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον μου για συζήτηση, ήταν το εξής ένα: τα γραπτά μου! Είτε ανέβαζα κάτι στη νουαζέτα μου, είτε κάπου αλλού, με «έπιανα» να συζητάω, έως κι αποκλειστικά, γι’ αυτό. Και καλά αν συζητούσα με άτομα που βαδίζαμε στα ίδια δημιουργικά μονοπάτια, όπως είναι οι συμμαθητές μου από το Καλλιτεχνικό Δρώμενο κι ο δάσκαλός μου. Καλά αν έπρηζα τον νουαζετοσύζυγο, που έχει αποδεχθεί ότι από τη μέρα που με γνώρισε, βρήκε τον μπελά του. Οι υπόλοιποι όμως; Που δεν έχουν τον ίδιο καημό με εμένα; Τι γίνεται με αυτούς; Πώς οι φρέσκιες μαμάδες, συζητάνε το πρώτο διάστημα (και το δεύτερο), μόνο…
-
Ο Jedediah Corwyn Voltz κατασκευάζει μικροσκοπικά νεραϊδόσπιτα μέσα σε γλάστρες!
Ο Jedediah Corwyn Voltz εργάζεται ως σκηνογράφος στο Λος Αντζελες και ζει σ’ ένα σπίτι που ξεχειλίζει από φυτά. Το πράσινο κι οι κατασκευές πάντα διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στη ζωή και την καθημερινότητα του. Ως παιδί, συνήθιζε να κατασκευάζει οχυρά για τα στρατιωτάκια του μέσα στα φυτά του κήπου και να παίζει με αυτά. Το χειμώνα που λόγω κρύου έμενε αναγκαστικά μέσα στο σπίτι, χρησιμοποιούσε τη μεγάλη συλλογή από εσωτερικά φυτά της μαμάς του. Μέσα σε αυτά τοποθετούσε τις κατασκευές του, οι οποίες αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι του παιχνιδιού του. Κι ως μεγάλος όμως, συνέχισε τη δραστηριότητα αυτή. Είναι απίθανο να βρεθεί φυτό στο σπίτι ή την αυλή του χωρίς κάποια…
